Bu metinde Taberî, 'يا ويلتا' ifadesindeki elifin dilbilgisel mahiyetini (nedbe elifi olup olmadığı, vakıf durumundaki hükmü) tartışmakta ve ardından kıssanın devamında kargayı gönderen Allah'ın, Kâbil'e kardeşinin cesedini gömmeyi öğretmesini, bunun Hz. Peygamber döneminde Nadîroğulları ve Yahudilerle ilgili bir duruma örnek/mesel olarak zikredildiğini aktarmaktadır. Ayrıca Hz. Peygamber'den gelen rivayetlerle Âdem'in iki oğlunun bu ümmete bir mesel kılındığı, hayırlısının alınıp şerlisinin terk edilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

وقد اختلف أهل العربية في هذه الألف التي في : قال: " جاء غراب إلى غراب ميت، فحثى عليه من التراب حتى واراه، فقال الذي قتل أخاه: ما الله في هذه الآيات. ثم ذلك مثل لهم على التأسي بالفاضل منهما دون الطالح

Bu kısa metin parçası, Kâbil'in kardeşini öldürdükten sonra duyduğu pişmanlığın (nedametin) bir tövbe sayıldığını ifade etmektedir. Zemahşerî bu görüşü genel bir ilke olarak sunmakta, nedametin tövbenin özü/gerçekleşme şartı olduğunu vurgulamaktadır.

وقد صح أن الندم توبة

Râzî bu ifadenin, Kâbil'in kalbinde nedamet, hasret ve hüzün türlerinin meydana geldiğine işaret ettiğini belirtiyor; ancak bu durumun artık hiçbir şekilde giderilemeyeceğini, yapılan işin telafisinin mümkün olmadığını vurguluyor.

فقوله إشارة إلى أنه حصل من قلبه أنواع الندم والحسرة والحزن مع أنه لا دفع له ألبتة

Kurtubî bu ayeti, Kābil'in kardeşinin cesedini nasıl gömeceğini bilmediği için Allah'ın gönderdiği bir karganın yeri eşeleyerek ona defin yolunu gösterdiğini ve bunun sonucunda Kābil'in pişmanlık duyduğunu anlatan rivayetlerle açıklar. Karganın bu davranışının insanlığa ölüyü toprağa gömme (mواراة) sünnetini öğrettiğini, bunun tüm insanlara farz-ı kifaye olduğunu belirtir. Ayrıca Kābil'in pişmanlığının tövbe sayılıp sayılmayacağı, kardeşini öldürmesine mi yoksa kaybına mı üzüldüğü konusunda farklı görüşleri aktarır.

بعث الله الغراب حكمة ليرى بن آدم كيفية المواراة وهو معنى قوله تعالى : ثم أماته فأقبره عبس فصار فعل الغراب في المواراة سنة باقية في الخلق فرضا على جميع الناس على الكفاية

İbn Kesîr, kıssadaki iki kişinin (kurban takdim eden kardeşler) Hz. Âdem'in sulbünden gelen öz oğulları olduğunu, bunun Kur'an'ın zâhirinden ve ilgili hadisten açıkça anlaşıldığını belirtir. Hasan el-Basrî'den nakledilen ve bu iki kişinin Âdem'in oğulları olmadığına dair farklı bir görüşe de yer verir, ancak kendisi müfessirlerin çoğunluğunun görüşünü (Âdem'in öz oğulları olduğu) zâhir ve açık bulur.

وكلهم متفقون على أن هذين ابنا آدم لصلبه كما هو ظاهر القرآن وكما نطق به الحديث في قوله إلا كان على ابن آدم الأول كفل من دمها لأنه أول من سن القتل وهذا ظاهر جلي

Beydâvî'ye göre Allah, Kabil'e kardeşinin cesedini nasıl gömeceğini göstermek için birbirini öldüren iki karga göndermiş, sağ kalan karga gagası ve ayaklarıyla toprağı kazıp diğerini gömmüştür. Kabil bunu görünce bir hayvandan bile aşağı kalmasından dolayı derin bir pişmanlık ve yeis içine düşmüş, 'yâ veyletâ' ifadesiyle bu acziyetini dile getirmiştir. Metin ayrıca Kabil'in bu olaydan sonra vücudunun karardığı, kardeşini bir yıl sırtında taşıdığı ve ebeveyninin ondan teberrî ettiğine dair bir rivayete de yer verir.

روي أنه لما قتله تحير في أمره ولم يدر ما يصنع به إذ كان أول ميت من بني آدم، فبعث الله غرابين فاقتتلا فقتل أحدهما الآخر، فحفر له بمنقاره ورجليه ثم ألقاه في الحفرة