Taberî'ye göre ayetteki 'lizâm' ifadesi, helakin gecikmeksizin onları yakalayıp bırakmaması anlamındadır; bu kelime 'lâzeme-yülâzimü' fiilinden mastar olup ayrılmama anlamı taşır. Müfessirler bu 'lizâm'ın anlamında ihtilaf etmiştir: bir grup bunun 'ölüm' anlamına geldiğini söylerken, diğer bir grup 'öldürülme/katl' anlamına geldiğini belirtmiştir. Ayrıca ayette takdim-tehir olduğu, yani 'ecel-i müsemmâ' ifadesinin aslında öne alınması gerektiği nakledilmiştir.

لكان لزاما واختلف أهل التأويل في معنى قوله: فقال بعضهم: معناه: لكان موتا ذكر من قال ذلك: حدثني علي، قال: ثني أبو صالح، قال: ثني معاوية، عن علي، عن ابن عباس، قوله: يقول: موتا وقال آخرون: معناه لكان قتلا

Zemahşerî'ye göre ayette geçen 'sebkat' olan kelimeden kasıt, kâfirlerin cezasının ahirete ertelenmesine dair Allah'ın verdiği vaaddir. Eğer bu erteleme vaadi olmasaydı, Âd ve Semud kavimlerinin helâki gibi bir helâk bu kâfirlere de mutlaka gelecekti. 'Lizâm' kelimesi ise ya 'lâzım' fiilinin masdarı olarak sıfat konumunda kullanılmıştır, ya da 'müfil' anlamında 'fiâl' vezninde olup 'ilzam edici, gerektirici' manasındadır; adeta aşırı bitişme/gereklilik özelliğinden dolayı bizzat lüzumun aleti gibi tasvir edilmiştir.

لولا هذه العدة لكان مثل إهلاكنا عادا وثمودا لازما لهؤلاء الكفرة . واللزام : إما مصدر لازم وصف به ، وإما فعال بمعنى مفعل ، أي ملزم ، كأنه آلة اللزوم لفرط لزومه ، كما قالوا : لزاز خصم

Kurtubî bu metinde âyette bir takdim-tehir bulunduğunu belirtir; ifadenin aslî anlamı 'Rabbinden geçmiş bir söz ve belirlenmiş bir süre olmasaydı azap onlar için kaçınılmaz/gerekli olurdu' şeklindedir. 'Lizâm' kelimesini 'mülâzemet' (ayrılmaz biçimde bitişme, gerekli olma) olarak açıklar ve buradaki 'kâne'nin ismini gizli (mahzûf) olarak değerlendirir.

فيه تقديم وتأخير أي لولا كلمت سبقت من ربك وأجل مسمى لكان لزاما قاله قتادة واللزام الملازمة أي لكان العذاب لازما لهم وأضمر اسم كان

İbn Kesîr'e göre bu ayette Allah, kâfirlerin peygamberin getirdiği şey hakkında ciddi bir şüphe içinde olduklarını haber vermektedir. Eğer Allah'ın ezelî hükmü -kimseyi hüccet ikame edilmeden azaplandırmayacağı- ve tayin ettiği belirli süre olmasaydı, azap onlara ansızın gelirdi. Bu açıklama peygambere teselli maksadıyla söylenmiştir.

لولا الكلمة السابقة من الله وهو أنه لا يعذب أحدا إلا بعد قيام الحجة عليه والأجل المسمى الذي ضربه الله تعالى لهؤلاء المكذبين إلى مدة معينة لجاءهم العذاب بغتة

Beydâvî'ye göre ayet, geçmiş kavimlerin helâk edilişinin, onların yaşadıkları yerlerde yürüyüp izlerini görenler için bir ibret ve hidayet vesilesi olduğunu bildirir. Rabb'den önceden geçmiş bir 'kelime' (bu ümmetin azabının âhirete tehir edileceğine dair ilahi takdir) olmasaydı, Âd ve Semûd kavimlerine inen azabın aynısı bu kâfirler için de kaçınılmaz olurdu. 'Ecel-i müsemmâ' ise ya insanların ömürlerinin sonu ya da azaplarının vaktini (kıyamet günü veya Bedir günü) ifade eder; bu iki unsurun ayrı ayrı zikredilmesi, her birinin azabın gerçekleşmesini tek başına önleyebileceğine işaret eder.

ولولا كلمة سبقت من ربك وهي العدة بتأخير عذاب هذه الأمة إلى الآخرة. لكان لزاما لكان مثل ما نزل بعاد وثمود لازما لهؤلاء الكفرة

Bu müfessire göre ayette takdim-tehir vardır ve takdir şöyledir: Rabbinden sabık bir söz ve belirlenmiş bir ecel olmasaydı azap gerekli/lazım olurdu. Bu söz, Allah'ın Levh-i Mahfuz'da meleklerine ve kitaplarına, Hz. Muhammed'in ümmetinin yalanlasalar bile ötekilerin başına gelen topyekün helake uğratılmayıp ertelenecekleri şeklindeki bildirimidir. Ehl-i sünnet bu konuda Allah'ın mülk sahibi olması hükmünce dilediğini lütfuyla dilediğini azabıyla, herhangi bir illet olmaksızın tahsis edebileceğini söylemiştir.

وقال أهل السنة : له بحكم المالكية أن يخص من شاء بفضله ومن شاء بعذابه من غير علة