Bu metin parçası birden fazla farklı ayet ve konuyu bir arada içeriyor: melekler ile Adem'e secde meselesi, 'aslarlarında ve 'ecmain' kelimesinin tevkid (te'kid) mi isim mi olduğu tartışması, ve borç/deyn ayetinde 'faktübuhu' (onu yazınız) emrinin yazının vacip mi yoksa müstehap mı olduğu ihtilafı. Taberî'ye göre melekler ifadesi göklerdeki ve yerdeki bütün melekleri kapsar; borcun yazılması hususunda ise âlimler arasında görüş ayrılığı bulunduğunu, bir kısmının bunu vacip ve farz-ı lazım saydığını nakleder.

واختلف أهل العلم في اكتتاب الكتاب بذلك على من هو عليه، هل هو واجب أو هو ندب؟ فقال بعضهم: هو حق واجب، وفرض لازم

Zemahşerî'ye göre bu ayette meleklerin topluca secde ettiği belirtildikten sonra İblis, sanki melekler cinsinden biriymiş gibi onlardan istisna edilmiştir. Bu istisna, gerçek anlamda muttasıl (bitişik) bir istisna şeklinde ifade edilmiştir.

ثم استثنى كما يستثنى الواحد منهم استثناء متصلا

Râzî, âyetteki '{كلهم}' ve '{أجمعون}' lafızlarının, meleklerin tamamının Âdem'e secde ettiğini ifade eden pekiştirici (te'kid) ifadeler olduğunu, bunların cem-i muarref (belirli çoğul) lafzının aslında umum ifade ettiğini gösterdiğini savunur. Ayrıca meleklerden İblis'in istisna edilmesinin, istisna dışındakilerin hükme dahil olduğunu, yani secde emrinin tüm meleklere şamil olduğunu gösterdiğini belirtir. Bazı âlimlerin bu secde emrinin sadece yeryüzü melekleriyle sınırlı olduğu görüşünü de nakleder.

ولو لم يكن اللفظ في أصله للعموم لما كان قوله : { كلهم } تأكيدا بل بيانا ولأنه يصح استثناء كل واحد من الناس عنه والاستثناء يخرج ما لولاه لدخل فوجب أن يفيد العموم

Kurtubî bu ayette iki mesele ele alır: İblis'in secdeyle emrolunduğu ve emri kibir yüzünden terk ettiği sabittir; İblis'in meleklerden olup olmadığı ve dolayısıyla istisnanın cinsten mi yoksa munkatı' mı olduğu tartışmalıdır. İbn Abbas'a göre Cân cinlerin babasıdır, şeytanlar ise İblis'in çocuklarıdır ve bu konuda Bakara suresinde farklı bir görüş nakledilmiştir. İkinci mesele olarak, 'cinsten istisna' ile 'cins dışından istisna'nın fıkhi geçerliliği Şâfiî, Mâlik, Ebû Hanîfe ve Muhammed b. el-Hasen görüşleri üzerinden tartışılır ve ayetteki 'إلا إبليس' ifadesi bu istisna türüne dilsel örnek olarak kullanılır.

لا شك أن إبليس كان مأمورا بالسجود لقوله : ما منعك ألا تسجد إذ أمرتك وإنما منعه من ذلك الاستكبار والاستعظام كما تقدم في البقرة بيانه ثم قيل : كان من الملائكة فهو استثناء من الجنس وقال قوم : لم يكن من الملائكة فهو استثناء منقطع

İblîs, meleklere secde emri verildiğinde onların arasına dahil edilmiş ve muhalefeti sebebiyle kınanmıştır; çünkü onlara benzer bir konumdaydı, bu yüzden onlarla aynı muameleye tabi tutulmuş ve tağlib yoluyla onlara dahil edilmiştir, oysa aslında cinlerdendir ve tabiatı ateştendir, melekler ise nurdandır. Ayrıca İsa'nın İbrahim'in (veya Nuh'un) zürriyeti içinde zikredilmesi, kız evlatlarının çocuklarının da bir erkeğin zürriyetine dahil olduğuna delildir; çünkü İsa'nın babası olmadığından İbrahim'e ancak annesi Meryem yoluyla nispet edilmektedir.

فدخل إبليس في أمر الملائكة بالسجود وذم على المخالفة لأنه كان في تشبه بهم فعومل معاملتهم ودخل معهم تغليبا وإلا فهو كان من الجن وطبيعته من النار والملائكة من النور وفي ذكر عيسى عليه السلام في ذرية إبراهيم أو نوح على القول الآخر دلالة على دخول ولد البنات في ذرية الرجل

Beydâvî'ye göre 'kullühüm ecme’ûn' ifadesi iki pekiştirme unsuruyla gelmiş olup bu, sücudun tüm meleklere şamil olduğunu vurgulamak ve herhangi bir istisnayı önlemek içindir. Bazılarına göre 'küll' kapsayıcılığı, 'ecme’în' ise meleklerin topluca ve aynı anda secde ettiklerini belirtir, fakat Beydâvî bu görüşe itiraz ederek eğer öyle olsaydı ikinci kelimenin hal olması gerekirdi, tekid olmazdı der. İblis'in istisnası ise munkatı' veya muttasıl olarak iki şekilde yorumlanabilir; munkatı' ise 'أبى' cümlesi ona bağlanır, muttasıl ise cümle 'neden secde etmedi' sorusuna cevap olarak müstakil bir başlangıç sayılır.

وفيه نظر إذ لو كان الأمر كذلك كان الثاني حالا لا تأكيدا