Taberî'ye göre bu ayette râsihûn (ilimde derinleşmiş olanlar), müteşabih ayetlerin ardına düşüp kalpleri sapanlar gibi olmaktan Allah'a sığınmakta ve kendilerini hidayet üzere sabit kılması için O'ndan rahmet dilemektedirler. Bu, kullarının kalplerini doğru yolda tutmasının Allah'a ait bir bağış (vehb) olduğunu, sapmanın da O'nun dileğiyle gerçekleştiğini gösterir. Taberî bu bağlamda Kaderiyye'nin, Allah'ın bir kulun kalbini saptırmasını zulüm saymasının yanlışlığını, ayetin ve hadislerin bu görüşü çürüttüğünü vurgular.

لأن ذلك لو كان كما قالوا لكان الذين قالوا: بالذم أولى منهم بالمدح؛ لأن القول لو كان كما قالوا، لكان القوم إنما سألوا ربهم مسألتهم إياه أن لا يزيغ قلوبهم أن لا يظلمهم ولا يجور عليهم، وذلك من السائل جهل؛ لأن الله جل ثناؤه لا يظلم عباده ولا يجور عليهم

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Allah'ın rahmet hazinelerinden gelecek bir rahmeti ifade etmektedir; bu rahmet mağfiret, rızık ve düşmanlardan emin olma şeklinde tezahür eder.

أي رحمة من خزائن رحمتك ، وهي المغفرة والرزق والأمن من الأعداء

Bu müfessire göre 'ربنا لا تزغ' duasındaki 'زيغ' talebi öncelikle kalbin batıl ve fasit akidelere kaymasından korunmasını ifade eder; ardından 'رحمة' kelimesiyle kalbin iman nuruyla, organların ibadet nuruyla aydınlatılması, dünyada geçim kolaylığı, ölüm anında rahatlık ve kabirde sual kolaylığı gibi rahmetin tüm türlerini kapsayan geniş bir talep dile getirilir. Râzî, Cübbâî, Ebu'l-Hüseyin el-Basrî, Esamm ve Ebu Müslim gibi âlimlerin bu ayete dair yaptıkları farklı te'villeri sıralayıp bunların tamamının zayıf olduğunu, çünkü Mu'tezile'nin lütuf ve vücûb anlayışının duaya ihtiyacı ortadan kaldırdığını belirtir.

فهؤلاء المؤمنون سألوا ربهم أولا أن لا يجعل قلوبهم مائلة إلى الباطل والعقائد الفاسدة ، ثم أنهم ابتغوا ذلك بأن طلبوا من ربهم أن ينور قلوبهم بأنوار المعرفة ، وجوارحهم وأعضائهم بزينة الطاعة

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kalplerin Allah'ın iki parmağı arasında olduğunu, dilediğinde onu doğru yolda sabit kılacağını, dilediğinde saptıracağını bildirmekte olup, Hz. Peygamber'in 'Ey kalpleri evirip çeviren! Kalbimi dinin üzere sabit kıl' şeklindeki duasının bu ayetle bağlantılı olduğunu göstermektedir. Ayrıca Hz. Ebu Bekir'in akşam namazının üçüncü rekatında Fatiha'dan sonra gizlice bu ayeti okuduğu nakledilmiştir.

ليس من قلب إلا وهو بين أصبعين من أصابع الرحمن إذا شاء أن يقيمه أقامه وإذا شاء أن يزيغه أزاغه

Beydâvî'ye göre 'Rabbenâ lâ tuziğ kulûbenâ' duası, ilim sahiplerinin sözünün devamı olarak, kalplerin hak yolundan sapıp müteşabih ayetleri hoş görülmeyen bir teville yorumlamaya kaymasından Allah'a sığınmayı ifade eder; bir başka görüşe göre bu bela ve musibetlerle imtihan edilip kalbin sapmasından korunma talebidir. 'Veheb lenâ min ledünke rahmeten' ifadesi ise Allah'a yakınlaştıracak bir rahmet, hakta sebat tevfiki veya günahların bağışlanması olarak yorumlanır ve bu ayette hidayet ile dalâletin Allah'tan olduğuna, O'nun kullarına lütfen nimet verdiğine dair delil bulunur. Son olarak 'inne'llâhe lâ yuhlifü'l-mîâd' ifadesi, ulûhiyetin vaadden dönmeyi reddettiğine işaret eder ve Vaîdiyye mezhebi bununla delil getirse de bu vaîdin, tevbe olmadığı gibi affın bulunmaması şartına bağlı olduğu cevabıyla karşılanmıştır.

لا تزغ قلوبنا عن نهج الحق إلى اتباع المتشابه بتأويل لا ترتضيه، قال عليه الصلاة والسلام «قلب ابن آدم بين أصبعين من أصابع الرحمن، إن شاء أقامه على الحق وإن شاء أزاغه عنه»