Taberî'ye göre 'فمن يحبل عليه الله فقد هوى' ifadesi, kime Allah'ın gazabı gerekli olursa onun şaşkınlığa ve helake düştüğü anlamına gelir. Ardından gelen kısımda ise, şirkten tövbe edip Allah'a dönen, iman eden ve tevhidi ihlasla koruyan kişinin bağışlanacağı, ancak bu imanın ölünceye kadar İslam üzere sabit kalmayı ve salih amel işlemeyi gerektirdiği belirtilir. Müfessir, 'ثم اهتدى' ifadesinin farklı yorumlarını (istikamet, doğru ameli bulma, mükâfatını bilme, Ehl-i Beyt'in velayetine yönelme gibi) aktardıktan sonra, hidayetin iman, salih amel ve tövbeyi birlikte içeren istikamet anlamına geldiği görüşünü tercih eder.

قال أبو جعفر: وإنما اخترنا القول الذي اخترنا في ذلك، من أجل أن الاهتداء هو الاستقامة على هدى، ولا معنى للاستقامة عليه إلا وقد جمعه الإيمان والعمل الصالح والتوبة، فمن فعل ذلك وثبت عليه، فلا شك في اهتدائه

Bu müfessire göre âyetteki 'sonra hidâyet üzere sebat etti' ifadesi, tövbe, iman ve salih amelden sonra gelen ayrı bir mertebeyi belirtir ve müfessirler arasında bu ibarenin anlamı konusunda ihtilaf vardır. Râzî üç görüşü özetler: birincisi bu ibarenin o yol üzere devam etmeyi ifade ettiği, ikincisi kişinin hidâyetin Allah'ın tevfikiyle olduğunu bilip bunu sürdürmede O'ndan yardım dilemesi (İbn Abbas'tan), üçüncüsü ise tasavvuf ehlinin dilinde 'tarikat' ve 'hakikat' denilen kalp tasfiyesi ve eşyanın hakikatinin keşfi mertebelerine işaret etmesidir.

والوجوه الملخصة فيه ثلاثة . أحدها : المراد منه الاستمرار على تلك الطريقة إذ المهتدي في الحال لا يكفيه ذلك في الفوز بالنجاة حتى يستمر عليه في المستقبل ويموت عليه

Kurtubî bu ayetteki ilgili ifadeyi açıklarken sekiz farklı görüş nakleder: şirkten uzak durup iman üzere ölmek (Sevrî, Katade), imanında şüpheye düşmemek (İbn Abbas), sünnet ve cemaate bağlı kalmak (Sehl b. Abdullah, İbn Abbas), Peygamber'in sünnetine sarılmak (Enes, Rebî b. Enes), amelde doğruyu bulmak veya nasıl davranacağını öğrenmek için ilim tahsil etmek (İbn Zeyd), bu işin bir mükâfatı ve cezası olduğunu bilmek (Şa'bî, Mukatil, Kelbî, Ferrâ) ve Ehl-i Beyt'in velayetine bağlılık (Sabit el-Bünanî). Kurtubî bunlar arasında ilk görüşü (şirkten uzak durup iman üzere ölmek) en güzel görüş olarak değerlendirir ve diğer görüşlerin de bu anlama dönük olduğunu belirtir.

والقول الأول أحسن هذه الأقوال إن شاء الله وإليه يرجع سائرها

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kim olursa olsun -küfür, şirk, masiyet veya nifak içinde bulunmuş olsun- tövbe edeni kapsar; nitekim Allah, buzağıya tapan İsrailoğulları'nı bile tövbeleri sebebiyle bağışlamıştır. 'Âmene' ifadesi kalben iman etmeyi ifade eder ve selef alimlerinden nakledilen görüşlere göre bu, şüpheye düşmemek, sünnet ve cemaat üzere istikamet üzere olmak, ölünceye kadar İslam'a bağlı kalmak veya bunun bir sevabı olduğunu bilmek anlamlarına gelir.

أي كل من تاب إلي تبت عليه من أي ذنب كان حتى إنه تاب تعالى على من عبد العجل من بني إسرائيل وقوله تعالى ( تاب ) أي رجع عما كان فيه من كفر أو شرك أو معصية أو نفاق

Beydâvî, 'kelû min tayyibâti mâ razaknâküm' ifadesini rızkın helal ve lezzetli olan kısımlarını yemek şeklinde açıklar; 'tuğyan'ı ise nimeti şükründe kusur etmek, Allah'ın koyduğu sınırları aşmak, israf, şımarıklık ve hak sahibini mahrum etmek gibi tecavüzler olarak yorumlar. Gazabın 'hulûlü'nü, borcun ödenmesi vacip olması gibi azabın kesinleşip gerekli olması anlamında ele alır. 82. ayette ise mağfiretin şirkten tövbe eden, gerekli imanı taşıyan, salih amel işleyen ve ardından hidayet üzere istikrar eden kişiye mahsus olduğunu belirtir.

ولا تطغوا فيه فيما رزقناكم بالإخلال بشكره والتعدي لما حد الله لكم فيه كالسرف والبطر والمنع عن المستحق. فيحل عليكم غضبي فيلزمكم عذابي ويجب لكم من حل الدين إذا وجب أداؤه.

Bu müfessire göre metin, Tâ-Hâ 82. ayetteki 'ثم اهتدى' ifadesindeki hidayet üzere devam etmeyi, sadece hidayete girmekten farklı ve ondan daha üstün bir mertebe olarak açıklar; bu mertebe tevbe, iman ve salih amel üzere istikrar ve sebattır. Ayrıca metin, 'قريب' ve ilgili kelimelerin (نشرا، بشرا) farklı okunuş ve dilbilimsel açıklamalarını da ele alır.

الاهتداء : هو الاستقامة والثبات على الهدى المذكور وهو التوبة والإيمان والعمل الصالح