Taberî, ayetteki 'harac' (حرج) kelimesini Arap dilinde 'darlık' (ضيق) anlamına yorumlar; ancak Mücahid, Katade ve Süddî gibi selef alimlerinden gelen rivayetlerde bu kelimenin 'şek/şüphe' anlamına geldiği aktarılır. Taberî bu iki görüşü uzlaştırarak, şüphenin ancak göğüsteki darlıktan ve konuyu doğru yönüyle kavrayamamaktan kaynaklandığını, dolayısıyla ikisinin aynı manaya işaret ettiğini belirtir. Sonuçta Hz. Peygamber'e, kendisine indirilen bu kitapla uyarı görevini yerine getirirken göğsünde darlık/şüphe olmaması ve bu konuda sabretmesi emredilmektedir.

وهذا الذي ذكرته من التأويل عن أهل التأويل هو معنى ما قلنا في الحرج، لأن الشك فيه لا يكون إلا من ضيق الصدر به وقلة الاتساع لتوجيهه وجهته التي هي وجهته الصحيحة. وإنما اخترنا العبارة عنه بمعنى الضيق، لأن ذلك هو الغالب عليه من معناه في كلام العرب

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, söz konusu unsurdan kaynaklanan bir 'şüphe/tereddüt' anlamını taşımaktadır; bu anlam benzer bir örnekle desteklenmektedir.

أي شك منه ، كقوله :

Bu metinde Râzî, ayetteki 'lam' harfinin neye taalluk ettiği, 'harec' kelimesinin anlamı (göğsün daralması, tebliğde yalanlanma korkusuyla ilgili), Kur'an'ın 'münezzel' (indirilmiş) vasfının hudûsa delalet edip etmediği ve 'zikrâ' kelimesinin i'râbdaki farklı vecihleri gibi çok yönlü dilbilimsel meseleleri ele alır. Kur'an harflerinin mecaz yoluyla inzal ile vasıflanmasının, bu harflerin muhdes ve mahluk olmasıyla çelişmediğini açıklar; harflerin sürekli olmaması meselesine ise Levh-i Mahfuz'daki nakışların melek tarafından okunup semadan arza indirilmesi şeklinde cevap verir. Ayrıca mekân sahibi olduğunu iddia edenlerin bu ayetteki 'min' ve 'ilâ' edatlarına dayanarak istidlal ettiklerini aktarır.

وجوابه : أن الموصوف بالإنزال والتنزيل على سبيل المجاز هو هذه الحروف ولا نزاع في كونها محدثة مخلوقة . والله أعلم . فإن قيل : فهب أن المراد منه الحروف ، إلا أن الحروف أعراض غير باقية بدليل أنها متوالية

Kurtubî'ye göre âyetteki 'harec' (sıkıntı) kelimesi, Peygamber'in tebliğ karşısında göğsünün dar olmaması, kâfirlerin iman etmeyişinden ötürü içine sıkıntı düşmemesi anlamındadır; ona düşen sadece tebliğ ve inzardır, insanların iman veya küfrü kendisinin sorumluluğunda değildir. Mücahid ve Katade'ye göre buradaki 'harec' küfür şüphesi değil, sıkıntı/darlık türünden bir şüphedir. Ayrıca 'zikrâ' kelimesinin îrab yönleri tartışılmış, inzarın kâfirlere, zikrânın ise ondan yararlanan müminlere yönelik olduğu belirtilmiştir.

فظاهره النهي ومعناه نفي الحرج عنه أي لا يضيق صدرك ألا يؤمنوا به فإنما عليك البلاغ وليس عليك سوى الإنذار به من شيء من إيمانهم أو كفرهم

İbn Kesîr, ayetteki hitabın Peygamber'e yönelik olduğunu ve 'bunda sıkıntı duyma' ifadesinin kendisine indirilen bu Kitabı tebliğ etme ve onunla kâfirleri uyarma konusunda göğsünde bir darlık, bir çekince hissetmemesi anlamına geldiğini nakleder. Mücahid, Katade ve Süddî'den nakledilen görüşe göre bu ifade bir şüpheye işaret ederken, diğer bir görüşe göre bu, tebliğ ve inzar hususunda sıkıntı duymama anlamındadır.

قال مجاهد وقتادة والسدي شك منه وقيل لا تتحرج به في إبلاغه والإنذار به أي أنزلناه إليك لتنذر به الكافرين

Beydâvî'ye göre 'kitâb' ifadesi mahzuf bir mübtedanın haberi olup sûreyi veya Kur'ân'ı işaret eder. 'Fela yekun fî sadrike haracun minh' ifadesindeki 'harac' şüphe veya tebliğ konusunda yalanlanma korkusundan ya da hakkını yerine getirememe endişesinden kaynaklanan bir sıkıntı olarak açıklanır; buradaki nehiy mübalağa maksadıyla Peygamber'e yöneltilmiştir. 'Litunzira bihî' ifadesi 'ünzile' veya 'lâ yekun' fiiline müteallik olabilir, zira vahyin Allah katından geldiğine kesin inanç inzar konusunda cesaret verir.

فلا يكن في صدرك حرج منه أي شك، فإن الشاك حرج الصدر أو ضيق قلب من تبليغه مخافة أن تكذب فيه، أو تقصر في القيام بحقه، وتوجيه النهي إليه للمبالغة كقولهم: لا أرينك ها هنا.