Bu müfessire göre âyetteki 'korkanlar' ifadesi, kıyametin gerçekleşeceğini kesin olarak bilenleri ve bu bilgiye dayanarak Allah'ın rızasına uygun amel işleyip kendilerini azaptan kurtaracak çareyi arayanları anlatır; buradaki 'korku' aslında 'bilgi'nin yerine konmuştur. Ayrıca Hz. Peygamber'e Kur'an ile bu topluluğu uyarması, ashabına vahyi öğretmesi ve müşriklerden yüz çevirmesi emredilmektedir. Metin ayrıca bu âyetin inişine sebep olarak Kureyş eşrafının Ebû Tâlib'e gelip Peygamber'den fakir/köle statüsündeki takipçilerini uzaklaştırmasını istemesi olayını nakleder.

ومعناه: يعلمون أنهم يحشرون، فوضعت (المخافة) موضع (العلم) لأن خوفهم كان من أجل علمهم بوقوع ذلك ووجوده من غير شك منهم في ذلك.

Zemahşerî'ye göre uyarılan kimseler İslam'a girmiş, öldükten sonra dirilmeye inanan ama amelde kusurlu davranan kimselerdir. Onların korktuğu şey haşrolunmanın kendisi değil, yardımsız ve şefaatsiz bir halde haşrolunmaktır; zira herkesin haşrolunacağı zaten kesindir, korkulması gereken haşrin bu özel hâlidir.

إما قوم داخلون في الإسلام مقرون بالبعث إلا أنهم مفرطون في العمل فينذرهم بما يوحي إليه في موضع الحال من يحشروا ، بمعنى يخافون أن يحشروا غير منصورين ولا مشفوعا لهم ، ولا بد من هذه الحال ، لأن كلا محشور ، فالمخوف إنما هو الحشر على هذه الحال

Râzî bu ayette geçen 'به' zamirinin Kur'an'a işaret ettiğini, çünkü uyarı ve korkutmanın söz/kelam ile gerçekleşebileceğini, Allah'ın zâtıyla değil belirtir. 'Haşredilecekleri günden korkanlar' ifadesinin kime râci olduğu konusunda üç görüş nakleder: kâfirler, mü'minler veya her ikisi birden; kendisi bu korkunun aklı olan herkeste bulunabileceğini, ancak ayetin özellikle korkanları zikretmesinin, onların uyarıdan daha fazla yararlanacak olmalarından kaynaklandığını aktarır.

والقول الثالث : أنه يتناول الكل لأن لا عاقل إلا وهو يخاف الحشر ، سواء قطع بحصوله أو كان شاكا فيه لأنه بالاتفاق غير معلوم البطلان بالضرورة فكان هذا الخوف قائما في حق الكل

Kurtubî bu ayette 'بِهِ' zamirinin neye döndüğü konusunda birkaç görüş nakleder: Kur'an ve inzar, Allah, veya kıyamet günü. Kıyamet günü tahsis edilmişse bunun sebebi, hüccetin onlara en gerekli olduğu şeyin bu olması ve insanların haşirden korkmasıdır. Ayrıca 'şefî'in Allah'tan başka olamayacağı, Yahudi ve Hıristiyanların babalarının kendilerine şefaat edeceği iddiasını ve müşriklerin putlarını şefaatçi kabul etmelerini reddettiğini belirtir; şefaatin ancak Allah'ın izniyle ve O'nun razı olduğu kimseler için geçerli olduğunu vurgular.

هذا رد على اليهود والنصارى في زعمهما أن أباهما يشفع لهما حيث قالوا : نحن أبناء الله وأحباؤه والمشركون حيث جعلوا أصنامهم شفعاء لهم عند الله فأعلم الله أن الشفاعة لا تكون للكفار

İbn Kesîr, bu ayetin Kureyş eşrafının Hz. Peygamber'den fakir ve köle statüsündeki müminleri (uşaklarını) yanından uzaklaştırmasını istemeleri üzerine indiğini nakleder. Hz. Ömer'in bu teklifi düşünmesini önermesi üzerine Allah bu ayeti indirmiştir. Ayrıca ayetin sonunda kıyamet gününde kimsenin ne bir yakını ne de bir şefaatçisinin olmayacağı belirtilmektedir.

فقالوا يا أبا طالب لو أن ابن أخيك محمدا يطرد عنه موالينا وحلفاءنا فإنما هم عبيدنا وعسفاؤنا كان أعظم في صدورنا وأطوع له عندنا وأدنى لإتباعنا إياه وتصديقنا له

Beydâvî'ye göre Peygamber, kendisinden Allah'ın hazinelerine sahip olma, gaybı bilme veya melek olma gibi olağanüstü nitelikler istenmesini reddederek sadece kendisine vahyedilene tabi olduğunu bildirir. Kör ile gören örneği, batıl iddialarla (ulûhiyet, meleklik) doğru iddiayı (nübüvvet) ayırt etmeye bir temsildir. İnzar ise özellikle hesaba çekilme ihtimalini kabul eden, imanında kusurlu olan veya bu konuda tereddüt eden kimselere fayda verir; zira kesin inkârcılara uyarı işlemez.

قل هل يستوي الأعمى والبصير مثل للضال والمهتدي، أو الجاهل والعالم، أو مدعي المستحيل كالألوهية والملكية ومدعي المستقيم كالنبوة