Taberî, 'müzebzebîn' kelimesini 'iki taraf arasında sürüklenip duranlar' olarak açıklar; bu ifadeyle münafıkların dinlerinde kararsız ve şaşkın oldukları, ne müminlerle bir bilinç üzere ne de müşriklerle bir cehalet üzere olduklarını, ikisi arasında tereddüt içinde bulunduklarını anlatır. Bu durumu Hz. Peygamber'in iki sürü arasında şaşkın kalan koyun ve nehre düşen üç kişi (mümin, münafık, kâfir) misalleriyle desteklediğini aktarır. Sonuç olarak münafıkların ne gerçek mümin ne de açıkça müşrik olmadıkları, arada kalmış bir konumda bulundukları görüşünü nakleder.

وإنما عنى بذلك: أن المنافقين متحيرون في دينهم، لا يرجعون إلى اعتقاد شيء على صحة فهم لا مع المؤمنين على بصيرة، ولا مع المشركين على جهالة ، ولكنهم حيارى بين ذلك

İbn Kesîr'e göre bu ayet münafıkların iman ile küfür arasında bocalayan durumunu tasvir eder; onlar zâhirde müminlerle beraber görünse de bâtınlarıyla kâfirlerle birliktedirler ve kalpleri şüphe içinde bir kesimden diğerine yönelir durur. Bu durumu açıklamak için Peygamber'in münafığı iki sürü arasında şaşkın dolaşan koyuna benzeten hadisi ve Kur'an'daki vadiyi geçme kıssası nakledilir.

يعني المنافقين محيرين بين الإيمان والكفر فلاهم مع المؤمنين ظاهرا وباطنا ولا مع الكافرين ظاهرا وباطنا بل ظواهرهم مع المؤمنين وبواطنهم مع الكافرين

Beydâvî'ye göre münafıklar namaza ancak riya için ve isteksizce, mecburen kalkarlar; Allah'ı zikirleri çok azdır çünkü riyakâr kişi ancak kendisini gördüğü kimsenin yanında amel işler ve dille zikri kalp ile zikre nazaran azdır. Bu müfessire göre 'مذبذبين' ifadesi, iman ile küfür arasında kararsız kalıp ne mü'minlere ne de kâfirlere nispet edilebilecek bir durumu anlatır ve Allah'ın saptırdığı kimse için hakka ulaştıran bir yol bulunamayacağı belirtilir.

يراؤن الناس ليخالوهم مؤمنين المراءاة مفاعلة بمعنى التفعيل كنعم وناعم أو للمقابلة فإن المرائي يري من يرائيه عمله وهو يريه استحسانه. ولا يذكرون الله إلا قليلا إذ المرائي لا يفعل إلا بحضرة من يرائيه، وهو أقل أحواله