Taberî'ye göre öldürülen kişiye ineğin bir parçasıyla vurulması emredilmiş, kimin öldürüldüğünü söylemesi için Allah onu diriltmiştir; bu olay Allah'ın diriltme gücüne dair bir hüccet olarak müşriklere karşı zikredilmiştir. İneğin hangi organıyla vurulduğu (uyluk, kürek arası et, kemik gibi) konusunda âlimler ihtilaf etmiştir; ancak Taberî, ayette ve haberde bu konuda kesin bir delil bulunmadığını, hangi organ olduğunun bilinmesinin fayda vermediğini, önemli olanın Allah'ın ölüyü dirilttiği gerçeğidir.

ولا دلالة في الآية ولا خبر تقوم به حجة على أي أبعاضها التي أمر القوم أن يضربوا القتيل به. وجائز أن يكون الذي أمروا أن يضربوه به هو الفخذ، وجائز أن يكون ذلك الذنب وغضروف الكتف وغير ذلك من أبعاضها. ولا يضر الجهل بأي ذلك ضربوا القتيل، ولا ينفع العلم به مع الإقرار بأن القوم قد ضربوا القتيل ببعض البقرة بعد ذبحها، فأحياه الله.

Zemahşerî'ye göre bu ifade, muhatabın söylenen şeyi tam olarak anlaması, anlamlarını kavraması ve kendisine bir kapalılık, karışıklık gelmemesi için yapılan bir açıklama/beyan iradesini anlatmaktadır. Yani buradaki amaç, anlamın muhataba açık ve net biçimde ulaşmasını sağlamaktır.

إرادة أن تفهموه وتحيطوا بمعانيه ولا يلتبس عليكم

Bu müfessire göre, İbn Abbas'tan rivayet edilen ineği kırk yıl arayıp bulma rivayeti, Kur'an'ın zahirine aykırıdır; çünkü fâ harfi ta'kib (hemen ardından gelme) ifade eder ve emredilenin yerine getirilmesinin görevden çıkışı gerektirdiği usûl-i fıkıhta sabittir. Ayrıca öldürülenin cesedine sığırın hangi parçasıyla vurulduğu konusunda dil (lisan), sağ but, kuyruk, kıkırdağa yakın kemik veya iki kürek kemiği arası gibi farklı görüşler nakledilmiş, ancak Kur'an'ın bunlardan hiçbirine delalet etmediği belirtilmiştir. Metinde ayrıca cümlede bir hazif (mahzûf/gizli ifade) bulunduğu, takdirin 'فقلنا اضربوه ببعضها فضربوه ببعضها فحيي' şeklinde olduğu ve bunun sonraki ayetin delaletiyle hazfedildiği açıklanmıştır.

إلا أن هذه الرواية على خلاف ظاهر القرآن لأن الفاء في قوله تعالى : للتعقيب ، وذلك يدل على أن قوله : حصل عقيب قوله تعالى : والإتيان بالمأمور به يدل على الخروج عن العهدة على ما ثبت في أصول الفقه ، وذلك يقتضي التخيير

Kurtubî bu metinde 'la'allekum ta'kılûn' ifadesindeki 'lealle' (umulur ki) edatının Kur'an'a veya Allah'a değil, muhataplara (insanlara) yönelik bir beklenti/recâ anlamı taşıdığını açıklar. Ayrıca 'enzelnâhu' ifadesinin Yusuf kıssasının haberinin indirilmesi anlamına gelebileceğini, bunun Yahudilerin Hz. Peygamber'e sorduğu bir soruya cevap olarak indiğini ve Tevrat'taki bilgiyle uyumlu ek bilgi içerdiğini nakleder. Bu durumda hitabın Arap ve Arap olmayanlara (Acem) has olup olmadığı konusunda İbn İsa ve İbn Zeyd'den farklı görüşler aktarılır.

وقيل : لعلكم تعقلون أي لتكونوا على رجاء من تدبره فيعود معنى الشك إليهم لا إلى الكتاب ولا إلى الله عز وجل

İbn Kesîr, ineğin hangi organıyla vurulduğu meselesinde Allah'ın bu ayrıntıyı belirsiz bıraktığını, çünkü bunun bilinmesinde dinî veya dünyevî bir fayda olsaydı Allah'ın bunu açıklayacağını belirtir. Bu nedenle sahih ve masum bir kaynaktan gelmeyen bu tür detayları da belirsiz bırakmanın gerektiğini söyler. Ardından ölünün öldüreni haber vermesi olayının, Allah'ın ölüleri diriltme kudretine dair bir mucize ve hüccet olduğunu, kavimleri arasındaki husumeti sona erdiren bir delil olduğunu aktarır.

وقد كان معينا في نفس الأمر فلو كان في تعيينه لنا فائدة تعود علينا في أمر الدين أو الدنيا لبينه الله تعالى لنا ولكنه أبهمه ولم يجيء من طريق صحيح عن معصوم بيانه فنحن نبهمه كما أبهمه الله

Beydâvî'ye göre âyet, öldürülen kişi konusunda ihtilafa düşen kavmin durumunu anlatır; Allah'ın emriyle sığırın bir parçasıyla ölüye vurulması, ölünün dirilip hakikati açığa çıkarmasını sağlamıştır. Bunun yanında müfessir, sığırın belirli özelliklerinin (bekâret, dişilik yaşı, çalıştırılmamış olması vb.) işârî bir okumayla, kişinin nefsini gerçek ölüme sürükleyen şehvânî kuvvetini kesmesine ve bu sayede aklın vehimle olan çekişmesinin ortadan kalkmasına işaret ettiğini belirtir.

وأن من أراد أن يعرف أعدى عدوه الساعي في إماتته الموت الحقيقي، فطريقه أن يذبح بقرة نفسه التي هي القوة الشهوية حين زال عنها شره الصبا، ولم يلحقها ضعف الكبر