Taberî bu ayet için önce ayetin İslam'dan dönen belirli kişiler (Haris b. Süveyd, Ebû Âmir er-Râhib ve arkadaşları gibi) hakkında indiğine dair rivayetleri, sonra da ayetin Ehl-i Kitap (Yahudi ve Hristiyanlar) hakkında indiğini söyleyen görüşü aktarır. Kendisi, Hasan (el-Basrî)'nin görüşünü -ayetin Ehl-i Kitap hakkında olduğu- tenzilin zahirine daha uygun bulur, ancak diğer görüşü (mürtedler hakkında) destekleyen rivayetlerin daha çok ve söyleyenlerin te'vile daha vakıf olduğunu belirtir. Sonuçta Taberî, ayetin hem Muhammed'e (sav) peygamber olmadan önce iman edip sonra küfredenleri hem de İslam'a girip sonra irtidat edenleri kapsayabileceğini, Allah'ın bu iki grubun ve benzerlerinin kıssasını birleştirerek onlardaki sünnetini kullarına bildirdiğini söyler.

وأشبه القولين بظاهر التنزيل ما قال الحسن، من أن هذه الآية معني بها أهل الكتاب على ما قال، غير أن الأخبار بالقول الآخر أكثر، والقائلين به أعلم بتأويل القرآن

Zemahşerî'ye göre bu nur ile hidayete ulaşmak, Allah'ın dilediği kullarına, yani aklının gözüyle ve nefsini muhasebe ederek bakıp düşünen ve hakka ulaştıran yoldan sağa sola ayrılmayan kimselere bahşettiği bir tevfiktir. Düşünüp ibret almayan kimse ise, gecenin karanlığı ile gündüzün aydınlığı arasında fark olmayan bir kör gibidir. Ayrıca Ali ve Übey b. Ka'b'dan nakledilen görüşlere göre 'Allah göklerin ve yerin nurudur' ifadesi, Allah'ın hakkı yayması ve kalpleri onunla nurlandırması ya da iman edenin nuru şeklinde yorumlanmıştır.

ومن لم يتدبر فهو كالأعمى الذي سواء عليه جنح الليل الدامس وضحوة النهار الشامس

Bu müfessire göre âyetteki 'hidayet' kavramı, Ehl-i Sünnet ve Mu'tezile arasında farklı yorumlanmıştır: Mu'tezile bunu Allah'ın imanlıları ödüllendirdiği lütufların (elutaf) engellenmesi olarak açıklarken, Ehl-i Sünnet bunu Allah'ın kalpte marifet/bilgi yaratmasının engellenmesi olarak açıklar. Ayrıca âyette imandan sonra küfre dönenlerin durumu, iman, Resul'ün hakkaniyetine şahitlik ve apaçık delillerin gelmesinden sonra gerçekleştiği için daha çirkin (aqbah) sayılmıştır; bu da âlimin hata etmesinin cahilin hatasından daha kötü olduğuna işaret eder. Metin ayrıca 'iman' ile 'dil ile ikrar (şehadet)'in birbirinden farklı kavramlar olduğunu, imanın kalpte bulunan bir tasdik olduğunu vurgular.

وإذا كان الأمر كذلك كان ذلك الكفر صلاحا بعد البصيرة وبعد إظهار الشهادة ، فيكون الكفر بعد هذه الأشياء أقبح لأن مثل هذا الكفر يكون كالمعاندة والجحود ، وهذا يدل على أن زلة العالم أقبح من زلة الجاهل

Bu metin, ayetlerin iniş sebebi olarak tacir bir müslümanın (Bediyl veya benzeri) seyahat esnasında ölümü üzerine, yanındaki hristiyan iki kişinin (Temîm ve Adiy b. Bedâ) terekesinden bir kısım malı çalması ve bunun üzerine vasiyet, şahitlik ve yemin meselesinin gündeme gelmesi olayını nakleder. Kurtubî, Vâkıdî ve Nikkâş gibi kaynaklardan farklı rivayet varyantlarını sıralayarak olayın ayrıntılarını (kişilerin kimliği, ölüm yeri, çalınan eşyalar) aktarır.

وذكر الواقدي أن الآيات الثلاث نزلت في تميم وأخيه عدي وكانا نصرانيين وكان متجرهما إلى مكة فلما هاجر النبي صلى الله عليه وسلم إلى المدينة قدم بن أبي مريم مولى عمرو بن العاص المدينة وهو يريد الشام تاجرا فخرج مع تميم وأخيه عدي

İbn Kesîr'e göre bu ayette kastedilenler, kendilerine peygamberin getirdiği doğruluk üzerine hüccet ve deliller ikame edildikten, işin kendileri için açıklığa kavuşturulmasından sonra tekrar şirk zulmetine dönenlerdir. Bunlar körlük ve sapkınlığa bu şekilde bulaştıktan sonra hidayeti hak etmeleri mümkün değildir.

أي قامت عليهم الحجج والبراهين على صدق ما جاءهم به الرسول ووضع لهم الأمر ثم ارتدوا إلى ظلمة الشرك فكيف يستحق هؤلاء الهداية بعد ما تلبسوا به من العماية

Beydâvî'ye göre bu ayet, imanlarından sonra küfre dönen ve Peygamber'in hak olduğuna şahitlik ettikten, kendilerine apaçık deliller geldikten sonra bu yola sapanların Allah tarafından hidayete erdirilmesinin uzak bir ihtimal olduğunu ifade eder. Zira hak kendisine açıkça belli olduktan sonra ondan sapan kişi sapkınlıkta iyice batmış ve doğru yoldan uzaklaşmış demektir. Bir başka görüşe göre ise bu ifade bir nefiy ve inkârdır ki bu da mürtedin tevbesinin kabul edilmeyeceği anlamına gelir.

استبعاد لأن يهديهم الله فإن الحائد عن الحق بعد ما وضح له منهمك في الضلال بعيد عن الرشاد. وقيل نفي وإنكار له وذلك يقتضي أن لا تقبل توبة المرتد