Taberî, ayette 'küfrü artıranlar' ifadesiyle kastedilenin, Muhammed'in (sav) peygamberliğinden önce ona iman edip peygamberliğinden sonra küfre sapan ve sonra da işledikleri günahlarla küfürlerini artıran Yahudiler olduğunu tercih eder. Ona göre bunların tevbeleri kabul edilmez, çünkü asıl küfürlerinden (Muhammed'i inkârdan) dönmedikçe, işledikleri günahlardan tevbe etmeleri fayda vermez. Bu görüşü diğer nakledilen görüşlere (ölüm anında tevbe, Hıristiyan ve Yahudilerin genel hali gibi) tercih sebebi, ayetin öncesi ve sonrasıyla aynı bağlamda (siyak) Yahudiler hakkında nazil olmuş olmasıdır.

وأولى هذه الأقوال بالصواب في تأويل هذه الآية قول من قال: عنى بها اليهود، وأن يكون تأويله أن الذين كفروا من اليهود بمحمد صلى الله عليه وسلم عند مبعثه بعد إيمانهم به قبل مبعثه، ثم ازدادوا كفرا بما أصابوا من الذنوب في كفرهم ومقامهم على ضلالتهم، لن تقبل توبتهم من ذنوبهم التي أصابوها في كفرهم، حتى يتوبوا من كفرهم بمحمد صلى الله عليه وسلم

Kurtubî, 'küfürlerinde ısrar edip artan kimselerin tövbesinin kabul edilmeyeceği' ifadesinin Allah'ın tövbeleri kabul ettiğini bildiren diğer ayetlerle çelişir görünmesini tartışır. Bu konuda birkaç görüş nakleder: tövbenin ölüm anında kabul edilmeyeceği, küfre girmeden önceki tövbenin küfür ile geçersiz kılındığı, bir küfürden başka bir küfre dönülen tövbenin kabul edilmeyeceği, ya da bu ayetin özellikle Mekke halkından bazı kişiler hakkında indiği ve onların gerçek bir azimle tövbe etmedikleri için 'tövbe' diye adlandırılmasına rağmen kabul edilmeyen bir tövbe olduğu belirtilir.

فسماها توبة غير مقبولة لأنه لم يصح من القوم عزم والله عز وجل يقبل التوبة كلها إذا صح العزم

İbn Kesîr'e göre âyetteki ifade, hak yoldan sapıp azgınlık yoluna girenleri, yani küfür üzere ısrar edip bu hal üzere ölenleri anlatmaktadır. Bu görüşe destek olarak İbn Abbas'tan gelen bir rivayet nakledilir: bir topluluk Müslüman olup sonra irtidat etmiş, tekrar Müslüman olup tekrar dönmüş, bu durumu Rasûlullah'a (s.a.v.) sordurduklarında bu âyet inmiştir. Ayrıca Hz. Ali'den, mürtedin üç kez tevbeye davet edileceğine dair bir rivayet de bu âyetle ilişkilendirilerek zikredilmiştir.

أن قوما أسلموا ثم ارتدوا ثم أسلموا ثم ارتدوا فأرسلوا إلى قومهم يسألون لهم فذكروا ذلك لرسول الله صلى الله عليه وسلم فنزلت هذه الآية هكذا رواه وإسناده جيد

Beydâvî'ye göre 'îmandan sonra küfür, sonra da küfürde artış' ifadesi birkaç şekilde yorumlanabilir: Yahudilerin Musa'ya iman edip Tevrat'a bağlıyken önce İsa ve İncil'i, sonra da Muhammed ve Kur'an'ı inkâr etmesi gibi olabilir; veya kişinin Hz. Muhammed'in peygamberliğinden önce ona iman edip sonra inkâr etmesi, ardından ısrar, inat, ta'n ve ahdi bozmakla küfrünü artırması şeklinde olabilir; ya da Mekke'ye kaçıp irtidat eden ve 'Muhammed'in ölümünü bekleriz veya geri dönüp münafıklık ederiz' diyerek küfrünü artıranlar gibi olabilir. Tevbelerinin kabul edilmeyeceği ifadesi de, onların gerçekte tevbe etmeyeceklerine, ya da sadece ölüm anında tevbe edeceklerine işaret eder ve bu, durumlarını ağırlaştırmak amacıyla tevbenin kabul edilmemesi şeklinde ifade edilmiştir; keza tevbeleri nifaktan ibaret olacağı için de kabul olunmayacaktır.

لن تقبل توبتهم لأنهم لا يتوبون، أو لا يتوبون إلا إذا أشرفوا على الهلاك فكني عن عدم توبتهم بعدم قبولها تغليظا في شأنهم وإبرازا لحالهم في صورة حال الآيسين من الرحمة

Bu müfessire göre ayet, tövbenin ancak ölüm anına kadar geciktirilmesi ve o hâlde kâfir olarak ölünmesi durumunda kabul edilmeyeceğini ifade eder; ayrıca kâfirlik gibi imanın da artıp azalabileceği, dolayısıyla imandan sonra küfrün de mümkün olduğu sonucuna varılır. Metin ayrıca ayetteki 'dalâlet' ve 'ziyade' ifadelerinin bu kimselerin küfür ve sapkınlıkta ileri gitmelerine, hatta İslam'la alay etme derecesine ulaşmalarına işaret ettiğini belirtir.

دلت الآية على أنه قد يحصل الكفر بعد الإيمان