Zemahşerî'ye göre âyet, sadakaların sayılan sekiz sınıfa has kılındığını ve bunların dışına çıkılamayacağını ifade eder; ancak bunun tüm sınıflara birden dağıtılmasını mı yoksa bir kısmına tahsis edilmesini mi gerektirdiği hususunda ihtimal vardır. Ayrıca âyetin münafıklardan bahsedilen bağlamda gelişi, bu sınıfların münafıklardan olmadığını, onların bu sadakalardan ve dağıtım yerlerinden uzak tutulduğunu gösterir.

قصر لجنس الصدقات على الأصناف المعدودة وأنها مختصة بها ، لا تتجاوزها إلى غيرها ، كأنه قيل : إنما هي لهم لا لغيرهم . ونحوه قولك : إنما الخلافة لقريش ، تريد لا تتعداهم ولا تكون لغيرهم فيحتمل أن تصرف إلى الأصناف كلها وأن تصرف إلى بعضها

Bu müfessire göre zekât ayetindeki sekiz sınıf arasında geçen 'müellefe-i kulûb' tabiri, İslâm'ın ilk döneminde imanları zayıf olan, kalplerini İslâm'a ısındırmak için kendilerine zekâttan pay verilen kimseleri ifade eder. Bu konuda farklı görüşler nakledilir: bazıları bunları müşriklerden İslâm'a ısındırılmak için mal verilenler, bazıları görünüşte Müslüman olup kalpleri henüz mutmain olmayanlar, bazıları da kendilerine bağlı kimseleri İslâm'a çekmek için pay verilen müşrik büyükleri olarak tanımlar. Müfessir bu görüşlerin birbirine yakın olduğunu ve ortak noktalarının gerçek anlamda İslâm'a ancak mal vererek yerleşebilecek kişilere verilmesi olduğunu belirtir.

وقال بعض المتأخرين : اختلف في صفتهم فقيل : هم صنف من الكفار يعطون ليتألفوا على الإسلام وكانوا لا يسلمون بالقهر والسيف ولكن يسلمون بالعطاء والإحسان وقيل : هم قوم أسلموا في الظاهر ولم تستيقن قلوبهم فيعطون ليتمكن الإسلام في صدورهم

İbn Kesîr, Tevbe 60. ayette geçen zekât verilecek sınıfları tek tek ele alır: 'miskin' için Ebû Hüreyre hadisine dayanarak, gerçek miskinin dilencilik yapan değil, ihtiyacı bilinmeyen ve kendine verilmeyen kişi olduğunu belirtir; 'âmilîne aleyhâ'nın zekât toplayıcıları olduğunu ve Hz. Peygamber'in akrabalarının bu paydan pay alamayacağını Müslim'deki rivayetle açıklar; 'müellefe kulûbühüm' sınıfını ise farklı amaçlarla (İslam'a girmesi, kalbinin İslam'a ısınması, benzerlerinin Müslüman olması umulması veya zekât toplama/sınır güvenliği için) mal verilen gruplara ayırarak Safvân b. Ümeyye ve Huneyn ganimetleri örnekleriyle açıklar; ayrıca Peygamber sonrası müellefe kulûbüne zekât verilip verilmeyeceği konusunda âlimler arasındaki ihtilafı zikreder. Son olarak 'rikab' kısmının müfessirler arasında sadece mükâtep köleler mi yoksa genel olarak köle azadı mı olduğu konusundaki farklı görüşleri nakleder.

ليس المسكين بهذا الطواف الذي يطوف على الناس فترده اللقمة واللقمتان والتمرة والتمرتان قالوا فما المسكين يا رسول الله قال الذي لا يجد غني يغنيه ولايفطن له فيتصدق عليه ولايسأل الناس شيئا

Beydâvî, zekâtın verileceği sekiz sınıfı tek tek tanımlar: fakir hiç malı ve kazancı olmayan, miskin ise malı/kazancı olup yetmeyen kimsedir; âmilîn zekâtı toplayanlar, müellefe kulûb kalbi zayıf yeni müslümanlar veya nüfuzlu kişilerdir, riqâb köle azadı veya esir fidyesi içindir, garimîn borçlular, sebîlillah cihad harcamaları, ibnü's-sebîl ise yolda kalmış kimsedir. Ayetin zahirine göre zekât bu sekiz sınıfa özgülenmiş ve her sınıf bulunduğunda pay verilmesi ve eşitlik gerektirir; bu Şâfiî'nin görüşüdür, fakat Ömer, Huzeyfe, İbn Abbas ve diğer sahabe-tabiîn ile üç mezhep imamına göre tek bir sınıfa vermek de caizdir, çünkü ayet zekâtın bu sınıflardan başkasına çıkmayacağını belirtmek içindir, paylaştırmayı zorunlu kılmak için değildir.

وظاهر الآية يقتضي تخصيص استحقاق الزكاة بالأصناف الثمانية ووجوب الصرف إلى كل صنف وجد منهم ومراعاة التسوية بينهم قضية للاشتراك وإليه ذهب الشافعي رضي الله تعالى عنه، وعن عمر وحذيفة وابن عباس وغيرهم من الصحابة والتابعين رضوان الله عليهم أجمعين جواز صرفها إلى صنف واحد

Taberî'ye göre 'fakir' ve 'miskin' kelimelerinin tanımında müfessirler arasında ihtilaf vardır. Bir görüşe göre fakir, ihtiyaç sahibi olup dilenmekten çekinen kimse; miskin ise dilenen ihtiyaç sahibidir. Diğer görüşlere göre fakir özürlü/hastalıklı olan ihtiyaç sahibi, miskin ise sağlıklı olan ihtiyaç sahibidir; ayrıca bir başka görüşe göre fakirler muhacirlerden olanlar, miskinler ise hicret etmeyen ihtiyaç sahibi Müslümanlardır.

الفقير: المحتاج المتعفف عن المسألة. والمسكين: المحتاج السائل

Râzî'ye göre âyetteki 'إنما الصدقات' ifadesi hasr (sınırlama) bildirir; yani sadakalar/zekât yalnızca sayılan sekiz sınıfa aittir, başka kimseye bu malda hak yoktur. Ayrıca zekâtın toplanması ve dağıtılması işinin İmam ve onun görevlendirdiği kişi (âmil) eliyle yapılacağı, âmillerin de yaptıkları iş miktarınca bu maldan pay alacakları belirtilir. Münafıkların Peygamber'i sadakalar konusunda ayıplamaları üzerine, âyetin bu malın dağıtım yerlerini belirleyerek Peygamber'e bir pay bulunmadığını gösterdiği ifade edilir.

أن كلمة { إنما } مركبة من ( إن ) و ( ما ) وكلمة إن للإثبات وكلمة ما للنفي