Bu müfessire göre 'zikr' kelimesi için üç görüş nakledilmiştir: Kur'an ve deliller olması, Peygamber'in gelişiyle onlara şeref ve övünç kazandırılmış olması, ya da vaaz ve sakındırma (tehdit) anlamında olması. Kur'an ile Peygamber görüşlerinin birbirine yakın olduğu belirtilir, çünkü Peygamber'in gelişi delillerin açıklanmasını, delillerin gelişi de Peygamber'in açıklanmasını içerir. Ayrıca zikrin, onların önceden temenni edip sözünü ettikleri şey olduğu görüşü de aktarılır.

فقيل إنه القرآن والأدلة وقيل بل شرفهم وفخرهم بالرسول وكلا القولين متقارب لأن في مجيء الرسول بيان الأدلة وفي مجيء الأدلة بيان الرسول فأحدهما مقرون بالآخر ، وقيل الذكر هو الوعظ والتحذير

Kurtubî, ayetteki 'el-Hakk' kelimesinin Allah Teâlâ olduğu görüşünü (Mücahid, İbn Cüreyc, Ebû Salih gibi çoğunluğun görüşü olarak) aktarır; buna göre ifadenin takdiri 'Hakk'ın sahibi tabi olsaydı' şeklindedir. Ayrıca 'Hakk'ın hevalarına uysaydı' anlamının mecaz olduğu, yani insanların arzularına göre hareket edilseydi göklerin ve yerin bozulacağı yönündeki görüşleri de nakleder. Diğer alternatif olarak Hakk'ın Kur'an olduğu ve göklerdekiler-yerdekiler ifadesinin akıl sahiplerine (melekler, insanlar, cinler) işaret ettiği belirtilir; akılsız varlıkların fesadının ise akıllılara tabi olarak gerçekleşeceği açıklanır.

الحق هنا هو الله سبحانه وتعالى قاله الأكثرون منهم مجاهد وبن جريج وأبو صالح وغيرهم وتقديره في العربية : ولو اتبع صاحب الحق قاله النحاس وقد قيل : هو مجاز أي لو وافق الحق أهواءهم فجعل موافقته اتباعا مجازا

İbn Kesîr, Mücahid, Ebû Sâlih ve Süddî'den naklen ayetteki 'hak'kın Allah azze ve celle olduğunu belirtir. Buna göre eğer Allah insanların nefislerindeki hevâlarına uygun şekilde cevap verip işleri onlara göre teşri kılsaydı, gökler, yer ve içindekiler bozulurdu; çünkü insanların hevâları çelişkili ve fesada müsaittir.

قال مجاهد وأبو صالح والسدي الحق هو الله عز وجل والمراد لو أجابهم الله إلى ما في أنفسهم من الهوى وشرع الأمور على وفق ذلك لفسدت السماوات والأرض ومن فيهن

Beydâvî'ye göre eğer hak (din/kitap) onların isteklerine uysaydı ve gerçekte tanrılar çok olsaydı, gökler ve yer ile içindekiler bozulup helak olurdu; bu görüş 'lev kâne fîhimâ âlihetün illâllâh lefesedetâ' ayetinde açıklandığı gibidir. Ayrıca metinde farklı yorumlar da nakledilir: hakkın onların heveslerine uyup batıla dönüşmesi halinde âlemi ayakta tutan şeyin yok olacağı, ya da Muhammed'in getirdiği hakkın şirke dönüşmesi halinde Allah'ın kıyameti getirip âlemi helak edeceği belirtilir. Kur'an'ın kendilerine 'zikir' (öğüt/şeref) olarak geldiği, fakat onların bu zikirden yüz çevirdikleri ifade edilir.

لو كان فيهما آلهة إلا الله لفسدتا. وقيل لو اتبع الحق أهواءهم وانقلب باطلا لذهب ما قام به العالم فلم يبق

Taberî bu metinde iki ayrı meseleyi ele alır: önce 'el-Hakk' kelimesinin Allah'a işaret ettiğini nakleder, sonra 'zikr' kelimesinin tevilinde müfessirlerin ihtilaf ettiğini belirtir. Bir grup bunun kendilerinden bir adama indirilen Kur'an ile hakkın onlara açıklanması olduğunu söylerken, diğer bir grup bunun kendilerine bir şeref getirdiği, çünkü Kur'an'ın kendilerinden bir adama indiği ama onların bundan yüz çevirip inkar ettikleri anlamına geldiğini söylemiştir.

اختلف أهل التأويل في تأويل الذكر في هذا الموضع