Bu müfessire göre 'makam-ı İbrahim' ifadesi taşın üzerinde ayak izinin kalması, ayağın taşa topuklara kadar batması ve taşın sadece ayak izi altındaki kısmının yumuşayıp diğer kısımlarının sertliğini koruması gibi birçok mucizevi âyeti içermektedir; ayrıca bu izin binlerce yıl boyunca düşmanlarına rağmen korunması da İbrahim'e özel bir mucizedir. Ayrıca metinde 'Naslar'ın hangi topluluğu kastettiği tartışılmakta, bazı müfessirlerin bunu Hz. Musa'nın dinine bağlı kalıp Çin'in ötesine göç eden İsrailoğulları'ndan bir zümre olarak yorumladığı, ancak bu görüşün Hz. Muhammed'in haberinin onlara ulaşıp ulaşmaması bakımından zayıf olduğu tartışılmaktadır.

لأن أثر القدم في الصخرة الصماء آية ، وغوصه فيها إلى الكعبين آية ، وإلانة بعض الصخرة دون بعض آية ، لأنه لان من الصخرة ما تحت قدميه فقط ، وإبقاؤه دون سائر آيات الأنبياء عليهم السلام آية خاصة لإبراهيم عليه السلام

Kurtubî'ye göre bu ayette Hz. Peygamber, müşrik Arapları İbrahim'in dinine çağırmıştır çünkü İbrahim onların atası ve haklarında izzet vesilesi olan Kâbe'nin banisidir. 'Ümmet' kelimesi burada hayrı kendinde toplayan, insanlara hayrı öğreten kişi anlamındadır; 'kânit' ise Allah'a itaat eden kimse demektir. Bu açıklama İbn Mesud'un Muaz hakkındaki sözüne dayandırılarak nakledilmiştir.

بلغني أن عبد الله بن مسعود قال : يرحم الله معاذا كان أمة قانتا فقيل له : يا أبا عبد الرحمن إنما ذكر الله عز وجل بهذا إبراهيم عليه السلام فقال بن مسعود : إن الأمة الذي يعلم الناس الخير وإن القانت هو المطيع

İbn Kesîr'e göre 'ümmet' kelimesi burada 'kendi başına bir topluluk gibi' anlamındadır; İbrahim tek başına iman ettiği için bu vasıfla anılmıştır, zira o dönemde insanların tamamı müşrikti. 'Kânit' ise Allah'a ve Rasûlü'ne itaat eden, boyun eğen kimse demektir. Hz. İbrahim'in hanif millete tabi olma emri verilmiş olması, Peygamber'in (s.a.v.) ondan daha mükemmel olmadığı anlamına gelmez; çünkü Peygamber bu dini en kâmil şekilde ikame etmiş ve bu sebeple peygamberlerin sonuncusu ve Âdem evladının efendisi olmuştur.

وقال مجاهد أمة أي أمة وحده والقانت المطيع وقال مجاهد أيضا كان إبراهيم أمة أي مؤمنا وحده والناس كلهم إذ ذلك كفار وقال قتادة كان إمام هدى والقانت المطيع لله

Beydâvî'ye göre İbrahim'in 'ümmet' olarak nitelendirilmesi, onda tek başına bulunan ve genelde birçok kişide ancak dağınık halde bulunabilen faziletlerin toplanmış olmasındandır; ayrıca müşrik akîdelerini çürüten hüccetleriyle muvahhidlerin reisi ve muhakkiklerin önderi olmasındandır. Bir başka görüşe göre 'ümmet' kelimesi 'me'mûm' (kendisine uyulan) anlamında olup insanların ona yönelip imamlık ettiğini, sîretine uyduklarını ifade eder. Metin ayrıca 'hanîfâ' ve 'müşriklerden olmadı' ifadelerinin, Kureyş'in kendilerini İbrahim'in dini üzere sandıkları iddiasını reddettiğini belirtir.

إن إبراهيم كان أمة لكماله واستجماعه فضائل لا تكاد توجد إلا مفرقة في أشخاص كثيرة

Taberî, İbrahim'in 'ümmeten kaniten' vasfını, Abdullah b. Mesud'dan nakledilen rivayetlere dayanarak açıklar. Bu rivayetlere göre 'ümmet' insanlara hayrı öğreten kişi, 'kanit' ise Allah'a ve Rasülüne itaat eden kişi anlamına gelir; ayrıca Muaz b. Cebel'in de bu vasıflara sahip olduğu için İbrahim'e benzetildiği belirtilir. Taberî ayrıca 'ümmet' kelimesinin hayırda kendisine uyulan bir önder anlamına geldiğini de nakleder.

الأمة: الذي يعلم الخير، والقانت: المطيع لله ولرسوله