Taberî bu ayeti, İbrahim kıssasında putperestlerin kendi vicdanlarına dönüp kendi aralarında itiraf ettikleri an olarak açıklar; onlar kendilerine döndüklerinde 'gerçekten biz ona zulmettik, iş onun dediği gibidir' demişlerdir.

فقالوا: لقد ظلمناه، وما نراه إلا كما قال

Zemahşerî'ye göre 'fe racaû ilâ enfüsihim' ifadesi, İbrahim onları hüccetle susturup çıkmaz duruma düşürünce, kendi vicdanlarına/nefislerine dönerek gerçek zalimin, kendilerinin ittiham ettikleri İbrahim değil bilakis kendileri olduğunu itiraf etmelerini anlatır. Yani onlar putları suçlayan İbrahim'i zalim sanmışken, delil karşısında asıl zalimin kendileri olduğunu kabullenmişlerdir.

فلما ألقمهم الحجر وأخذ بمخانقهم ، رجعوا إلى أنفسهم فقالوا : أنتم الظالمون على الحقيقة ، لا من ظلمتموه حين قلتم : من فعل هذا بآلهتنا إنه لمن الظالمين

Râzî'ye göre 'siz haksızsınız' ifadesi için üç yorum vardır: İbrahim'in getirdiği delil üzerine onların putlara tapmanın batıl olduğunu ve kendilerinin gaflet ve cehalet içinde bulunduklarını anlamaları; Mukâtil'in görüşüne göre kendi kendilerini kınayıp, büyük putun elinde balta varken İbrahim'i kıran olarak suçlamalarının haksızlık olduğunu söylemeleri; ya da kendilerini bu soruyu sorarak İbrahim'in kendileriyle alay etmesine sebep olduklarından haksız bulmalarıdır. Râzî bu üç görüş arasında ilkini tercih etmektedir.

فرجعوا إلى أنفسهم فلاموها وقالوا إنكم أنتم الظالمون لإبراهيم حيث تزعمون أنه كسرها مع أن الفأس بين يدي الصنم الكبير

Kurtubî'ye göre bu ayette anlatılan dönüş (rücû), taraflardan bazılarının delilinin kesildiğini fark edip, hasmının delilinin doğruluğunu anladıkları bir dönüştür. Bu dönüşün konusu, tek bir kelime söyleyemeyen ve kendi nefsi için bir göz kırpma anına bile sahip olmayan bir varlığa ibadet etmenin anlamsızlığıdır. Kendi başından baltayı savuşturamayan birinin, kendisine tapanlara fayda sağlaması ya da onlardan azabı def etmesi mümkün değildir.

أي رجع بعضهم إلى بعض رجوع المنقطع عن حجته المتفطن لصحة حجة خصمه أي بعبادة من لا ينطق بلفظة ولا يملك لنفسه لحظة وكيف ينفع عابديه ويدفع عنهم البأس من لا يرد عن رأسه الفأس

Bu müfessire göre metinde geçen ifade, putlara sahip çıkanların, ilahlarını koruyup gözetmedeki ihmallerinden dolayı kınanmalarıyla ilgilidir. Onları terk edip başında koruyucu bırakmadıkları, ilahlarını korumasız ve gözetimsiz bıraktıkları için ayıplanmışlardır.

أي بالملامة في عدم إحترازهم وحراستهم لآلهتهم فقالوا أي في ترككم لها مهملة لا حافظ عندها

Beydâvî'ye göre putperestler önce kendilerine dönüp 'siz zalimsiniz' diyerek Hz. İbrahim'e böyle bir soru sormakla ya da konuşmayan, zarar ve fayda vermeyen putlara tapmakla kendilerinin haksızlık ettiğini kabul etmişlerdir. Ancak ardından başları üstüne dönerek (nükûs), doğru düşünceden vazgeçip yeniden mücadeleye dönmüşler ve 'bu putların konuşmadığını bildiğin halde nasıl onlara sormamızı emredersin' demişlerdir. Bu geri dönüş, batıla dönmenin bir şeyin en altının en üstüne geçmesine benzetilmesiyle ifade edilmiştir.

ثم نكسوا على رؤسهم انقلبوا إلى المجادلة بعد ما استقاموا بالمراجعة، شبه عودهم إلى الباطل بصيرورة أسفل الشيء مستعليا على أعلاه