Taberî'ye göre kavimler peygamberlere, kendilerinin sadece kendileri gibi insan olduğunu, melek veya rab olmadığını söyleyerek kendilerine niçin tabi olunacağını sormuşlardır. Ayrıca peygamberlerin 'yağfiru lekum zünûbekum' ifadesi, Allah'ın günahların bazısını affederek örtmesi anlamına gelir; 've yü'ehhirukum' ifadesi de Allah'ın onları hemen helak etmeyip ecellerinin takdir edilen vaktine kadar geciktirmesi anlamındadır. Metin ayrıca 'min' harfinin bazen tebîz (bir kısmı) bazen de 'an' anlamında (bütünü kapsayacak şekilde) kullanılabileceğini dilbilimsel açıdan açıklamaktadır.

فأما أحد الموضعين فهو الموضع الذي لا يصح فيه غيرها. وإذا كان ذلك كذلك لم تدل إلا على البعض، وذلك كقولك: اشتريت من مماليكك، فلا يصح في هذا الموضع غيرها، ومعناها: البعض، اشتريت بعض مماليكك، ومن مماليكك مملوكا.

Bu müfessire göre Nûh'un 'zünûbeküm' ifadesindeki 'min' harfinin teb'îz (kısmilik) anlamı taşıması, ayetin sadece kâfirlere yönelik hitaplarda görülen bir üsluptur; Allah'ın bir kısım günahları tevbe şartı olmaksızın mutlak olarak bağışlayacağı vaadinde bu bağışlanan kısmın küfür olmadığı, çünkü küfrün ancak tevbe ve imana girmekle bağışlanacağı konusunda icma bulunduğu belirtilir. Bu nedenle mutlak olarak bağışlanacak kısmın küfür dışındaki günahlar olması gerektiği sonucuna varılır. Râzî, Zemahşerî, Ebû Ubeyde, Vâhidî, Kâdî ve Ebu'l-Hüseyin el-Basrî gibi âlimlerin bu 'min'e dair farklı te'villerini (zaid olması, küllîlik ifade etmesi, seyyienin haseneye tebdili, mü'min-kâfir hitabını ayırma, kebâirle tahsis) tek tek zikredip bunları tutarsız (teessüf/sâkıt) bularak reddeder.

لو قال قائل ما معنى التبعيض في قوله من ذنوبكم ، ثم أجاب فقال : ما جاء هكذا إلا في خطاب الكافرين ، كقوله : وعد بغفران بعض الذنوب مطلقا من غير اشتراط التوبة ، فوجب أن يغفر بعض الذنوب مطلقا من غير التوبة وذلك البعض ليس هو الكفر لإنعقاد الإجماع على أنه تعالى لا يغفر الكفر إلا بالتوبة عنه والدخول في الإيمان

Kurtubî'ye göre bu ayet cinlerin de emir, nehiy, sevap ve ikab konusunda insanlar gibi muhatap olduğunu gösterir; İbn Abbas'tan nakledildiğine göre kavimlerinden yetmiş kişi icabet edip Peygamber'e (s.a.v.) dönmüş ve onlara Kur'an okunmuştur. Ayrıca 'ecele' kelimesi hakkında farklı görüşler nakledilir: İbn Abbas'a göre ömürlerin uzatılması, Mukatil'e göre afiyetle ecellerine kadar geciktirilmeleri, Zeccac'a göre ise helâk azabıyla değil normal ölümle ölmeleri anlamındadır.

قال بن عباس : فاستجاب لهم من قومهم سبعون رجلا فرجعوا إلى النبي صلى الله عليه وسلم فوافقوه بالبطحاء فقرأ عليهم القرآن وأمرهم ونهاهم مسألة هذه الآي تدل على أن الجن كالإنس في الأمر والنهي والثواب والعقاب

İbn Kesîr'e göre ayetteki ifade, Allah'ın varlığı ve tek ilah oluşu hakkında bir şüphe olmayacağını, çünkü fıtratın O'nun varlığına şahitlik ettiğini ve bunu itiraf etmenin zorunlu olduğunu bildirir. Buna göre çoğu ümmet Yaratıcı'yı kabul etmekle birlikte, kendilerine fayda vereceğini veya Allah'a yaklaştıracağını zannettikleri aracılara da ibadet etmişlerdir. Ayrıca metinde Antakya kıssası ile ilgili olarak, bu şehrin Mesih'e iman eden ilk şehir olduğu ve Hıristiyanlarca dört patriklik merkezinden biri sayıldığı aktarılmaktadır.

أفي وجوده شك فإن الفطر مشاهدة بوجوده ومجبولة على الإقرار به فإن الاعتراف به ضروري في الفطر السليمة ولكن قد يعرض لبعضها شك واضطرار فتحتاج إلى النظر في الدليل الموصل إلى وجوده

Beydâvî'ye göre 'fî şekkin' ifadesindeki şüphe, davet edilen konuda (Allah'ta) değil, muhatapların içindeki şüphede değil bilakis kendisinden şüphe edilen şeyde olamayacağı vurgulanır; çünkü deliller çokluğu ve açıklığı sebebiyle Allah'ın varlığı şüpheye mahal bırakmaz. Ayrıca 'min zünûbikum' ifadesindeki 'min' harfi, günahların bir kısmının bağışlanacağını gösterir; bu da kul ile Allah arasındaki günahlar olup, mazlumların haklarını (mezâlim) kapsamaz. Metin ayrıca Kur'an'da kâfirlere hitapta 'min' kullanılıp müminlere hitapta kullanılmamasının, bağışlanmanın kâfirler için sadece imana bağlı olması, müminler için ise itaat ve günahlardan kaçınmaya bağlı olup mezâlimden çıkmayı da kapsaması sebebiyle olabileceğini belirtir.

من ذنوبكم بعض ذنوبكم وهو ما بينكم وبينه تعالى، فإن الإسلام يجبه دون المظالم

Zemahşerî'ye göre inkâr hemzesi zarfın üzerine gelmiştir, çünkü kelam şüphe hakkında değil, şüphe edilen şey hakkındadır ve deliller açık olduğu için şüpheye mahal yoktur. 'Min zünûbikum' ifadesindeki teb'iz (kısmilik) ise, bazı günahların iman ile bağışlanmayacağı, zulüm gibi günahların bundan istisna olduğu için gelmiştir.

أدخلت همزة الإنكار على الظرف ، لأن الكلام ليس في الشك ، إنما هو في المشكوك فيه