Taberî'ye göre ayet, Muhammed'in getirdiği Kur'an'ı ve tebliği inkâr eden müşriklere yönelik bir tehdittir; onların bu küfürleri sebebiyle karşılaşacakları bela, nekal ve azabı bildirmektedir. Bu ayet daha sonra Allah tarafından nesh edilmiş ve Peygamber'e müşriklerle savaşması emredilmiştir. Ayrıca 'fesevfe ta'lemûn' ibaresinin kıraat farkına göre iki farklı anlam taşıdığı belirtilir: Medine kıraatçilerinin çoğu bunu hitap sigasıyla (te ile) okumuş, bu da Allah'ın Peygamber'e müşriklere böyle söylemesini emrettiği anlamına gelir; Kûfe kıraatçilerinin çoğu ve bazı Mekke kıraatçileri ise haber sigasıyla (ye ile) okumuş, bu da Allah'tan müşriklere yönelik bir tehdit olarak yorumlanmıştır.

فقرأ ذلك عامة قراء المدينة (فسوف تعلمون) بالتاء على وجه الخطاب، بمعنى: أمر الله عز وجل نبيه صلى الله عليه وسلم أن يقول ذلك للمشركين، مع قوله: {سلام} ، وقرأته عامة قراء الكوفة وبعض قراء مكة بالياء على وجه الخبر، وأنه وعيد من الله للمشركين

Bu müfessire göre söz konusu kimseler dünya zevkleri ve şehvetlerinin tatmini ile meşgul olup, uzun ömür ve halin devamı beklentisiyle avunmaktadırlar; bu, onların hüsrana uğrayacaklarının bir işaretidir ve kendilerine ancak azabı gördükleri anda fayda vermeyen bir öğüt kalmıştır. Bundan dolayı Allah Resulüne, onları kendi hallerine bırakmasını ve faydasız şeylerle uğraşmamasını emretmiştir. Metin ayrıca uzun emel ve dünya zevkine düşkünlüğün müminlerin ahlakından olmadığını, helake sürükleyenlerin huyu olduğunu belirtir.

وفيه تنبيه على أن إيثار التلذذ والتنعم وما يؤدي إليه طول الأمل . وهذه هجيرى أكثر الناس ليس من أخلاق المؤمنين ، وعن بعضهم : التمرغ في الدنيا من أخلاق الهالكين .

Kurtubî bu ayeti, kâfirlerin ilahi tehdide uğradığı ve kendilerini itaatten alıkoyan şeylerle (oyalanma, meşguliyet) uğraştıkları şeklinde açıklar; kıyameti gördüklerinde ve yaptıklarının vebalini tattıklarında bu oyalanmanın sonucunu göreceklerdir. Ayrıca bu ayetin sonradan kılıç (savaş) ayetiyle nesh edildiğini belirtir. Bu bağlamda uzun emel (tûl-i emel) konusuna geçerek, bunun kalbi bozan, ameli kötüleştiren ve kişiyi dünyaya bağlayan kronik bir hastalık olduğunu hadis, rivayet ve şiirlerle destekleyerek anlatır.

تهديد لهم أي يشغلهم عن الطاعة يقال : ألهاه عن كذا أي شغله ولهي هو عن الشيء يلهى إذا رأوا القيامة وذاقوا وبال ما صنعوا وهذه الآية منسوخة بالسيف

İbn Kesîr, ayetle ilgili olarak Cebrail'in Kâbe'yi tavaf eden Hz. Peygamber'e görünüp, kendisiyle alay eden müstehzilerden her birine işaret ettiğini ve her birinin işaret edilen uzvundan dolayı öldüğünü aktarır (el-Esved bin Abdi Yeğûs karnından, el-Velîd bin el-Muğîre ayak topuğundaki yaradan, el-Âs bin Vâil ayak tabanına batan dikenden, el-Hâris ise başından çıkan irinden ölmüştür). Ayrıca ayetteki tehdidin şiddetli ve kesin bir uyarı olduğunu, Allah'ın bu kişilere karşı vermiş olduğu azabın geri çevrilemez olduğunu, sonrasında dinin yüceltilip cihat meşru kılındığını ve İslam'ın doğuya batıya yayıldığını belirtir. Bu müstehzilerin sayısı hakkında farklı rivayetler aktarılır; meşhur olan beş kişi olduklarıdır, Şa'bî ise yedi kişi olduklarını söylemiştir.

أن جبريل أتى رسول الله صلى الله عليه وسلم وهو يطوف بالبيت فقام وقام رسول الله صلى الله عليه وسلم إلى جنبه فمر به الأسود بن عبد يغوث فأشار إلى بطنه فاستسقى بطنه فمات منه حبنا

Beydâvî'ye göre bu ayette Peygamber'e (s.a.v.) hitaben, kâfirlerin dünyalarıyla yiyip yararlanmalarına, emel ve dünyalık beklentilerinin onları ahirete hazırlıktan alıkoymasına müsaade edilmesi (bırakılması) emredilmektedir. Bu ifadenin amacı Peygamber'i onların ıslah olacağına dair umuttan kesmek ve onların yardımsız/mahrum kalacak kimseler olduğunu bildirmektir; çünkü onlara nasihat, boş ve faydasız bir işle uğraşmak anlamına gelecektir. Ayrıca bu ifadede hüccetin tamamlanması (delilin ortaya konması) ve dünya nimetlerine düşkünlük ile uzun emel beslemenin sonucundan sakındırma vardır.

والغرض إقناط الرسول صلى الله عليه وسلم من ارعوائهم وإيذانه بأنهم من أهل الخذلان، وإن نصحهم بعد اشتغال بما لا طائل تحته، وفيه إلزام للحجة وتحذير عن ايثار التنعم وما يؤدي إليه طول الأمل.

Râzî bu ayette Allah'ın kâfirleri kendi hallerine bırakmasının, onları güçlendiren bir izin değil, aksine dünya zevkine ve uzun emele dalmalarının onları iman ve itaatten alıkoyacağına dair bir uyarı ve tehdit olduğunu aktarır. Ayrıca ayetin, zevk ve nimete düşkünlüğün ve uzun emelin mü'minlerin ahlakından olmadığına delalet ettiğini belirtir. Bu bağlamda Hz. Peygamber'den ve Hz. Ali'den uzun emeli kınayan rivayetler nakleder.

دلت الآية على أن إيثار التلذذ والتنعم وما يؤدي إليه طول الأمل ليس من أخلاق المؤمنين