Taberî'ye göre bir sure indiğinde münafıklar birbirlerine bu surenin kimin imanını artırdığını sorarak alay eder, mü'minler ise Allah'ın verdiği tasdik ve yakîn ile sevinirler. Yeni sure inmeden önce müminler üzerine o surede belirtilen hükümleri ikrar ve amel etme farzı henüz gerekmediğinden, sure indiğinde bu ikrar ve amel farzı sabit olur ve bu, imanlarına yapılan fiili bir 'ziyade' sayılır; münafıkların da pisliğine pislik eklenmiş olur.

زادتهم إيمانا حين نزلت، لأنهم قبل أن تنزل السورة لم يكن لزمهم فرض الإقرار بها والعمل بها بعينها إلا في جملة إيمانهم بأن كل ما جاءهم به نبيه

Bu metin parçası temelde ayetteki kelimelerin farklı kıraat şekillerini (yudallu/yudillu, en-nesî'/en-nesiy gibi) ve bunların dilbilimsel köklerini ele almaktadır; 'nesî' kelimesinin 'ertelemek' anlamındaki 'nese'e' fiilinden mastar olduğu, çeşitli söyleyiş biçimlerinin bulunduğu belirtilmektedir. Ayrıca imanın hem itikat hem amelden oluştuğu, amelin artmasının imanın artması sayılacağı noktasına işaret edilmektedir.

والنسىء مصدر نسأه إذا أخره . يقال نسأه ونسأ ونساى ونسيئا ، كقولك : مسه مسا ومساسا ومسيسا . وقرىء بهن جميعا

Bu bölümde Râzî, 'istibşâr' kelimesinin anlamını açıklamaktadır; ona göre istibşâr, bişareti tekrar tekrar talep etmek demektir, çünkü kişi o nimeti her hatırladığında içinde bir sevinç/bişaret hâsıl olur, bu yüzden hatırlamayı tazelemesiyle bişaretin de tazelenmesini ister. Metin ayrıca Tevbe suresi 124. ayete atıfla bu anlamı desteklemektedir.

الاستبشار استدعاء البشارة ، لأنه كلما تذكر تلك النعمة حصلت البشرة ، فهو بواسطة تجديد ذلك التذكر يطلب تجديد البشارة

Kurtubî bu ayette imanın artıp eksilmesi meselesini ele alır ve bu konudaki açıklamanın daha önce Âl-i İmrân sûresinde yapıldığını belirterek tekrara girmez. Hasan'ın Ömer b. Abdülazîz'e yazdığı mektuptan, imanın sünnetleri ve farzları bulunduğu, bunları eksiksiz yerine getirenin imanı tamamladığı görüşünü nakleder. İbnü'l-Mübârek'in de imanın artabileceğini söylemenin zorunlu olduğunu, aksi halde Kur'an'ı reddetmiş olacağını ifade ettiğini aktarır.

وكتب الحسن إلى عمر بن عبد العزيز إن للإيمان سننا وفرائض من استكملها فقد استكمل الإيمان ومن لم يستكملها لم يستكمل الإيمان

İbn Kesîr'e göre bu ayette kastedilen ceza, işlenen kötülüğün cinsinden bir kötülük ve saplanılan sapıklığın cinsinden bir sapıklıktır; yani karşılık amelin türünden verilmektedir. Ayrıca bu ve benzeri ayetler, imanın kalplerde artıp eksilebileceğine, insanlar arasında derece farkı bulunduğuna delil olarak kullanılmıştır. Bu görüş, Şâfiî, Ahmed b. Hanbel ve Ebû Ubeyd gibi imamlardan icma olarak da nakledilmiştir.

وهذا الذي قاله عبد الرحمن رحمه الله حسن وهو الجزاء من جنس العمل وكذلك قاله الأولون وهو نظير قوله تعالى أيضا

Beydâvî'ye göre münafıklar yeni bir sure indiğinde alaycı ve inkârcı bir tavırla 'bu sizden hangisinin imanını artırdı' derler. Mü'minler için ayet, sureyi tedebbür etmekten hasıl olan ilim ile ve o sureye ve içindekilere olan imanın önceki imanlarına eklenmesiyle imanlarının arttığını; kalplerinde küfür hastalığı bulunanlar için ise o sureye küfretmelerinin önceki küfürlerine eklenerek pisliklerinin arttığını ve bu hal üzerlerinde kökleşerek kâfir olarak öldüklerini bildirir.

فأما الذين آمنوا فزادتهم إيمانا بزيادة العلم الحاصل من تدبر السورة وانضمام الإيمان بها وبما فيها إلى إيمانهم. وهم يستبشرون بنزولها لأنه سبب لزيادة كمالهم وارتفاع درجاتهم.