Taberî'ye göre Hz. Peygamber'in tebliği yalnızca bir zikir/hatırlatmadır; Allah onu insanlara gönderip kendi paylarına düşeni hatırlatmaktadır. Peygamber, kendisiyle tartışan müşrik kavmine, getirdiği hak ve nasihat karşılığında herhangi bir ücret, mükafat veya mallarından bir karşılık istemediğini söylemekle emrolunmuştur. Bu tebliğ ve uyarı, batıl üzere ısrar edenlere Allah'ın azabının ve gazabının inebileceğini hatırlatmak, şiddetli bir azaptan önce herkesi uyarmak amacı taşır.

لا أسألكم أيها القوم على دعايتكم إلى ما أدعوكم إليه من الحق الذي جئتكم به والنصيحة التي أنصحكم ثوابا وجزاء وعوضا من أموالكم تعطوننيه

Zemahşerî'ye göre ayette mef'ûlün (hüm) takdim edilmesi, hidayetin özellikle o peygamberlerin yoluna uyulmasına tahsis edildiğini gösterir. Buradaki hidayetten kasıt, Allah'a iman, tevhid ve dinin temel esaslarındaki yol olup, şeriatlardaki farklılıklar bu kapsamın dışındadır; çünkü şeriatlar neshedilebilir ve nesholunca hidayet olmaktan çıkarlar, oysa dinin asılları ebediyen hidayettir. 'اقتده' kelimesindeki he harfi ise vakıf içindir, vasl halinde düşer; ancak Mushaf'ta sabit yazıldığı için vakfın tercih edilmesi güzel görülmüştür.

وبدليل وصل قوله : فاختص هداهم بالاقتداء ، ولا تقتد إلا بهم . وهذا معنى تقديم المفعول ، والمراد بهداهم طريقتهم في الإيمان بالله وتوحيده وأصول الدين دون الشرائع ، فإنها مختلفة وهي هدى ، ما لم تنسخ . فإذا نسخت لم تبق هدى ، بخلاف أصول الدين فإنها هدى أبدا . والهاء في { اقتده } للوقف تسقط في الدرج . واستحسن إيثار الوقف لثبات الهاء في المصحف .

Bu müfessire göre Hz. Muhammed'e önceki peygamberlerin yoluna uymasının emredilmesi, ne tevhid gibi usul konularında (çünkü bu taklit olurdu ve peygambere yakışmaz) ne de şeriat hükümlerinde (çünkü onun şeriatı öncekileri neshetmiştir) anlaşılamaz; bu emrin anlamı, her peygamberde ayrı ayrı bulunan güzel ahlak vasıflarının tamamına uyulmasıdır. Böylece Hz. Muhammed'de önceki peygamberlerde dağınık halde bulunan bütün güzel hasletler toplanmış olur ve bu da onun diğer peygamberlerden daha faziletli olmasını gerektirir.

فتعين أن يكون المراد منه أمره عليه الصلاة والسلام بأن يقتدي بكل واحد من الأنبياء المتقدمين فيما اختص به من الخلق الكريم ، فكأن كل واحد منهم كان مختصا بنوع واحد ، فلما أمر محمد عليه الصلاة والسلام بأن يقتدي بالكل فكأنه أمر بمجموع ما كان متفرقا فيهم

İbn Kesîr'e göre ayetteki 'iktida et' emri, Hz. Peygamber'e yöneliktir ve O'nun şeriat kıldığı ve emrettiği şeylerde ümmeti de O'na tabidir. Hz. Davud, Peygamberimizin kendisine uymakla emrolunduğu peygamberlerden biridir; bu nedenle Davud (a.s.) secde ayetini secde etmiş, Rasûlullah (s.a.v.) de bu secdeyi yapmıştır. Ayrıca Ebu Said el-Hudrî'nin rüyası ve minberdeki secde kıssası aktarılarak bu secdenin sünnette yerleşik olduğu gösterilmiştir.

أي اقتد واتبع وإذا كان أمرا للرسول صلى الله عليه وسلم فأمته تبع له فيما يشرعه ويأمرهم به

Beydâvî'ye göre 'أولئك الذين هدى الله' ifadesindeki işaret, önceden zikredilen peygamberlere (aleyhimüsselam) racidir ve Hz. Peygamber'e onların hidayet yoluna uyması emredilmektedir. Bu uyulacak hidayetin, peygamberlerin üzerinde ittifak ettikleri tevhid ve dinin temel esasları olduğunu, aralarında ihtilaf edilen fürû meselelerin bu kapsama girmediğini belirtir; çünkü bunlar tüm peygamberlere birden izafe edilebilecek ortak bir hidayet değildir ve hepsine birden uyulması da mümkün değildir. Buradan hareketle bu ayetin, Hz. Peygamber'in kendisinden önceki şeriatlarla mükellef olduğuna dair bir delil teşkil etmediğini vurgular.

فاختص طريقهم بالاقتداء والمراد بهداهم ما توافقوا عليه من التوحيد وأصول الدين دون الفروع المختلف فيها، فإنها ليست هدى مضافا إلى الكل ولا يمكن التأسي بهم جميعا. فليس فيه دليل على أنه عليه الصلاة والسلام متعبد بشرع من قبله

Kurtubî'ye göre bu ayetteki 'iktida' ifadesi, peygamberlere uyma çağrısını ifade eder; bazı âlimler bu ayeti, nas bulunmayan konularda önceki peygamberlerin şeriatlerine uyulmasının vacip olduğuna delil olarak kullanmıştır. Bu görüşe göre, kısas gibi hükümlerde Tevrat şeriatına dayanan bir ayet zikredilmesine rağmen Hz. Peygamber bununla hükmetmiş ve buna havale etmiştir. Malikî ve Şâfiî âlimlerin çoğu bu görüşe giderken, bazı Malikî, Şâfiî ve Mutezile âlimleri 'her biriniz için bir şeriat ve yol kıldık' ayetine dayanarak buna karşı çıkmıştır.

احتج بعض العلماء بهذه الآية على وجوب اتباع شرائع الأنبياء فيما عدم فيه النص