Taberî'ye göre bu ayette Allah, müminleri, ahdi bozan, dine dil uzatan, düşmanlara yardım eden ve Peygamber'i yurtlarından çıkarmaya çalışan müşriklerle savaşmaya teşvik etmektedir. Bu olay Bedir günü yaşanan çatışmaya işaret eder; bir görüşe göre ise Peygamber'in Huzâa'dan olan müttefiklerine karşı yapılan savaşa atıftır. Ayet, müminlerin bu müşriklerden korkarak savaşı terk etmelerini kınamakta, Allah'ın gazabından korkmanın daha öncelikli olduğunu bildirmektedir.

يقول: أتخافونهم على أنفسهم، فتتركوا قتالهم خوفا على أنفسكم منهم؟ يقول: فالله أولى بكم أن تخافوا عقوبته بترككم جهادهم

Zemahşerî'ye göre ayetteki istifham inkârî, Mekke'de Peygamber'in öldürülmesi için Dâru'n-Nedve'de anlaşan müşriklere yöneliktir. Onlar önce Kitap ile davet edildiler, buna karşı koyamayınca savaşı başlattılar, dolayısıyla ilk saldıran onlardır ve bu sıfatlarla anılan bir topluluğa karşı savaşmaktan geri durmanın kınanması gerektiğini belirtir.

فهم البادءون بالقتال والبادىء أظلم ، فما يمنعكم من أن تقاتلوهم بمثله ، وأن تصدموهم بالشر كما صدموكم

Kurtubî'ye göre bu ayette bir kınama ve teşvik/kışkırtma anlamı vardır. Ayet Mekke kâfirleri hakkında inmiştir; onlardan çıkarma (ihrac) sebebi bulunduğu için fiil onlara nispet edilmiştir. Müfessir, 'ilk kez savaşa başlamaları' ifadesiyle ilgili farklı görüşleri sıralar: bunlar antlaşmayı bozup Benî Bekr'e Huzâa aleyhine yardım etmeleri, Bedir günü savaşı başlatmaları, ya da Peygamber'i hac, umre ve tavaftan men etmeleri olarak yorumlanmıştır.

توبيخ وفيه معنى التحضيض نزلت في كفار مكة كما ذكرنا آنفا أي كان منهم سبب الخروج فأضيف الإخراج إليهم وقيل : أخرجوا الرسول عليه السلام من المدينة لقتال أهل مكة للنكث الذي كان منهم

İbn Kesîr, ayetteki ifadenin Bedir günü kâfirlerin çıkışı ve orada meydana gelenlerle veya müttefiklerine (Huzâa'ya) karşı yaptıkları ahid bozmayla ilişkilendirildiğini nakleder. Ayrıca ayetin 'onlardan korkmayın, benden korkun' kısmının, Allah'ın azabına ve kudretine işaret ettiğini, buyruğun dilediği her şeyin gerçekleşeceğini bildirdiğini belirtir. Son olarak Allah'ın düşmanları yok etmeye gücü yettiği halde müminlere cihadı meşru kılmasının O'nun hikmetini gösterdiğini ifade eder.

قيل المراد بذلك يوم بدر حين خرجوا لنصر غيرهم فلما نجت وعلموا بذلك استمروا على وجههم طلبا للقتال بغيا وتكبرا

Beydâvî'ye göre bu ayet müminleri savaşa teşvik içermektedir; 'elâ tükâtilûne' ifadesindeki hemze inkar için nefy üzerine gelmiş, böylece fiilde mübalağa ifade etmiştir. Ayette geçen yeminlerini bozanlar müşriklerdir; onlar Hz. Peygamber ve müminlerle yaptıkları ahdi bozup Bekir oğullarına Huzaa aleyhine yardım etmişlerdir. Peygamberi çıkarma teşebbüsleri Dâru'n-Nedve'de yapılan istişareye işaret eder; bazı görüşe göre ise bunlar yahudilerdir ve Medine'den çıkarma teşebbüsünde bulunmuşlardır. Ayet, Allah'tan korkmanın imanın gereği olduğunu, düşmandan korkarak savaştan kaçınmanın imanla bağdaşmadığını belirtir.

ألا تقاتلون قوما تحريض على القتال لأن الهمزة دخلت على النفي للإنكار فأفادت المبالغة في الفعل. نكثوا أيمانهم التي حلفوها مع الرسول عليه السلام والمؤمنين على أن لا يعاونوا عليهم فعاونوا بني بكر على خزاعة.

Bu müfessire göre Allah, müşriklerle savaşmayı gerektiren üç sebebi zikretmiştir: ahdi bozmaları, Peygamber'i (Mekke'den veya Medine'den) çıkarmaya kalkışmaları ve savaşa ilk başlayanın onlar olmasıdır. Bunlardan her biri tek başına savaşmayı gerektirirken hepsinin bir araya gelmesi durumunda evleviyetle savaş gerekli olur. Ayrıca ahdi bozanlarla savaşmak diğer kâfirlerle savaşmaktan daha öncelikli görülmüştür ki bu başkalarına ibret olsun.

أحدها : نكثهم العهد ، وكل المفسرين حمله على نقض العهد