Taberî'ye göre âyetteki 'ahdi zayi etme' ifadesi, Hz. Muhammed'in ümmetinin de tıpkı ataları Âdem'in yaptığı gibi Allah'ın emrini terk edip, itaatini bırakıp şeytana uyabileceğine işaret eder; bu durum Âdem'in kıssasıyla örneklendirilmiştir. Ayrıca 'azm' kelimesinin tefsirinde müfessirler arasında ihtilaf nakledilmiş, kimileri bunu 'sabır', kimileri 'muhafaza/hıfz' olarak açıklamıştır. Taberî kendi tercihini belirtirken azmin aslının kalbin bir şey üzerine kararlılığı olduğunu, bunun da hem sabrı hem hıfzı kapsadığını söyler.

وأصل العزم اعتقاد القلب على الشيء، يقال منه: عزم فلان على كذا: إذا اعتقد عليه ونواه، ومن اعتقاد القلب: حفظ الشيء، ومنه الصبر على الشيء، لأنه لا يجزع جازع إلا من خور قلبه وضعفه

Bu kısa metin parçası, müfessirin Tâ-Hâ 115. ayeti Yûnus suresindeki paralel bir ifadeyle karşılaştırmaya başladığını göstermektedir; ancak metin bu haliyle karşılaştırmanın içeriğini veya sonucunu ortaya koyacak yeterli veri sunmamaktadır.

( طه : 115 ) وفي يونس :

Bu metin Hz. Âdem'in unutkanlığı ile ilgili '(ولم نجد له عزما)' ifadesinin birkaç muhtemel anlamını sıralar: ya günahı işlemekte ısrar etmediği (bu medhe daha yakındır), ya günahı terk etmede azminin bulunmadığı, ya da gaflet ve dikkatsizlikten sakınma konusunda azminin olmadığı şeklinde yorumlanabilir. Ayrıca çoğu Mu'tezile âliminin görüşü olarak, Hz. Âdem'in yemesinin hataen bir içtihada dayandığı ve bunun günahı büyük günah kılmayacağı belirtilir.

يحتمل ولم نجد له عزما على القيام على المعصية فيكون إلى المدح أقرب ، ويحتمل أن يكون المراد ولم نجد له عزما على ترك المعصية أو لم نجد له عزما على التحفظ والاحتراز عن الغفلة

Kurtubî'ye göre 'azm' kelimesi burada Hz. Âdem'in Allah'ın emrine bağlılıkta sebat göstermemesi, günahtan sakınma konusunda direnç sergilememesi anlamına gelir. Âdem, İblis'in kendisine has ağaçtan sakındırılmasına rağmen, kıyas yoluyla benzer bir ağaca yönelince yasağın kapsamına girmediğini zannederek te'vil yoluyla o ağaçtan yemiştir; bu nedenle bilerek işlenen bir günah unutkanlık sayılmaz. 'Fenesiye' (unuttu) ifadesi ise bazı müfessirlere göre 'terk etti', bazılarına göre ise gerçek anlamda sehiv/unutma anlamındadır ve bu iki görüş arasında ihtilaf nakledilmiştir.

وذلك أن إبليس قال له : إن أكلتها خلدت في الجنة يعني عين تلك الشجرة فلم يطعه فدعاه إلى نظير تلك الشجرة مما دخل في عموم النهي وكان يجب أن يستدل عليه فلم يفعل وظن أنها لم تدخل في النهي فأكلها تأويلا ولا يكون ناسيا للشيء من يعلم أنه معصية

Beydâvî'ye göre Âdem'e verilen emir/ahid onun tarafından unutuldu; bu unutma, ağaçtan kaçınma konusundaki tembihe uymamak şeklinde de anlaşılabilir. Ayrıca 'ona bir azim/kararlılık bulmadık' ifadesi, Âdem'in başlangıçta işleri henüz tecrübe etmediği, dolayısıyla şeytanın onu kolayca kandırabildiği bir kararsızlık hali olarak yorumlanır. Bazı görüşe göre bu azim, günaha kasıtlı değil hata yoluyla düşmesiyle ilgilidir.

ولم نجد له عزما تصميم رأي وثباتا على الأمر