Taberî bu ayette geçen 'zina eden erkek ve kadın' ifadesinin bir önceki ayette bahsedilen (evli/dul) kadınlardan farklı olarak, evlenmemiş genç erkek ve kadınları (bikreyn) kastettiğini tercih eder. Ayrıca ayette emredilen 'eziyet'in söz ve dil ile ayıplama, kınama şeklinde olduğunu, bunun daha sonra Nur suresindeki had cezası (celde ve recm) ayetiyle nesh edildiğini aktarır. Tövbe edip ıslah olmaları halinde kendilerine eziyetten vazgeçilmesi gerektiğini belirtir.

قال أبو جعفر: وأولى هذه الأقوال بالصواب في تأويل قوله: قول من قال: عني به البكران غير المحصنين إذا زنيا وكان أحدهما رجلا والآخر امرأة

Bu müfessire göre metin, kendilerinden istenen şeyin muhataplara verilmesi durumunu ifade etmektedir; yani 'onlara isteklerini verdiler/veriniz' anlamındadır.

فأعطوهم طلبتهم

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'ıslah' fiilden (fuhuştan) sonraki davranışı ifade eder, yani kişinin bundan böyle eziyet ve ayıplamayı terk etmesi kastedilmiştir. Bu hüküm haddlerin inişinden önceydi; haddler nazil olunca bu ayet nesh edilmiştir. 'İ'raz' (yüz çevirme) ile kastedilenin hicret değil, yüz çevirerek terk etme olduğu, bunda önceki günah sebebiyle onları küçümseme bulunduğu belirtilir.

وإنما كان هذا قبل نزول الحدود فلما نزلت الحدود نسخت هذه الآية وليس المراد بالإعراض الهجرة ولكنها متاركة معرض وفي ذلك إحتقار لهم بسبب المعصية المتقدمة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, fuhuş işleyen kişilere karşı öncelikle sözlü ve fiziksel bir ceza (azarlama, kınama, ayakkabıyla dövme) uygulanmasını emretmekteydi; bu hüküm sonradan Allah tarafından had (dayak/celde) veya recim cezası ile neshedilmiştir. Ayrıca ayetin kimler hakkında indiği konusunda İbn Abbas, Said b. Cübeyr, İkrime, Ata, Hasan, Süddî ve Mücahid gibi selef alimlerinden farklı görüşler nakledilmiştir; kimileri zina eden erkek-kadını, kimileri evlenmemiş gençleri, kimileri de livata yapan iki erkeği kastettiğini söylemiştir. Tövbe eden kişiye artık kötü sözle eziyet edilmemesi gerektiği, çünkü günahtan tövbe edenin günahsız gibi olduğu vurgulanmıştır.

أي بالشتم والتعيير والضرب بالنعال وكان الحكم كذلك حتى نسخه الله بالجلد أو الرجم

Bu müfessire göre ayetteki 'iki kişi' zina eden erkek ve kadını ifade eder; onlara verilecek ceza önce azarlama ve kınama, tövbe edip düzelmeleri halinde ise kendilerinden vazgeçilip gizlenmesidir. Beydâvî, bu cezanın zina hükmünün ilk aşaması olduğunu ve zamanla önce hapis, sonra celde cezasına dönüştüğünü nakleder. Ayrıca bu ayetin öncekinden önce indiği ve öncekinin sevicilik (sihak), bunun ise oğlancılık (livata) ile ilgili olabileceği görüşünü de aktarır.

قيل هذه الآية سابقة على الأولى نزولا وكان عقوبة الزنا الأذى ثم الحبس ثم الجلد. وقيل الأولى في السحاقات وهذه في اللواطين

Bu müfessire göre âyetteki 'وَاللَّذَانِ يَأْتِيَانِهَا مِنكُمْ' ifadesinin kimlere ait olduğu hususunda ihtilaf vardır; İbn Abbas ve Mukātil'e göre bu, mü'minlerden ilişki kuranlara (lut ehline benzer bir fiile) yönelik eziyet ve terk emrini anlatır, Ebû Müslim ise bu âyetin zina eden erkek ve kadınlara değil, lifade tesniye olduğu için sadece erkeklere (livâta ehline) has olduğunu savunur. Es-Süddî'ye göre ise bu âyet bekar erkek ve kadınlara, Nur sûresindeki âyet ise evli olanlara (sikâh) racidir.

أن قوله : مخصوص بالرجال ، لأن قوله : { واللذان } تثنية الذكور