Taberî'ye göre bu ayet, tevhidi inkar edip insanları Allah'ın dininden alıkoyanlar hakkında inmiştir; bunlar Hz. Muhammed'in peygamberliğini bilgileri olduğu halde inkar eden Ehl-i Kitap'tır. Bunların insanları dinden alıkoyması, Muhammed'in vasfını kitaplarında bulamadıklarını iddia etmeleri ve peygamberliğin sadece Harun ve Davud'un neslinden geleceğine dair asılsız iddialarla insanları Resulullah'a tabi olmaktan caydırmaları şeklinde gerçekleşmiştir. Bu inkar ve saptırma, doğru yoldan şiddetli bir sapma olarak değerlendirilmektedir.

نزلت في أهل مكة يقول تعالى ذكره: إن الذين جحدوا توحيد الله، وصدوا الناس عن دينه الذي ابتعث به رسله

Bu müfessire göre 'sadd' (alıkoyma/engelleme) ifadesi sadece Mescid-i Haram'dan alıkoymayla sınırlı olmayıp, lafzın umumu gereği Allah'a, Rasûl'e ve şeriatlere imanın tamamını kapsayan geniş bir mana taşır. Ayrıca dalâletin en ileri derecesi, kişinin kendisini haklı zannederek sapması, bu sapıklıkla mal ve makam elde etmeye çalışması ve üstelik başkalarını da aynı sapıklığa sürüklemek için çaba göstermesidir. Küfredenlerin amellerinin iptal edilmesi konusunda, Ehl-i Kitab'ın Rasûl'ü yalanlaması sebebiyle önceki amellerinin boşa çıktığı, müşrik kâfirin ise zaten bir şeriat üzere olmadığı için amelinin başından beri geçersiz olduğu belirtilir.

والأصح أنه يتناول جملة الإيمان بالله والرسول وبالشرائع ، لأن اللفظ عام فلا معنى للتخصيص

Kurtubî'ye göre bu ayet, Yahudilerin insanları İslâm'a girmekten alıkoymalarını konu alır. Onlar hem Hz. Muhammed'e (s.a.v.) tabi olmayı kendileri reddetmişler, hem de 'onun vasfını kitabımızda bulmuyoruz, nübüvvet Harun ve Davud'un neslindedir' ve 'Tevrat'ta Musa'nın şeriatının nesh edilmeyeceği yazılıdır' diyerek başkalarını da bundan men etmişlerdir. Bu tutumları küfür olarak nitelendirilmiş ve buna ilaveten insanları İslâm'dan uzaklaştırmaları da ayrı bir suç olarak zikredilmiştir.

أي عن اتباع الرسول محمد صلى الله عليه وسلم بقولهم : ما نجد صفته في كتابنا وإنما النبوة في ولد هارون وداود وإن في التوراة أن شرع موسى لا ينسخ لأنهم كفروا ومع ذلك منعوا الناس من الإسلام

İbn Kesîr'e göre bu ayet, hem kendileri hakikati kabul etmeyip küfreden hem de başkalarını hakka uymaktan alıkoymaya çalışan kimseleri anlatmaktadır. Bu kişiler haktan çıkmış, ondan sapmış ve büyük bir uzaklıkla ondan uzaklaşmışlardır. Ardından Allah, ayetlerini, kitabını ve resulünü inkar eden, kendine zulmeden, insanları O'nun yolundan alıkoyan ve günahları işleyip haramları çiğneyen bu kimseler hakkındaki hükmünü bildirmiştir ki bu da onları bağışlamayacağıdır.

أي كفروا في أنفسهم فلم يتبعوا الحق وسعوا في صد الناس عن إتباعه والإقتداء به قد خرجوا عن الحق وضلوا عنه وبعدوا منه بعدا عظيما شاسعا

Beydâvî'ye göre küfredip Allah yolundan alıkoyanlar, hem kendileri sapmış hem de başkalarını saptırmış olduklarından derin bir sapıklık içindedirler; çünkü saptıran kişi sapıklıkta daha derine batmış ve ondan kurtulmaya daha uzaktır. Ayrıca küfür ile zulmü birleştirenler için Allah'ın mağfiret ve hidayet etmeyeceği, onlara yalnızca cehennem yolunun gösterileceği belirtilir. Bu müfessir ayetin, kâfirlerin fer'i hükümlerle de muhatap olduğuna delalet ettiğini belirtir.

لأنهم جمعوا بين الضلال والإضلال