Taberî bu ayeti, Musa ve Harun'un Firavun'a 'Rabbimizden size bir mucize/işaret getirdik, İsrailoğullarını bizimle gönder ve onlara ağır işler yükleyerek eziyet etme' şeklindeki mesajını ilettiklerini bildirmesi olarak açıklar. Ayrıca 'selam' ifadesinin, Allah'ın hidayetine tabi olan kimseye verilen bir güvenlik/esenlik müjdesi anlamına geldiğini belirtir. 'Men itteba' ile 'limen itteba' ifadelerinin aynı anlamda kullanıldığını ifade eder.

يقول: والسلامة لمن اتبع هدى الله، وهو بيانه. يقال: السلام على من اتبع الهدى، ولمن اتبع بمعنى واحد

Zemahşerî'ye göre âyette 'errisûl' (رسول) kelimesinin Musa ve Harun için tekil kullanılması, kelimenin hem 'gönderilen kişi' hem de 'risalet/elçilik görevi' anlamına gelebilmesinden kaynaklanır; ikinci anlam kastedildiğinde tekil-tesniye-cemi arasında fark yapılmaz. Ayrıca ikisinin tek bir şeriat üzerinde birleşmiş ve kardeş olmaları sebebiyle hükümlerinin birleşip tek bir elçi gibi sayılması da mümkün görülür.

قلت : الرسول يكون بمعنى المرسل ، وبمعنى الرسالة ، فجعل ثم بمعنى المرسل فلم يكن بد من تثنيته ، وجعل ههنا بمعنى الرسالة فجاز التسوية فيه إذا وصف به بين الواحد والتثنية والجمع

Bu metinde Râzî, 'selâm' kelimesinin sadece Yahya'ya özel olmayıp anlamı itibariyle hidayete tabi olan herkes için geçerli olabileceğini, dolayısıyla Allah'ı tanıyan (âriflerin) de bu selamete dahil olabileceğini tartışır. Ayrıca âyette geçen selâmın dünya ve ahiret azabından selamet anlamına geldiğini, peygamberlerin dua ve isteklerinin kabul edilmesi gerektiğini ve insanın en çok selamete muhtaç olduğu üç halin doğum, ölüm ve diriliş günleri olduğunu açıklar. Kadî'nin görüşü olarak bu selâmın Allah'tan istenen bir emniyet ve afetlerden korunma talebi olduğu nakledilir.

السلام عبارة عما يحصل به الأمان ومنه السلامة في النعم وزوال الآفات فكأنه سأل ربه وطلب منه ما أخبر الله تعالى أنه فعله بيحيى ، ولا بد في الأنبياء من أن يكونوا مستجابي الدعوة

İbn Kesîr'e göre bu ifade, hidayete tabi olan kimseye selam olsun anlamındadır; bunun delili olarak Hz. Peygamber'in Herakliyus'a ve Müseylime'ye yazdığı mektuplarda 'selamun ala menittebe'l-hüda' ibaresini kullanmasını gösterir. Müfessir ardından ayeti Musa ve Firavun kıssasının bağlamına yerleştirerek, Allah'ın vahyinde âyetlerini yalanlayıp itaatten yüz çevirene azabın kaçınılmaz olduğunu bildirdiğini aktarır. Bu bağlamda Musa'nın asası ve elinin mucizeleri, Firavun'un korkusu, sihirbazlarla yapılan anlaşma ve Zînet Günü'nün Aşure günü olduğu nakledilir.

من محمد رسول الله إلى هرقل عظيم الروم سلام على من اتبع الهدى أما بعد فإني أدعوك بدعاية الإسلام فأسلم تسلم يؤتك الله أجرك مرتين

Beydâvî'ye göre 'fe erṭliḥ maʿanâ benî isrâîl' ifadesi İsrailoğulları'nın serbest bırakılmasını, 'lâ tuʿazzibhum' ise ağır yükümlülükler ve erkek çocukların öldürülmesi gibi eziyetlerin durdurulmasını talep etmektedir. Bu talebin risalet çağrısından önce zikredilmesi, mü'minleri kâfirlerin zulmünden kurtarmanın onları imana davetten daha önemli olduğuna işaret eder; ayrıca bunun kademeli tebliğ yöntemi olabileceği de belirtilir. Ayrıca 'âyet'in tekil zikredilmesi, iki mucize olmasına rağmen delilin ispatına yönelik olup delilin sayısına işaret etme kastı taşımadığı için tekil kullanıldığı açıklanır. Son olarak 'كذب وتولى' ifadesindeki üslup değişikliği ve tehdidin vurgulanması, tebliğin başında caydırıcılığın daha etkili ve durumun gerçeğine daha uygun olmasıyla temellendirilir.

وتعقيب الإتيان بذلك دليل على أن تخليص المؤمنين من الكفرة أهم من دعوتهم إلى الإيمان، ويجوز أن يكون للتدريج في الدعوة.

Kurtubî'ye göre bu ayette bir hazif (îcâz) vardır; anlam 'onlar Firavun'a gidip bunu söylediler, yani İsrailoğullarını bırak' şeklindedir, zira İsrailoğulları Firavun'un ağır işlerinde angarya ve eziyet içindeydiler. Ayrıca 'selâm, hidayete tabi olana' ifadesinin bir selamlaşma/tahiyye olmadığı, çünkü bunun bir karşılaşma başlangıcı ya da hitap olmadığı belirtilir.

وليس بتحية والدليل على ذلك أنه ليس بابتداء لقاء ولا خطاب