Taberî, Allah'ın saptırdığı kişilere hiçbir yardımcının fayda vermeyeceğini, çünkü onları sapkınlıktan kurtaracak bir kurtarıcının bulunmadığını belirtir. Ayrıca ayetin, Allah'ın ayetlerini inkâr edip peygamberleri haksız yere öldürenler ile marufu emredip münkerden nehyedenleri öldürenlerin amellerinin dünya ve ahirette boşa gideceğini anlattığını açıklar. Kıyamet gününde kâfire yardım edecek, onu Allah'ın azabından kurtaracak ne bir yakın ne bir dost bulunmayacağı, dünyada olduğu gibi kimsenin ona destek olamayacağı vurgulanır.

يقول: وما لهم من ناصر ينصرهم من الله إذا أراد عقوبتهم، فيحول بين الله وبين ما أراد من عقوبتهم

Zemahşerî'ye göre bu ayette geçen 'idlâl' (saptırma) kavramının kastı, yardımın zıddı olan 'hızlân' (Allah'ın yardımını kesip kendi haline bırakması)dır. Ayrıca 'lâ yühdâ' ifadesinin 'hidayet bulamaz/yol bulamaz' anlamında (lâ yehtedî) olabileceğini de belirtir. Bu görüşünü farklı kıraat rivayetleriyle (Übey, Abdullah, Nehaî'nin okuyuşları) destekler.

دليل على أن المراد بالإضلال الخذلان الذي هو نقيض النصرة . ويجوز أن يكون { لا يهدى } بمعنى لا يهتدي . يقال : هداه الله فهدى .

Râzî'ye göre bu ayet, kâfirler için hem fidye yoluyla hem de yardım ve şefaat yoluyla azaptan kurtuluş bulunmadığını belirtir. Ayetin küfür ehline özgü olarak yardımsızlık ve şefaatsizlikle vaîdi bitirmesi, şefaatin sabit olduğuna, fakat bunun kâfirlere değil başkalarına ait olduğuna delil sayılabilir. Ayrıca kâfirlerin güzel amellerinin dünyada zem ve lanetle, ahirette ise sevabın azaba dönüşmesiyle iptal edildiği belirtilir.

ولأصحابنا أن يحتجوا بهذه الآية على إثبات الشفاعة وذلك لأنه تعالى ختم تعديد وعيد الكفار بعدم النصرة والشفاعة فلو حصل هذا المعنى في حق غير الكافر بطل تخصيص هذا الوعيد بالكفر

İbn Kesîr'e göre bu ifade, kimsenin Allah'ın gücünden/kudretinden kaçıp kurtulacak, sığınacak veya bundan uzaklaşacak bir yolu olmadığını anlatır. Bu durumun sebebi, Allah'ın dilediğinin mutlaka olacağı, dilemediğinin de asla olmayacağı ilkesine bağlanır.

أي ليس لهم من قدرة الله منقذ ولا مجير ولا محيد لهم عنه لأنه ما شاء كان وما لم يشأ لم يكن

Beydâvî'ye göre bu ayette geçen 'Allah'ın ayetlerini inkar edenler' ifadesi, Hz. Peygamber'in (s.a.v.) döneminde yaşayan Ehl-i Kitab'ı işaret etmektedir. Bunların ataları peygamberleri ve onlara tabi olanları öldürmüş, kendileri de bu duruma razı olmuş ve Hz. Peygamber ile müminleri öldürmeyi kastetmişler, ancak Allah onları bu konuda korumuştur. Amellerinin dünya ve ahirette boşa gitmesi ve kendilerine yardımcı bulunmaması, onlara vaad edilen elem verici azabın bir sonucu olarak zikredilmektedir.

هم أهل الكتاب الذين في عصره عليه السلام. قتل أولهم الأنبياء ومتابعيهم وهم رضوا به وقصدوا قتل النبي صلى الله عليه وسلم والمؤمنين ولكن الله عصمهم