Taberî'ye göre bu ayet, kıyamet gününde hiçbir nefsin bir başka nefse fayda veremeyeceğini, kimsenin kimseye herhangi bir şeyi ödeyemeyeceğini (karşılık veremeyeceğini) anlatır. Dünyada geçerli olan yardımlaşma, şefaat ve fidye verme imkânları o gün tamamen ortadan kalkacak; ne baba çocuğuna ne de çocuk babasına bir fayda sağlayabilecektir. Taberî ayrıca 'la teczî' fiilinin anlamını 'la tuğnî' (fayda vermez, yeterli gelmez) şeklinde açıklar ve bunu dil tahlilleriyle, farklı nahiv görüşlerini değerlendirerek temellendirir.

وأما المعنى في قوله: فإنه تحذير من الله تعالى ذكره عباده الذين خاطبهم بهذه الآية عقوبته أن تحل بهم يوم القيامة، وهو اليوم الذي لا تجزي فيه نفس عن نفس شيئا، ولا يجزي فيه والد عن ولده، ولا مولود هو جاز عن والده شيئا.

Zemahşerî bu pasajda 'ulâike' işaretinin dinlerini oyun ve eğlence edinenlere döndüğünü belirtir; bazı rivayetlerde bu ayetin Hz. Ebû Bekir'in oğlu Abdurrahman'ın onu putlara tapmaya çağırması olayına dair indiği söylenmiştir. Ayrıca metinde geçen zamirin 'mevâlî' lafzına döndüğü, çünkü bu lafzın anlamca çoğul olup ibhâm ve şüyû' yoluyla her bir mevlâyı kapsadığı açıklanmaktadır.

قيل : نزلت في أبي بكر الصديق رضي الله عنه حين دعاه ابنه عبد الرحمن إلى عبادة الأوثان

Bu müfessire göre âyette geçen 'mevlâ' kavramı dinde yakınlık, nesep yakınlığı veya azatlık bağı üzerinden yardım umulan kişiyi ifade eder; bunların bile o gün fayda vermemesi, başkalarının hiç fayda vermeyeceğine daha güçlü şekilde delalet eder. Ayrıca âyet 'kıyamet gününden sakının' ifadesiyle o günün dehşetini artırarak tasvir etmekte, Arapların bir kimseyi belaya düştüğünde önce yakınlarının yardımına, sonra şefaate, sonra fidyeye başvurma âdetine benzetilerek anlatılmıştır. Râzî ayrıca 'nefis nefse bir şey ödemez' ifadesinin, kişinin cezasını başkasının üstlenemeyeceği anlamına geldiğini, yardımın ise cezadan kurtarma çabası olduğunu belirtir.

أي ليس لهم ناصر ، والمعنى أن الذي يتوقع منه النصرة إما القريب في الدين أو في النسب أو المعتق ، وكل هؤلاء يسمون بالمولى ، فلما لم تحصل النصرة منهم فبأن لا تحصل ممن سواهم أولى

Kurtubî'ye göre bu ayet, İsrailoğulları'nın kendilerini Allah'ın oğulları ve sevgilileri sayıp atalarının kıyamet günü kendilerine şefaat edeceğini iddia etmeleri üzerine inmiştir; Allah onlara kıyamet gününde şefaatin kabul edilmeyeceğini ve fidyenin alınmayacağını bildirmiştir. Şefaat, fidye ve yardım kavramlarının özellikle zikredilmesi, bunların insanların dünyada sıkıntıdan kurtulmak için alıştıkları başlıca yollar olmasındandır. Ayrıca 'la tuczî' ifadesinin, bir nefsin başka bir nefsin günahından sorumlu tutulmayacağı ve ondan hiçbir şeyi savamayacağı anlamına geldiği belirtilir.

وكان سبب هذه الآية فيما ذكروا أن بني إسرائيل قالوا : نحن أبناء الله وأحباؤه وأبناء أنبيائه وسيشفع لنا أباؤنا فأعلمهم الله تعالى عن يوم القيامة أنه لا تقبل فيه الشفاعات ولا يؤخذ فيه فدية

İbn Kesîr'e göre bu ayet, kıyamet gününde kimsenin kimseye fayda sağlayamayacağını, ne fidye ne bedel ne de şefaatin kabul edilmeyeceğini anlatır. O gün akrabalık, itibar, kayırma, rüşvet ve karşılıklı yardımlaşma tamamen ortadan kalkar; hüküm yalnızca âdil olan Cebbâr'a (Allah'a) kalır ve O kötülüğü misliyle, iyiliği ise kat kat fazlasıyla karşılar.

بطلت هنالك المحاباة واضمحلت الرشى والشفاعات وارتفع من القوم التناصر والتعاون وصار الحكم إلى الجبار العدل الذي لا ينفع لديه الشفعاء والنصراء فيجزي بالسيئة مثلها وبالحسنة أضعافها

Beydâvî'ye göre ayet, o günde hiçbir nefsin bir başka nefis adına herhangi bir hak veya ceza ödeyemeyeceğini, şefaatin kabul edilmeyeceğini ve fidye alınmayacağını, kimseye yardım da edilmeyeceğini bildirir. Bu, azabın bir kimseden başka biri lehine hiçbir şekilde (ne zorla ne şefaatle ne fidye ile) def edilemeyeceğinin genel bir olumsuzlamasıdır. Mu'tezile bu ayeti büyük günah işleyenlere şefaatin nefyine delil getirmiş, ancak buna ayetin kâfirlere mahsus olduğu, hitabın onlara yönelik bulunduğu ve ayetin Yahudilerin atalarının kendilerine şefaat edeceği iddiasını reddetmek üzere indiği belirtilerek cevap verilmiştir.

وقد تمسكت المعتزلة بهذه الآية على نفي الشفاعة لأهل الكبائر، وأجيب بأنها مخصوصة بالكفار للآيات والأحاديث الواردة في الشفاعة، ويؤيده أن الخطاب معهم، والآية نزلت ردا لما كانت اليهود تزعم أن آباءهم تشفع لهم.