Zemahşerî bu ayeti, Allah'ın kurtardığı ve İslam'a hidayet ettiği kişilerin şirke geri dönmesini, tıpkı cinlerin ve gulyabanilerin şaşırttığı kimsenin doğru yoldan saptırılması gibi bir benzetmeyle açıklar. Kişi çölde yolunu şaşırıp cinlerin peşine takılır, onlar 'bize gel' derler ama doğru yola ulaştıramazlar; aynı şekilde şirk koşulan varlıklardan hidayet ve yardım istense de onlar Allah'ın icabet ettiği gibi icabet edemezler.

راجعين إلى الشرك بعد إذ أنقذنا الله منه وهدانا للإسلام كالذي ذهبت به مردة الجن والغيلان إلى أن يهدوه الطريق المستوي . أو سمي الطريق المستقيم بالهدى ، يقولون له { ائتنا } وقد اعتسف المهمه تابعا للجن لا يجيبهم ولا يأتيهم . وهذا مبني على ما تزعمه العرب وتعتقده : أن الجن تستهوي الإنسان . والغيلان تستولي عليه

Bu metin, Allah'ın kulda hidayeti hâsıl etmesini kudret ile kesin/belirleyici bir dâî (isteği doğuran saik) birlikte yaratmasına bağlar; kudret tek başına yeterli olmadığı gibi, karşıt dâî yaratılsaydı da fiil meydana gelmezdi. Ayrıca ayetteki gaipten hitaba geçişin (iltifat) sebebini, kâfirin küfründe kaldığı sürece gaip/uzak, iman edince ise hazır/yakın muhatap konumuna geçmesiyle açıklar.

أما لما خلق القدرة ، وخلق الداعية الجازمة ، وكان مجموع القدرة مع الداعية المعينة موجبا للفعل كانت الهداية حاصلة في الحقيقة بتقدير / الله تعالى ، وتخليقه وتكوينه

Kurtubî bu ayette 'reddedilme, dönme' anlamındaki 'a'kâb' kelimesinin dil kökenini açıklar; Mübered'e göre bu kelime hayırdan sonra şerle karşılaşmak anlamına gelir ve 'âkıbe', 'ukbâ', 'ukûbe' kelimeleriyle aynı köktendir. Ardından 'استهوته الشياطين' ifadesindeki kıraat farklılıklarını (Hamza'nın tekil/cemi okuyuşları, İbn Mesud ve Hasan rivayetleri) aktarır. Son olarak İbn Abbas'tan naklen ayetteki benzetmenin, putperesti gulyabaninin kandırıp çölde şaşkın bıraktığı kimseye benzediğini, bazı rivayetlerde ise ayetin Abdurrahman b. Ebî Bekir hakkında indiğini belirtir.

وقال المبرد : معناه تعقب بالشر بعد الخير وأصله من العاقبة والعقبى وهما ما كان تاليا للشيء واجبا أن يتبعه ومنه والعاقبة للمتقين ومنه عقب الرجل ومنه العقوبة لأنها تالية للذنب

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'tan başka kendilerine ne fayda ne zarar veremeyecek putlara tapmayı reddeden bir söylemi anlatır; küfre dönmek, şeytanların çölde şaşkın bırakıp yoldan çıkardığı kişinin durumuna benzetilir. Bu kişinin arkadaşları onu doğru yola çağırsa da, asıl hidayetin sadece Allah'ın hidayeti olduğu ve bunun dışındakinin sapıklık olduğu vurgulanır. Son cümlede İslam'a teslim olma emrinin gerekçesi açıklanır.

كالذي استهوته الشياطين كالذي ذهبت به مردة الجن في المهامة، استفعال من هوى يهوي هويا إذا ذهب.

Taberî bu ayeti, Allah'tan başka faydası ve zararı olmayan taşa veya tahtaya tapmanın anlamsızlığı üzerine bir misal olarak açıklar. Ayetteki temsil, doğru yoldan sapıp şeytanların çağırmasıyla yerde şaşkın bırakılan bir adamın hali ile, İslam'dan sonra küfre dönmenin hali arasında kurulan bir benzetmedir. Müşriklerin Hz. Peygamber'in ashabını kendi yollarına çağırması ve buna karşı Allah'ın verdiği cevap bu bağlamda zikredilir.

قل أندعو من دون الله ما لا ينفعنا ولا يضرنا