Taberî, Hz. İbrahim ile münakaşa eden hükümdarın Babil'de yaşayan Nemrûd olduğunu, onun yeryüzünde ilk zorbalık yapan kral olduğunu ve Babil'deki sarayın (savma/sarh) sahibi olduğunu belirtir. Ayrıca 'ألم تر' ifadesinin gözle görmeyi değil, kalben bilip idrak etmeyi kastettiğini, dolayısıyla Hz. Peygamber'e yönelik bir taaccüp/hayret ifadesi olduğunu açıklar. Nemrûd'un nesebi konusunda da farklı rivayetler nakleder.

وهو أول ملك تجبر في الأرض، وهو صاحب الصرح ببابل

Kurtubî bu bölümde İbrahim'in Nemrud ile münazarasını ele alarak, ayetin Allah katından din konusunda soru-cevap ve münazaraya cevaz verdiğine dair delil olduğunu belirtir. Hakkın batıldan ancak hak delilinin ortaya çıkması ve batıl delilin çürütülmesiyle ayırt edilebileceğini, bu nedenle Kur'an ve sünnette buna dair pek çok örnek bulunduğunu (Nuh, Musa-Firavun, Hz. Peygamber'in Ehl-i Kitap ile mübahelesi, Sakife günü sahabenin münazarası vb.) aktarır. Ayrıca 'fe lem tuhâccûne fîmâ leyse leküm bihî ilmün' ayetinin ilimle istidlalin caiz olduğuna delil teşkil ettiğini ifade eder.

فهو كله تعليم من الله عز وجل السؤال والجواب والمجادلة في الدين لأنه لا يظهر الفرق بين الحق والباطل إلا بظهور حجة الحق ودحض حجة الباطل

İbn Kesîr'e göre bu ayette İbrahim'in hüccetten hücceye geçişi, Nemrud'un cevabına gerçek bir mukabele arayışından değil, birinci makamın ikinci makam için bir mukaddime teşkil etmesinden kaynaklanır; ikisi de Nemrud'un iddiasının batıl olduğunu ortaya koyar. Nemrud'un öldürme-affetme ile ihya ve imate iddiası, İbrahim'in söylediğine gerçek bir cevap değildir çünkü Sâni'in varlığını engellemez; o sadece inat ve mücadele ile bu makamı kendine iddia etmiştir. Nemrud aczini ve mücadele gücünün kesildiğini anlayınca 'bühite' yani susup kaldı.

والظاهر والله أعلم أنه ما أراد هذا لأنه ليس جوابا لما قال إبراهيم ولا في معناه لأنه غير مانع لوجود الصانع وإنما أراد أن يدعي لنفسه هذا المقام عنادا ومكابرة ويوهم أنه الفاعل لذلك وأنه هو الذي يحيي ويميت

Zemahşerî'ye göre ayette geçen 'اثاقلتم' ifadesi 'تثاقلتم' anlamındadır ve savaşa çıkma çağrısı karşısında ağırdan alma, geri kalma, tembellik etme anlamını taşır. Bu fiil aslında 'إلى' harf-i ceriyle kullanılmaz iken burada meyletme ve dünyaya bağlanma anlamı yüklenerek 'إلى' ile geçişli kılınmıştır. Buna göre ayetin anlamı, müminlerin dünyaya ve onun şehvetlerine meylettikleri, yolculuğun zorluk ve meşakkatlerinden hoşlanmadıklarıdır.

أي تباطأتم وتقاعستم

Bu müfessire göre ayetteki muhâcce eden kişi Nemrûd b. Kenan'dır ve o rablık iddia eden ilk zorbadır. Muhâccenin putların kırılmasından önce mi yoksa ateşe atılmasından sonra mı gerçekleştiği konusunda ihtilaf vardır. Ayrıca âyette geçen zamirin İbrahim'e mi yoksa inkarcıya mı râci olduğu tartışılmış, İbrahim'e râci olması görüşü daha zâhir bulunmuştur.

فقال مجاهد : هو نمروذ بن كنعان ، وهو أول من / تجبر وادعى الربوبية

Bu müfessire göre Nemrud'un Allah'ın rububiyetine karşı çıkması, kendisine mülk verilmesinin onu şımartıp azdırması ve ahmaklığı sebebiyledir. İbrahim'in 'Allah güneşi doğudan getirir, sen batıdan getir' demesi, Nemrud'un fasit itirazına karşı, onun asla güç yetiremeyeceği açık bir delile başvurmasıdır; bu, bir delilden başka bir delile geçiş değil, gizli bir örnekten apaçık bir örneğe geçiştir. Nemrud'un böyle davranmasının sebebi olarak mülkün verdiği şımarıklık, ahmaklığı ya da hulul inancı gösterilmiştir.

وهو في الحقيقة عدول عن مثال خفي إلى مثال جلي من مقدوراته