Taberî'ye göre bu ayette İsa, kendisine tapan veya ona iftira eden kişileri Allah'ın azabına çarptırması durumunda onların Allah'ın kulları ve O'na tam teslimiyet içinde olduklarını, kendilerine dokunacak zarardan kendilerini savunamayacaklarını dile getirmektedir. Eğer Allah onları bağışlarsa, bu bağışlama tövbeye hidayet etmesiyle gerçekleşecektir; çünkü Allah intikam almak istediğinde kimsenin O'na karşı koyamayacağı el-Azîz'dir, kullarından dilediğini tövbeye ve kurtuluş yoluna ulaştırmakta da el-Hakîm'dir.

إن تعذب هؤلاء الذين قالوا هذه المقالة بإماتتك إياهم عليها، فإنهم عبادك، مستسلمون لك، لا يمتنعون مما أردت بهم، ولا يدفعون عن أنفسهم ضرا ولا أمرا تنالهم به. وإن تغفر لهم بهدايتك إياهم إلى التوبة منها فتستر عليهم، فإنك أنت العزيز في انتقامه ممن أراد الانتقام منه، لا يقدر أحد يدفعه عنه، الحكيم في هدايته من هدى من خلقه إلى التوبة

Bu müfessire göre âyetteki İsa'nın şefaat talebi, ne kâfirler ne de tövbe etmiş/etmemiş mü'minlerin salih ya da küçük günahkârları hakkında olamaz; bunların hepsi akıl ve şer'î açıdan bu ifadeye uygun düşmez. Dolayısıyla bu şefaatin ancak tövbe etmeden ölen büyük günah sahibi mü'minler hakkında geçerli olduğu, İsa için bu şefaat sabit olunca aynı şeyin Hz. Muhammed için de sabit olacağı belirtilir. Ayrıca âyetteki 'in tüazzibhüm feinnehüm ıbâdük' ifadesinin, İsa'nın bazı kâfirlerin tövbe etmiş olabileceği ihtimalini göz önünde bulundurarak işi tamamen Allah'a havale ettiğini gösterdiği aktarılır.

وإذا صح القول بهذه الشفاعة في حق عيسى عليه السلام صح القول بها في حق محمد صلى الله عليه وسلم ضرورة أنه لا قائل بالفرق

Kurtubî'ye göre âyette İsa'nın (a.s.) 'el-Ğafûru'r-Rahîm' değil 'el-Azîzu'l-Hakîm' demesi, cümlenin her iki şartını (azap ve mağfiret) da kuşatacak umumi bir ifade olması sebebiyledir; çünkü 'el-Ğafûru'r-Rahîm' sadece mağfiret şartına uyup azap şartıyla ilişkisi kalmaz. Ayrıca eğer 'el-Ğafûru'r-Rahîm' denseydi, şirk üzere ölenler için mağfiret talebi vehmedilirdi ki bu imkânsızdır; dolayısıyla takdir edilen anlam onları küfürleri üzere bırakırsan onlar Senin kullarındır, hidayet edip bağışlarsan Sen Azîz ve Hakîm'sindir şeklindedir.

فإنه ينفرد الغفور الرحيم بالشرط الثاني فلا يكون له بالشرط الأول تعلق وهو على ما أنزله الله عز وجل واجتمع على قراءته المسلمون مقرون بالشرطين كليهما أولهما وآخرهما إذ تلخيصه إن تعذبهم فإنك أنت عزيز حكيم وإن تغفر لهم فإنك أنت العزيز الحكيم في الأمرين كليهما من التعذيب والغفران فكان العزيز الحكيم أليق بهذا المكان لعمومه فإنه يجمع الشرطين

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Hz. Peygamber'in ümmeti için Allah'a yakarışını ve Cebrail vasıtasıyla ona ümmetinin razı edileceği müjdesinin verilmesini anlatır. Ayetin merkezinde İsa'nın (veya İbrahim'in) kavmi hakkında meşiyeti Allah'a havale etmesi ve Hıristiyanların Allah'a iftira ederek O'na eş, eş ve çocuk isnad etmelerinden teberri edilmesi vardır. İbn Kesîr, bu şart cümlesinin (meşiyete bağlanmanın) gerçekleşmeyi zorunlu kılmadığını, Kur'an'daki benzer ayetlerde de böyle olduğunu, Katade ve diğerlerinin görüşünün daha zahir olduğunu belirtir; buna göre bu olay kıyamet gününde Hıristiyanları tehdit, azarlama ve rezil etme amacıyla gerçekleşecektir.

التبري منهم ورد المشيئة فيهم إلى الله وتعليق ذلك على الشرط لا يقتضي وقوعه كما في نظائر ذلك من الآيات والذي قاله قتادة وغيره هو الأظهر والله أعلم أن ذلك كائن يوم القيامة ليدل على تهديد النصارى وتقريعهم وتوبيخهم على رءوس الأشهاد يوم القيامة

Bu metne göre Hz. İsa, kavmine yalnızca Allah'ın kendisine emrettiği tevhid çağrısını iletmiş, kendisi aralarındayken onların hallerini gözetleyen bir şahit olmuş, vefatından/ref'inden sonra ise gözetleme görevi bütünüyle Allah'a geçmiştir. İsa'nın 'onları azaplandırırsan onlar senin kullarındır, bağışlarsan sen Azîz ve Hakîm'sin' sözü, mülkünde dilediğini yapan mutlak Malik'e itiraz edilemeyeceğini ve mağfiretin her günahkâr için güzel olduğunu, azabın adalet, bağışlamanın ise fazl olduğunu ifade eder.

إن تعذبهم فإنهم عبادك أي إن تعذبهم فإنك تعذب عبادك ولا اعتراض على المالك المطلق فيما يفعل بملكه، وفيه تنبيه على أنهم استحقوا ذلك لأنهم عبادك وقد عبدوا غيرك. وإن تغفر لهم فإنك أنت العزيز الحكيم فلا عجز ولا استقباح فإنك القادر القوي على الثواب والعقاب، الذي لا يثيب ولا يعاقب إلا عن حكمة وصواب فإن المغفرة مستحسنة لكل مجرم، فإن عذبت فعدل وإن غفرت ففضل.