Taberî'ye göre ayette müminler, iman edip Allah'ın vaadine yakin getirenler olarak, kâfirler ise Allah'ın birliğini inkâr edip Rasûlünü yalanlayanlar olarak tanımlanır ve müminlere şeytanın dostlarına karşı savaşmaları emredilir. Şeytanın hilesinin zayıf olduğu belirtilir; çünkü kâfirler ne sevap ümidiyle savaşır ne de ceza korkusuyla savaşı terk ederler, sadece hamiyet veya kıskançlıkla savaşırlar. Müminler ise Allah'tan sevap umarak savaşır, terk ederken de vaîdden korkarak terk eder; bu yüzden basiret üzeredirler, kâfir ise ölüm korkusu ve ahiretten ümitsizlik içinde zayıf ve korku sahibidir.

وإنما وصفهم جل ثناؤه بالضعف، لأنهم لا يقاتلون رجاء ثواب، ولا يتركون القتال خوف عقاب، وإنما يقاتلون حمية أو حسدا للمؤمنين على ما آتاهم الله من فضله

Bu müfessire göre metin çok kısa ve kesik bir alıntıdan ibarettir; ayette geçen bir ifadenin kâfirleri kastettiğini belirtmekten öteye geçmemektedir. Metinde 'النساء' ifadesine atıfla bir açıklama yapıldığı görülse de içerik yetersiz olduğu için görüşün tam kapsamı anlaşılamamaktadır.

يريد الكفرة وقال

Kurtubî, 'tağut' kelimesinin Arap dilinde hem müzekker hem müennes kullanılabildiğini, çünkü Arapların kâhin ve kâhineyi de tağut olarak isimlendirdiklerini nakleder. Câbir b. Abdullah'tan gelen bir rivayete göre insanların hüküm için başvurdukları tağutlar her kabilede farklı bir put/kişi idi. Ebû İshak'a göre ise buradaki tağuttan kastın şeytan olduğuna dair delil, onun tuzağı ve ona uyanların tuzağı ile ilgili ayet olup, bunun Bedir günü şeytanın müşriklere yaptığı hile ile de ilişkilendirildiği belirtilir.

قال أبو عبيدة والكسائي : الطاغوت يذكر ويؤنث قال أبو عبيد : وإنما ذكر وأنث لأنهم كانوا يسمون الكاهن والكاهنة طاغوتا

İbn Kesîr'e göre bu ayet, müminlerin Allah'ın rızası ve itaati doğrultusunda savaştıklarını, kâfirlerin ise şeytanın itaati yolunda savaştıklarını beyan etmektedir. Ardından Allah, müminleri düşmanlarıyla savaşmaya teşvik etmiştir.

وقال تعالى أي المؤمنون يقاتلون في طاعة الله ورضوانه والكافرون يقاتلون في طاعة الشيطان ثم هيج تعالى المؤمنين على قتال أعدائه بقوله

Bu müfessire göre ayet, müminlerin Allah yolunda, kâfirlerin ise tâğût yolunda savaştıklarını belirtir. Her iki tarafın maksadı zikredildikten sonra müminlere şeytanın dostlarıyla savaşmaları emredilmiş, ardından şeytanın hilesinin zayıf olduğu bildirilerek onlar cesaretlendirilmiştir. Şeytanın hilesi, Allah'ın kâfirlere karşı olan tedbirine kıyasla zayıf ve önemsizdir, bu yüzden müminlerin şeytanın dostlarından korkmamaları gerekir.

إن كيد الشيطان كان ضعيفا أي إن كيده للمؤمنين بالإضافة إلى كيد الله سبحانه وتعالى للكافرين، ضعيف لا يؤبه به فلا تخافوا أولياءه، فإن اعتمادهم على أضعف شيء وأوهنه.

Bu müfessire göre metin, şeytanın hile ve tuzağının zayıf olduğunu pekiştirme (te'kid) amacı taşımaktadır; şeytan var olduğundan itibaren zayıflık ve zillet ile nitelenmiştir. Ayette geçen ifade ile kastedilenin kâfirler olduğu belirtilmektedir.

للتأكيد لضعف كيده