Zemahşerî, İbn Abbas'tan bu ayetteki tehdidin Mekke'nin fethi olduğunu, Hasan'dan ise dünyevi veya uhrevi bir ceza olduğunu nakleder. Ardından ayeti çok şiddetli bulur ve bunun insanların din bağının gevşekliğini ve yakîn ipinin zayıflığını kınadığını belirtir. En vera sahibi kişinin bile kendi nefsine dönüp, dinini babalar, evlatlar, kardeşler, akrabalar, mal ve dünya nimetlerinden üstün tutup tutamayacağını sorgulaması gerektiğini vurgular.

وهذه آية شديدة لا ترى أشد منها ، كأنها تنعى على الناس ما هم عليه من رخاوة عقد الدين ، واضطراب حبل اليقين

Bu müfessire göre ayette küfre meyilli akrabalarla (baba, oğul, kardeş, eş) ve ardından tüm yakınları kapsayan 'aşiret' kelimesiyle ilişkiyi sürdürmeye çağıran dört sebep sıralanmıştır: akrabalık bağı, kazanılmış malı elde tutma isteği, ticaretle mal kazanma arzusu ve barınma/mesken edinme isteği. Bu dört unsur, insanı küfür ehliyle birlikte olmaya iten sebepler olarak belirli bir mantıksal sıraya göre zikredilmiştir; önce en güçlü sebep olan akrabalık, sonra mevcut malı koruma, sonra yeni mal kazanma, en sonda ise mesken edinme arzusu gelir. Sonuçta ayet, dinin gözetilmesinin bu sayılan şeylerin tümünü gözetmekten daha hayırlı olduğunu bildirmektedir.

واعلم أنه تعالى ذكر الأمور الداعية إلى مخالطة الكفار ، وهى أمور أربعة : أولها : مخالطة الأقارب ، وذكر منهم أربعة أصناف على التفصيل وهم الآباء والأبناء والأخوان والأزواج ، ثم ذكر البقية بلفظ واحد يتناول الكل ، وهي لفظ العشيرة

Kurtubî bu bölümde ayetteki kelimelerin dil tahlilini yapmaktadır: 'عشيرة' kelimesinin bir topluluğu ifade ettiğini, 'اقتراف'ın bir şeyi bulunduğu yerden koparıp kazanmayı ifade ettiğini, 'مساكن' ile Medine'ye hicret etmektense içinde kalınması sevilen meskenlerin kastedildiğini açıklar. Ayrıca ayetin Allah ve Resulünü sevmenin vacip olduğuna delil teşkil ettiğini, bu konuda ümmet arasında ihtilaf bulunmadığını ve bu sevginin her sevilen şeyden önce geldiğini belirtir. Son olarak 'فتربصوا' emrinin sûreten emir, mana olarak tehdit ifade ettiğini söyler.

وفي الآية دليل على وجوب حب الله ورسوله ولا خلاف في ذلك بين الأمة وأن ذلك مقدم على كل محبوب

İbn Kesîr, bu ayeti Allah'a, Peygamber'e ve dine olan sevginin dünyevi bağlardan (mal, aile, ticaret gibi) daha üstün olması gerektiği şeklinde açıklar; bu sevgi öncelenmediğinde gelecek ilahi azap ve cezayı hatırlatır. Bu bağlamda Hz. Peygamber'in kendisine olan sevginin nefisten, evlattan ve herkesten daha üstün olması gerektiğine dair hadisleri delil olarak zikreder.

لا يؤمن أحدكم حتى أكون أحب إليه من نفسه فقال عمر فأنت الآن والله أحب إلي من نفسي فقال رسول الله الآن يا عمر

Beydâvî'ye göre âyette geçen 'aşîre' kelimesi akrabalar anlamına gelir ve 'aşere' kökünden gelip on kişilik topluluğa dayanan bir bağa işaret eder. Mal, ticaret ve meskenlerin Allah, Resulü ve O'nun yolunda cihaddan daha sevimli tutulması durumunda kişilere 'Allah'ın emrini bekleyin' denilerek bir tehdit ve ceza uyarısı yapılmaktadır; bu emir bazılarına göre Mekke'nin fethine işaret eder. Burada söz konusu olan sevgi ihtiyari (seçime dayalı) sevgidir, tabii/doğal sevgi değildir, çünkü tabii sevgiden kaçınmak teklif (yükümlülük) kapsamına girmez.

وأموال اقترفتموها اكتسبتموها. وتجارة تخشون كسادها فوات وقت نفاقها. ومساكن ترضونها أحب إليكم من الله ورسوله وجهاد في سبيله الحب الاختياري دون الطبيعي فإنه لا يدخل تحت التكليف في التحفظ عنه.

Taberî'ye göre bu ayette Allah, Peygamber'e (s.a.v) hitaben, hicret etmeyip şirk diyarında babaları, evlatları, kardeşleri, eşleri ve akrabalarıyla kalmayı Allah'a, Rasûlü'ne hicret etmeye ve O'nun yolunda cihad etmeye tercih edenlere seslenmesini emretmektedir. Sevdikleri mallar, ticaretin durgunlaşmasından korktukları kazançlar ve beğendikleri konaklar bu tercihte etkili olan unsurlardır. Ayetteki 'fetereddesû' (bekleyin) ifadesi ise Mekke'nin fethini beklemeleri anlamında yorumlanmıştır.

يقول: تخشون أن تكسد فتبيعوها. قال: هي القصور والمنازل