Taberî'ye göre bu ayette hitap edilenler, Bedir günü Yahudi Finhâs'ın 'Muhammed'in Kureyş'e galip gelmesi onu aldatmasın, çünkü Kureyş savaşı iyi bilmez' demesi üzerine kendilerine bu sözün söylendiği Yahudilerdir; bunun üzerine bu ayet inmiştir. Mücahid'e göre ise ifade, kâfirlerin kendileri için hazırladıkları şeyin ne kadar kötü olduğuna işaret eder. Ayrıca kıraat farkına da işaret edilerek bazı karilerin bu ifadeyi kâfirlere hitap sigasıyla (te ile) okuduğu, çünkü onların yenileceklerine dair bir vaadi içerdiği belirtilir.

فكل هذه الأخبار تنبئ عن أن المخاطبين بقوله: هم اليهود المقول لهم : إلى قوله: قال فنحاص اليهودي في يوم بدر: لا يغرن محمدا أن غلب قريشا وقتلهم، إن قريشا لا تحسن القتال، فنزلت هذه الآية

Bu metinde Râzî, âyetteki kıraat farklılıklarını (sîgalubûn/seyuglebûne) ve bunların nüzul sebebiyle ilişkisini ele alır; âyetin Yahudilere hitaben, kendi güç ve kalabalıklarına güvenerek Hz. Peygamber'e karşı direndiklerinde nazil olduğunu belirtir. Ardından Bedir'deki iki fırkanın (Müslümanlar ve Mekke müşrikleri) sayısal ve teçhizat farklarını detaylandırarak, Müslümanların galebesinin âdet dışı, mucizevi bir hâdise olduğunu açıklar.

وأجمع المفسرون على أن المراد بالفئتين : رسول الله صلى الله عليه وسلم وأصحابه يوم بدر ومشركوا مكة روي أن المشركين يوم بدر كانوا تسعمائة وخمسين رجلا

Kurtubî bu ayeti, kâfirlerin kendileri için hazırladıkları kötü döşek ile Allah'ın onlar için hazırladığı ateş bağlamında ele alır ve buradan hareketle kâfirlerin dünyada gerçek anlamda nimetlendirilip nimetlendirilmedikleri meselesini tartışır. Ebu'l-Hasen el-Eş'arî ve bir grup âlime göre kâfirlere verilen dünya malı gerçek nimet sayılmaz, çünkü nimetin hakikati zarardan hâlis olmaktır; kâfirlerin nimetleri ise elem ve cezalarla karışıktır. Kadı Ebû Bekir (Bâkıllânî) gibi diğer bir grup ise Allah'ın kâfirlere dünyada gerçekten nimet verdiğini, ancak din nimetini vermediğini söyler; Kurtubî bu ikinci görüşü tercih edip 'nimeti nef' ve 'nimeti def'' ayrımıyla meseleyi netleştirir.

وإذا ثبت هذا فالنعم ضربان : نعم نفع ونعم دفع فنعم النفع ما وصل إليهم من فنون اللذات ونعم الدفع ما صرف عنهم من أنواع الآفات فعلى هذا قد أنعم على الكفار نعم الدفع قولا واحدا وهو ما زوي عنهم من الآلام والأسقام ولا خلاف بينهم في أنه لم ينعم عليهم نعمة دينه

Verilen metin parçası yalnızca bir ayete atıf ibaresinden ('إلى قوله' - 'onun sözüne kadar') ibaret olup, İbn Kesîr'in bu ayet hakkındaki fiili görüşünü, açıklamasını veya değerlendirmesini içermemektedir.

إلى قوله

Beydâvî'ye göre bu ayet, önce Mekke müşriklerine hitaben Bedir günü yenilgiye uğrayacaklarını haber verir; bir görüşe göre ise Yahudilere söylenmiştir, çünkü Peygamber Bedir'den sonra onları toplayıp uyardığında kendilerini güçlü görüp meydan okumuşlar, bunun üzerine bu ayet inmiştir. Allah bu vaadini Kurayza'nın öldürülmesi, Nadîroğulları'nın sürülmesi, Hayber'in fethi ve cizyenin konulmasıyla gerçekleştirmiştir ve bu, nübüvvetin delillerindendir.

فقالوا لا يغرنك أنك أصبت أغمارا لا علم لهم بالحرب لئن قاتلتنا لعلمت أنا نحن الناس، فنزلت. وقد صدق الله وعده لهم بقتل قريظة وإجلاء بني النضير وفتح خيبر

Bu müfessire göre ayetteki sözler Ebû Süfyân ve arkadaşlarına yöneliktir; Allah'ın peygamberlerini ve indirilen zikri yalanlayanları helak etme konusundaki sünnetine işaret eder ve bu, Mekke halkının yalanlamasına karşı bir tehdittir. Olay henüz gerçekleşmemiş olsa da, kesin gerçekleşeceğinden dolayı sanki olmuş gibi ifade edilmiştir. Bedir günü iki topluluk karşılaştığında Hz. Peygamber'in Ebû Bekir ile birlikte çardakta dua ettiği de bu bağlamda zikredilir.

وهو وعيد لأهل مكة على تكذيبهم