Taberî'ye göre bu ayette geçen susuzluk, yorgunluk ve açlık gibi zorluklara katlanma, düşmanı gazaba getirecek bir yere ayak basma ve düşmana herhangi bir zarar verme (mal, can veya evlat yönünden) durumlarının her biri için Allah salih amel sevabı yazar; Allah, kendisine itaat edip yasakladığından kaçınan hiçbir muhsin kulunun amelini zayi etmez. Ayrıca müfessir, bu ayetin hükmü konusunda tefsir ehlinin ihtilaf ettiğini nakleder: bazılarına göre ayet muhkemdir ve bu durum özellikle Hz. Peygamber'in bizzat çıktığı gazveler için geçerlidir, başka imam ve valilerin seferlerinde zaruret olmadıkça geride kalmak caizdir; bazılarına göre ise ayet, müslümanların az olduğu dönemde inmiş olup sayıları çoğalınca Allah bunu nesheden bir hükümle geride kalmayı dileyene mübah kılmıştır.

يقول: إن الله لا يدع محسنا من خلقه أحسن في عمله فأطاعه فيما أمره وانتهى عما نهاه عنه، أن يجازيه على إحسانه ويثيبه على صالح عمله؛ فلذلك كتب لمن فعل ذلك من أهل المدينة ومن حولهم من الأعراب ما ذكر في هذه الآية الثواب على كل ما فعل فلم يضيع له أجر فعله ذلك

Râzî'ye göre bu ayet, Medine çevresindeki (Müzeyne, Cüheyne, Eşca', Eslem, Gıfâr gibi) veya -daha genel bir görüşle- tüm bedevî Arapların Hz. Peygamber savaşa çıktığında ondan geri kalıp kendileri için güvenlik ve rahatlık istemelerinin yasak olduğunu bildirir. Ayetin zahiri herkese cihadın vacip olduğunu gösterse de, hasta, zayıf ve güçsüz olanlar akıl delili ve başka bir ayetle bu hükümden istisna edilmiştir. Ayrıca bu hükmün Hz. Peygamber'in bizzat savaşa çıkması haline mahsus olduğu ya da Müslümanların sayıca az olduğu döneme özgü olup sonradan nesh edildiği yönünde görüş ayrılığı nakledilmektedir.

فليس لهم أن يتخلفوا عن رسول الله ، ولا يطلبوا لأنفسهم الحفظ والدعة حال ما يكون رسول الله في الحر والمشقة

Kurtubî, ayette geçen 'zamâ', 'nasab' ve 'mahmasa' gibi kelimeleri dilsel olarak açıklar; ardından ayetin savaşta düşman topraklarına ayak basmakla ganimetin hak edilip edilmeyeceği, ayetin neshe uğrayıp uğramadığı ve mazeret sahibiyle bizzat cihad edenin ecrinin denk olup olmadığı konularındaki fıkhi görüşleri aktarır. Bu bağlamda Mâlik, İbnü'l-Kâsım, Eşheb, Şâfiî, Mücahid, Katâde ve İbnü'l-Arabî gibi âlimlerin görüşlerini karşılaştırmalı biçimde sunar ve kendi tercihini de belirtir.

استدل بعض العلماء بهذه الآية على أن الغنيمة تستحق بالإدراب والكون في بلاد العدو فإن مات بعد ذلك فله سهمه وهو قول أشهب وعبدالملك وأحد قولي الشافعي وقال مالك وبن القاسم : لاشيء له لأن الله عز وجل إنما ذكر في هذه الآية الأجر ولم يذكر السهم

Bu metinde İbn Kesîr, seferden (nefir) geri kalıp ilim öğrenenlerle savaşa çıkanlar arasındaki dengeye işaret eder; her kabileden bir grubun çıkmayıp kalmasının, çıkanların Peygamber'den vahyi öğrenmesi ve döndüklerinde kavimlerini uyarması amacına hizmet ettiğini belirtir. Ona göre bu ayet, önceki bir hükmü nesheden bir açıklama mahiyetindedir ve nefir görevi, kabileler üzerine ya ilim öğrenmek ya da cihad etmek şeklinde farz-ı kifaye olarak yüklenmiştir.

وقد يقال إن هذا بيان لمراده تعالى في نفير الأحياء كلها وشرذمة من كل قبيلة إن لم يخرجوا كلهم ليتفقه الخارجون مع الرسول بما ينزل من الوحي عليه وينذروا قومهم إذا رجعوا إليهم بما كان من أمر العدو

Zemahşerî'ye göre bu ayette Peygamber'e eşlik etmeyip zorluklara ortak olmamak şiddetle kınanmakta, müminler Peygamber'in çektiği sıkıntılara aynı şevk ve gönül hoşluğuyla katılmaya çağrılmaktadır. Ayrıca müellif, düşman topraklarında yürümenin (mevti') ve onlara zarar vermenin (nail) her türlü olumsuz sonucu kapsadığını, iyi veya kötü niyetle yapılan her çabanın karşılığının yazıldığını belirtir. Bu bağlamda Hanefi alimlerinin, savaş bittikten sonra gelen yardımcı kuvvetlerin de ganimete ortak olacağına dair bu ayeti delil gösterdiklerini, Şafii'nin ise buna karşı çıktığını aktarır.

وفيه دليل على أن من قصد خيرا كان سعيه فيه مشكورا من قيام وقعود ومشي وكلام وغير ذلك ، وكذلك الشر

Beydâvî'ye göre bu ayet, Medine halkının ve çevresindeki bedevi Araplar'ın Hz. Peygamber'den geri kalmalarının ve kendilerini onun canından esirgemelerinin caiz olmadığını, nefy sigasıyla ifade edilmiş bir nehiy olarak bildirmektedir. Bu görev; Allah yolunda çekilen susuzluk, yorgunluk, açlık, kâfirleri kızdıracak bir yere ayak basma ve düşmana bir zarar verme gibi her davranışın karşılığında kendilerine mutlaka salih bir amel yazılacağı gerçeğine dayandırılmaktadır. Ebu Hayseme kıssası bu emrin canlı bir örneği olarak zikredilmiştir.

نهي عبر عنه بصيغة النفي للمبالغة