Taberî'ye göre bu ayette Allah'ın 'kavî' ve 'azîz' isimleri, O'nun dilediği küçük veya büyük her şeyi yaratmaya gücünün yettiğini ve mülkünde hiçbir gücün O'ndan bir şeyi çekip alamayacağı derecede yenilmez olduğunu ifade eder. Ayrıca aynı isimler, kendi yolunda cihad edenlere yardım etme ve düşmanlarına karşı üstün gelme gücüne de işaret eder. Metin, müşriklerin taptığı ilahların ise bir sinek dahi yaratamayacak, hatta bir sinekten kendini koruyamayacak kadar aciz olduğunu vurgular.

يقول: إن الله لقوي على خلق ما يشاء من صغير ما يشاء من خلقه وكبيره. {عزيز} يقول: منيع في ملكه، لا يقدر شيء دونه أن يسلبه من ملكه شيئا، وليس كآلهتكم أيها المشركون الذين تدعون من دونه الذين لا يقدرون على خلق ذباب

Zemahşerî'ye göre bu ayet, Allah'ın gaybdan haber vererek muhacirlerin -yeryüzünde imkân bulup dünyada kendilerine genişlik verildiğinde- nasıl bir sîret üzere olacaklarını, dini nasıl ayakta tutacaklarını önceden bildirdiğine işaret eder. Osman (r.a.)'dan nakledilen söze göre bu, muhacirlerin ortaya koyacakları hayırdan önce Allah'ın onlara yaptığı bir övgüdür. Bazı âlimler bu ayette Râşid Halifelerin meşruiyetine delil bulmuşlardır; çünkü Allah, adil bir sîret göstermeksizin muhacirlerden başkasına yeryüzünde temkin ve söz geçirme imkânı vermemiştir. Hasan'dan ise bu ifadenin Hz. Muhammed'in ümmetini kastettiği rivayet edilmiştir.

وعن عثمان رضي الله عنه : هذا والله ثناء قبل بلاء . يريد : أن الله قد أثنى عليهم قبل أن يحدثوا من الخير ما أحدثوا . وقالوا : فيه دليل على صحة أمر الخلفاء الراشدين

Kurtubî'ye göre müminlerin yurtlarından çıkarılmasının tek gerekçesi 'Rabbimiz Allah'tır' demeleridir; buradaki istisna munkatı' (kesik) bir istisnadır, yani 'lakin Rabbimiz Allah dedikleri için' anlamındadır. Ayrıca ayet, zorlayıp mecbur bırakanın fiilinin -mecbur bırakılana değil- ona nispet edileceğine delildir; çünkü Allah çıkarma fiilini kâfirlere nispet etmiştir.

فقوله : إلا أن يقولوا ربنا الله استثناء منقطع أي لكن لقولهم ربنا الله قال سيبويه وقال الفراء يجوز أن تكون في موضع خفض يقدرها مردودة على الباء وهو قول أبي إسحاق الزجاج

Bu metin, ayette geçen 'savâmi' (manastırlar), 'biya' (kiliseler), 'salavât' ve 'mesâcid' ifadelerinin hangi dinî toplulukların ibadet mekanlarına işaret ettiğini sahâbe ve tâbiîn görüşlerini nakledip karşılaştırarak açıklar. İbn Kesîr, İbn Cerîr'in tercihini aktararak savâmi'in rahiplerin manastırları, biya'nın hristiyanların kiliseleri, salavât'ın yahudilerin havraları, mesâcid'in ise Allah'ın adının çokça anıldığı müslüman mescitleri olduğunu belirtir. Ayrıca bazı âlimlerin bunu azdan çoğa doğru bir tedrîc (mescitlere varana dek artan bir sıralama) olarak yorumladığını nakleder.

وقال ابن جرير الصواب لهدمت صوامع الرهبان وبيع النصارى وصلوات اليهود وهي كنائسهم ومساجد المسلمين التي يذكر فيها اسم الله كثيرا لأن هذا هو المستعمل المعروف في كلام العرب وقال بعض العلماء هذا ترق من الأقل إلى الأكثر إلى أن إنتهى إلى المساجد وهي أكثر عمارا وأكثر عبادا وهم ذوو القصد الصحيح

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın insanların bir kısmını diğerleriyle savması olmasaydı, manastırların, kiliselerin, havraların ve mescidlerin -ki hepsinde Allah'ın adı anılır- yıkılacağını bildirmektedir. Bu def' işi, müminlerin kâfirler üzerine musallat edilmesiyle gerçekleşir. Ayrıca 'mesâcid' ifadesinin ya bu dört mabet için ortak bir vasıf olduğu ya da fazilet bakımından özellikle mescidlere tahsis edildiği belirtilir; ayetin sonunda Allah'ın dinine yardım edeni destekleyeceği vaadinin, muhacir ve ensarı Arap ileri gelenleri ile Fars ve Rum krallarına galip kılmasıyla gerçekleştiği açıklanır.

ولولا دفع الله الناس بعضهم ببعض بتسليط المؤمنين منهم على الكافرين. لهدمت لخربت باستيلاء المشركين على أهل الملل

Bu müfessire göre 'lâ tekrabu's-salâte' ifadesindeki 'salât' kelimesi iki şekilde anlaşılabilir: bazı müfessirlere göre burada mescid kastedilmiştir (çoğunluğa göre ise namazın kendisi kastedilmiştir). Bu ihtilafın şer'i hükme etkisi vardır; birinci görüşe göre cünüp kişinin mescidden geçmesi caiz olur (Şafii'nin görüşü), ikinci görüşe göre ise 'abiri sebil' ile yolcu kastedilmiş olur. Ayrıca ayette geçen 'savamı, biya' ve mesacid' ile Allah'ın müminler vasıtasıyla kâfirleri defetmesi konusunda çeşitli ihtimaller ve rivayetler nakledilmiştir.

وهو قول الشافعي