Taberî'ye göre 'فَصُرْهُنَّ' ifadesi 'onları kendine bağla/topla' anlamındadır; kelimenin damme veya kesre ile okunmasının anlamı değiştirmediğini, her ikisinin de bilinen dil şekilleri olduğunu belirtir. Kuşların parçalarının dağların üzerine bölüştürülmesi meselesinde ise Mücahid'in görüşünü tercih eder: İbrahim'e emredilen, dört kuşun parçalarının kesim sonrası İbrahim'in ulaşabildiği bütün dağlara dağıtılmasıdır, çünkü 'كل' lafzı kendisine izafe edilen şeyi kapsayıcı/ihata edici bir anlam taşır.

وأولى التأويلات بالآية ما قاله مجاهد، وهو أن الله تعالى ذكره أمر إبراهيم بتفريق أعضاء الأطيار الأربعة بعد تقطيعه إياهن على جميع الأجبال التي كان يصل إبراهيم في وقت تكليف الله إياه تفريق ذلك وتبديدها عليها أجزاء، لأن الله تعالى ذكره قال له: والكل حرف يدل على الإحاطة بما أضيف إليه لفظه واحد ومعناه الجمع

Râzî, İbrahim'in kuşları alıp kesmesi, parçalarını dağlara koyması ve çağırınca her parçanın birbirine uçarak birleşmesi olayını, bu olayın diriliş gününde bedenlerin toplanmasına bir işaret ve delil olarak sunar. Ayrıca 'sur' kelimesinin okunuşuyla ilgili İbn Abbas ve diğerlerinin görüşlerini, kuşları meyillendirme (imâle) anlamı ile kesme (zebh) anlamı arasındaki dilbilimsel tartışmayı aktarır. Ebû Müslim'in bu olayda kesme bulunmadığı yönündeki görüşünü, cumhurun icma ve ayetin zahirine dayanan itirazlarıyla reddeder.

أن الخليل عليه السلام لما ذبح الطيور وجعلها قطعة قطعة ، ووضع على رأس كل جبل قطعا مختلطة ، ثم دعاها طار كل جزء إلى مشاكله ، فقيل له كما طار كل جزء إلى مشاكله كذا يوم القيامة يطير كل جزء إلى مشاكله حتى تتألف الأبدان وتتصل به الأرواح

Kurtubî'ye göre kuşların hangi türler olduğu (horoz, tavus, güvercin, karga vb.) konusunda âlimler arasında farklı rivayetler nakledilmiştir; İbrahim kuşları kesip parçalarını karıştırdıktan sonra dağlara koymuş, çağırınca Allah'ın izniyle birleşip kendisine koşarak gelmişlerdir. 'Sarhünne' kelimesinin 'kes' anlamına mı yoksa 'kendine meylettir/topla' anlamına mı geldiği dilbilimsel olarak tartışılmıştır. Ayrıca 'liyatmainne kalbî' ifadesinin kalbin ilimle değil gözle görmekle mutmain olması, ya da yakîn artışı anlamına geldiği farklı görüşlerle aktarılmıştır.

قيل : هي الديك والطاووس والحمام والغراب ذكر ذلك بن إسحاق عن بعض أهل العلم وقاله مجاهد وبن جريج وعطاء بن يسار وبن زيد وقال بن عباس مكان الغراب الكركي

İbn Kesîr, İbrahim'in kuşları kesip parçalara ayırdığını ve her dağa bir parça koyduğunu, sonra Allah'ın emriyle onları çağırdığını nakleder; kuşların tüyleri tüye, kanı kana, eti ete karışarak her biri kendi halinde birleşip yürüyerek geldiğini aktarır. Ayrıca müfessirler arasında bu dört kuşun hangi türler olduğu konusunda ihtilaf bulunduğunu, ancak Kur'an bunu açıkça belirtmediği için bu tayinin bir faydası olmadığını belirtir. Son olarak İbn Abbas ve İbn Amr'ın bu ayeti Kur'an'daki en ümit verici ayet olarak gördüklerini rivayet eder.

اختلف المفسرون في هذه الأربعة ماهي وإن كان لا طائل تحت تعيينها إذ لو كان في ذلك مهم لنص عليه القرآن

Beydâvî'ye göre İbrahim'in isteği, bilgisini gözlemle (ıyân) tamamlamak amacı taşımaktadır; iman etmediğinden değil, kalbinin daha çok yatışması ve bir daha sorulduğunda cevabını sağlam vermesi içindir. Dört kuşun seçilmesi ve parçalanıp dağıtılıp sonra çağrılması olayı, nefsin ebedi hayata dirilmesinin ancak şehvet, kibir, alçaklık ve heva gibi nefsanî sıfatların öldürülmesiyle mümkün olacağına işaret eden bir remiz olarak okunur.

وفيه إيماء إلى أن إحياء النفس بالحياة الأبدية إنما يتأتى بإماتة حب الشهوات والزخارف الذي هو صفة الطاوس، والصولة المشهور بها الديك وخسة النفس وبعد الأمل المتصف بهما الغراب، والترفع والمسارعة إلى الهوى الموسوم بهما الحمام

Zemahşerî'ye göre bu ifadedeki 'derecât' kelimesi şeref, saygınlık ve mevki yüceliği anlamına gelir; 'mağfiret' ise kişilerin günahlarının bağışlanıp geçilmesini ifade eder.

شرف وكرامة وعلو منزلة