Taberî bu ayette geçen 'yed'û' fiilinin, dinden dönen kişinin kendisine dünyada zararı faydasından daha yakın ve hızlı olan putlara/ilahlara tapmasını anlattığını belirtir. Ayrıca 'mevlâ' kelimesinin 'işte ne kötü yardımcı ve yoldaş' anlamında kullanıldığını, 'aşîr'in ise 'arkadaş, birlikte yaşanılan kimse' demek olduğunu aktarır.

يدعو هذا المنقلب على وجهه من أن أصابته فتنة آلهة لضرها في الآخرة له، أقرب وأسرع إليه من نفعها

Zemahşerî'ye göre ayette 'يدعو' fiilinin tekrarı, kişinin Allah'tan başka kendisine ne zarar ne de fayda vermeyen şeylere tapmasını vurgulamak içindir. Ona göre bu varlığın mabud olarak zararı, şefaatçi olarak faydasından daha yakındır ve bu yüzden 'ne kötü bir mevlâdır' denilmiştir. Ayrıca İbn Mesud kıraatinde 'لمن ضره' ifadesinin lam harfi olmaksızın 'من ضره' şeklinde okunduğunu belirtmiş, mevlâ kelimesini 'nâsır' (yardımcı), aşîr kelimesini ise 'sâhib' (arkadaş) olarak açıklamıştır.

أو كرر يدعو ، كأنه قال : يدعو يدعو من دون الله ما لا يضره وما لا ينفعه ، ثم قال : لمن ضره بكونه معبودا أقرب من نفعه بكونه شفيعا لبئس المولى . وفي حرف عبد الله ( من ضره ) بغير لام . المولى : الناصر . والعشير : الصاحب

Râzî bu ayette geçen 'lemevlâ' ve 'leaşîr' ifadelerinin kime işaret ettiği konusunda iki görüş nakleder: birincisi bunun insanların sığındığı reisler/liderler olduğu, ikincisi ise putlar olduğu görüşüdür. Kendisi reisler görüşünü daha uygun bulur, çünkü önceki ayette putların zarar ve fayda veremeyeceği belirtilmişken bu ayette zarar-fayda verme özelliği isteniyor; bu da putlarla çelişki oluşturur, oysa reisler bu vasfa daha layıktır.

واعلم أن هذا الوصف بالرؤساء أليق لأن ذلك لا يكاد يستعمل في الأوثان ، فبين تعالى أنهم يعدلون عن عبادة الله تعالى الذي يجمع خير الدنيا والآخرة إلى عبادة الأصنام وإلى طاعة الرؤساء

Bu metin parçası oldukça kısa ve kopuk görünmekte olup, ayetle ilgili 'et-tenâsur' (yardımlaşma), 'el-muâşere' (birlikte yaşama), 'es-sâhib' (arkadaş) ve 'el-halîl' (dost) kavramlarına değinilmektedir. Mücahid'in bu bağlamda bir kelimeyi 'vesen' (put) olarak yorumladığı aktarılmaktadır. Metin, bir sonraki ayet olan Hac 14'e ('İnnallâhe yudhilu...') geçiş yapmaktadır.

يعني الوثن الحج : ( 14 ) إن الله يدخل

İbn Kesîr'e göre bu ayet, çağırılan/tapılan şeyin dünyada zararının faydasından daha yakın (baskın) olduğunu, ahirette ise zararının kesin ve şüphesiz olduğunu ifade etmektedir. Mücahid'in görüşüne dayanarak, ayette geçen ifadenin putu kastettiği ve kişinin Allah'tan başka çağırdığı bu şeyin ne kötü bir 'mevlâ' (veli/yardımcı) olduğu belirtilmektedir.

قال مجاهد يعني الوثن يعني بئس هذا الذي دعاه من دون الله مولى يعني وليا وناصرا

Beydâvî'ye göre bu ayetler, Allah'tan başka çağrılan putların ne zarar ne de fayda veremeyen cansız varlıklar olduğunu, dolayısıyla bunlara tapınmanın 'en uzak sapıklık' olduğunu anlatır. Ayrıca 'zararı faydasından daha yakın olan' ifadesi, o mabudun dünyada öldürülmeye, ahirette azaba sebep olması bakımından zarar verdiğini, ummulan şefaat ve vesile faydasının ise ondan daha uzak olduğunu belirtir. Kâfirin bu putlara seslenişi, zarar gördüğünde çığlık atarak yalvarması şeklinde tasvir edilir.

يعبد جمادا لا يضر بنفسه ولا ينفع. ذلك هو الضلال البعيد عن المقصد مستعار من ضلال من أبعد في التيه ضالا