Taberî, ayetteki 'en' harfinin, 'inne leke' ifadesindeki 'inne'nin ismi olarak nasb konumunda bulunduğunu belirtir. İki farklı kıraat arasında, 'lâ tecû'u fîhâ' ifadesine atfedilmesini tercih eder; çünkü Allah'ın Âdem'e cenneti mesken kıldığında bu nimeti vaat ettiğini, bu nedenle atıf okumasının müstakil bir haber (mübtedanın haberi) olmasından daha uygun olduğunu söyler. Diğer kıraati de doğrudan uzak görmez, ancak tercih ettiği okumayı daha isabetli bulur.

فهذه القراءة أعجب القراءتين إلي، لأن الله تبارك وتعالى ذكره وعد ذلك آدم حين أسكنه الجنة، فكون ذلك بأن يكون عطفا على أن لا تجوع أولى من أن يكون خبر مبتدإ، وإن كان الآخر غير بعيد من الصواب

Kurtubî bu ifadeyle cennette susuzluk çekilmeyeceğini açıklar; ayrıca 'أن' harfinin okunuşuna bağlı olarak cümlenin i'rab yönünden hem atıf hem de istinaf olarak değerlendirilebileceğini belirtir.

ويجوز أن يكون في موضع رفع عطفا على الموضع والمعنى : ولك أنك لا تظمأ فيها الباقون بالكسر على الاستئناف أو على العطف على ( إن لك )

Beydâvî'ye göre bu ayetler Âdem'e cennette açlık, çıplaklık, susuzluk ve güneş sıcağı gibi ihtiyaçlardan yoksun kalmayacağının bildirilmesidir; bu durum cennetteki yeterlilik ve kifayet sebeplerinin (tokluk, suya kanma, giyinme, barınma) zikredilmesiyle, bunların zıtları anılarak vurgulanmıştır. Böylece Âdem'in kulağına sakındırılan sıkıntı çeşitleri ulaştırılmış olur. Ayrıca metinde 'أنّ'nin 'إنّ' yerine kullanımına ve bu ibarenin kıraat farklılıklarına dair dil tahlili yer alır.

فإنه بيان وتذكير لما له في الجنة من أسباب الكفاية وأقطاب الكفاف التي هي الشبع والري والكسوة والسكن مستغنيا عن اكتسابها والسعي في تحصيل أغراض ما عسى ينقطع ويزول منها بذكر نقائضها