Taberî'ye göre bu ayet, Allah'ın kendisine iman edenlere düşmanla savaş anındaki tutumlarını öğretmesidir. Müminlere, kâfirlerle savaş için karşılaştıklarında sebat etmeleri, geri dönüp kaçmamaları emredilmekte, ancak taktik amaçlı geri çekilme veya bir gruba katılma amaçlı hareket bunun dışında tutulmaktadır. Ayrıca kılıçların en yoğun çarpıştığı anda bile Allah'ı zikretmenin, O'ndan yardım ve zafer dilemenin farz kılındığı belirtilmektedir.

يا أيها الذين آمنوا صدقوا الله ورسوله إذا لقيتم جماعة من أهل الكفر بالله للحرب والقتال، فاثبتوا لقتالهم ولا تنهزموا عنهم ولا تولوهم الأدبار هاربين، إلا متحرفا لقتال أو متحيزا إلى فئة منكم.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, savaş anlarında Allah'ın zikriyle desteklenmeyi, O'ndan yardım dilemeyi ve düşmana karşı dua etmeyi ifade etmektedir; kişi bu anlarda 'Allah'ım onları rezil et, Allah'ım kökünü kes' gibi dualarla Allah'a yönelir.

مستظهرين بذكره ، مستنصرين به ، داعين له على عدوكم : اللهم اخذلهم ، اللهم اقطع دابرهم

Bu metinde Râzî, 'kuûd' ile 'cülûs' kavramları arasındaki farka dikkat çekerek, kuûdun sürekli oturmayı ve uzun süreli sebat etmeyi ifade ettiğini belirtir. Buna bağlı olarak 'mekâıd' kelimesinin, savaşçının sabitlik ve devamlılıkla bulunduğu mevziler anlamına geldiğini açıklar. Ayrıca zikrin dille, itaatle veya sürekli olarak kaim, kaid ve müstelki halde yapılması gerektiğine dair Mukatil, Said b. Cübeyr ve Mücahid'in görüşlerini nakleder.

إذا عرفت هذا الفرق بين الجلوس والقعود حصل لك فوائد منها ههنا فإنه يدل على دوام المكث وطول اللبث

Kurtubî, savaş anında Allah'ı zikretmenin emredilmesi konusunda üç görüş nakleder: kalplerin sarsıldığı anda Allah'ı zikretmenin sabra yardımcı olacağı; kalbin sebat etmesi ve dilin zikre devam etmesi için zikrin emredildiği; ya da Allah'ın verdiği vaadin ve karşılığında alınan bedelin hatırlanması. Kendisi bu görüşler arasında dile getirilen zikrin kalple uyumlu olması görüşünü daha zahir (açık) bulur. Ayrıca bu zikrin savaş meydanında gizli/alçak sesle yapılmasının hükmen daha uygun olduğunu, ancak topluca hücum anında yüksek sesle yapılmasının düşmanı zayıflatması sebebiyle güzel görüldüğünü belirtir.

قلت : والأظهر أنه ذكر اللسان الموافق للجنان قال محمد بن كعب القرظي : لو رخص لأحد في ترك الذكر لرخص لزكريا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, düşmanla karşılaşıldığında sebat edilmesini, korkaklık ve firardan uzak durulmasını, o esnada Allah'ı çokça zikretmenin farz kılındığını ve savaş anı gibi en meşgul olunan durumda dahi zikri ve sükûtu (gerektiğinde) elden bırakmamayı emreder. Böylece Allah ve Rasûlü'ne itaat edilmesi, aralarında ihtilafa düşülmemesi ve alışveriş gibi dünyevi işlerde de zikrin sürdürülmesi istenmektedir.

فأمر تعالى بالثبات عند قتال الأعداء والصبر على مبارزتهم فلا يفروا ولا ينكلوا ولايجبنوا وأن يذكروا الله في تلك الحال ولاينسوه بل يستعينوا به ويتوكلوا عليه ويسألوه النصر على أعدائهم

Beydâvî'ye göre âyet, müminlere savaşta düşmanla karşılaştıklarında sebat etmelerini, Allah'ı çokça zikretmelerini ve bunun sayesinde zafere ulaşacaklarını bildirir. Allah ve Resûlü'ne itaat edilmesi, görüş ayrılığına düşülmemesi (Bedir veya Uhud'da olduğu gibi) emredilir; çünkü ihtilaf korkaklığa ve gücün/devletin ('rîh') zayıflamasına yol açar. Sabrın ise Allah'ın yardım ve gözetimiyle mükâfatlandırılacağı belirtilir.

والريح مستعارة للدولة من حيث إنها في تمشي أمرها ونفاذه مشبهة بها في هبوبها ونفوذها. وقيل المراد بها الحقيقة فإن النصرة لا تكون إلا بريح يبعثها الله وفي الحديث «نصرت بالصبا وأهلكت عاد بالدبور»