Taberî'ye göre bu ayette, Firavun ve kavminin denizde boğulması, Âd, Semûd ve Lût kavminin helâki gibi geçmiş ümmetlerin başına gelenlerde Hz. Peygamber'in kavmi (Kureyş) için ibret ve öğüt vardır. Bu helâk kıssaları, yalanlama ve peygamberlere karşı çıkma yolunu izleyenler için Allah'ın değişmez sünnetine (adetullah) delalet eder ve Hz. Peygamber'e, kendisini yalanlayanlara karşı sabrederse Musa'ya yaptığı gibi kendisine de yardım edeceğine dair bir işaret ve müjde içerir.

يقول تعالى ذكره: إن فيما فعلت بفرعون ومن معه تغريقي إياهم في البحر إذ كذبوا رسولي موسى، وخالفوا أمري بعد الإعذار إليهم، والإنذار لدلالة بينة يا محمد لقومك من قريش على أن ذلك سنتي فيمن سلك سبيلهم من تكذيب رسلي، وعظة لهم وعبرة أن ادكروا واعتبروا

Zemahşerî'ye göre metinde neden çoğul 'âyât' değil de tekil 'âyet' denildiği sorusuna iki cevap verilebilir: birincisi, bu ifadenin 'enbetnâ' (bitirdik) fiilinin mastarına işaret ettiği, yani 'bitirmede bir âyet vardır' anlamına geldiği; ikincisi ise, zikredilen çiftlerden (ezvâc) her birinde ayrı ayrı bir âyet bulunduğu şeklindedir. Bu iki yorumdan ikincisi için daha önce benzer örnekler geçmiştir.

أن يكون ذلك مشارا به إلى مصدر أنبتنا ، فكأنه قال : إن في الإنبات لآية أي آية . وأن يراد : أن في كل واحدة من تلك الأزواج لآية . وقد سبقت لهذا الوجه نظائر

Bu müfessire göre Bakara 248'de geçen 'sekîne' ve 'bakiyye' kelimelerinin tabuttaki içeriği tartışmalıdır: bir görüşe göre sekîne, tabutun gelişiyle kalplerin sükûnet bulup korkunun gitmesi anlamındadır (Ebû Bekir el-Esamm); diğer görüşe göre ise tabutun içinde bulunan somut bir şeydir (Ebû Müslim'e göre ilahi kitaplardan müjdeler, Ali'ye göre insan yüzüne benzer bir şekil, İbn Abbas'a göre kedi başlı bir zeberced/yakut suret). Metin ayrıca 'tabut' kelimesinin lugavî tahlilini yaparak fe'alût vezninde 'tevb' (dönüş) kökünden geldiğini, çünkü içine bırakılan eşyaların sahibine geri döndüğü bir kap olduğunu belirtir.

وإذا فسد هذا القسم تعين الأول ، وهو أنه فعلوت من التوب ، وهو الرجوع لأنه ظرف يوضع فيه الأشياء ، ويودع فيه فلا يزول يرجع إليه ما يخرج منه وصاحبه يرجع إليه فيما يحتاج إليه من مودعاته

Kurtubî'ye göre bu ayet, İsrailoğullarının direnişi ve mülk konusundaki tartışmalarıyla ilişkili olan Tabut hadisesine dair bir ayettir; Tabut, Allah'ın Âdem'e indirdiği, sonra Yakub'a, sonra İsrailoğullarına ulaşan ve onların savaşta galip gelmelerine sebep olan kutsal bir emanettir. İsrailoğulları isyan edince Tabut düşmanları olan Amalika/Calut tarafından ele geçirilmiş, bu da isyanın mahrumiyete (yenilgiye) sebep olduğuna açık bir delildir. Tabut'un içeriği hakkında (peygamberlerin kalplerinin yıkandığı altın leğen, peygamberlerin eşyalarından kalıntılar gibi) farklı rivayetler nakledilmiştir.

قلت : وهذا أدل دليل على أن العصيان سبب الخذلان وهذا بين

İbn Kesîr'e göre bu ayette 'âyet' kelimesi Allah'ın kudretine, hikmetine ve rahmetine delalet eden alametler anlamına gelir; ayrıca kıssada geçen tabutun gelişiyle ilgili olağanüstülük ve müminlere yardım/teyid anlamı da bu kapsama girer. Sekine kelimesi hakkında ise müfessirler arasında farklı rivayetler nakledilmiştir: vakar, rahmet, gönül sükûneti, altın bir tas, insan yüzlü bir ruh, iki başlı bir rüzgar, kanatlı ve kuyruklu bir varlık, ya da ölü bir kedi başı gibi çeşitli tasvirler yapılmıştır. Tabutun içeriği hakkında da Musa ve Harun'un asaları, elbiseleri, Tevrat levhalarının kırıkları gibi farklı görüşler zikredilmiştir.

قيل معناه فيه وقار وجلالة قال عبد الرزاق عن معمر عن قتادة أي وقار وقال الربيع رحمة وكذا روى عن العوفي عن ابن عباس وقال ابن جريج سألت عطاء عن قوله قال ما تعرفون من آيات الله فتسكنون إليه

Beydâvî'ye göre Tâlût'un mülkünün alameti olarak gelecek 'tâbût', içinde Tevrat'ın bulunduğu ve getirilişinde İsrailoğulları'na huzur ve sükûnet veren sandıktır. Bu sükûnet ya tâbûtun gelişinin kendisinden ya da içindeki Tevrat'tan kaynaklanır; ayrıca içinde Musa ve Harun ailesinden kalan levha kırıntıları, asa, elbise ve sarık gibi kalıntılar bulunduğu, meleklerin bu tâbûtu taşıdığı aktarılır. Metin ayrıca tâbûtun kalp, sekînenin de ondaki ilim ve ihlas olduğu şeklinde bir işârî yorumu da nakleder.

وقيل التابوت هو القلب والسكينة ما فيه من العلم والإخلاص وإتيانه مصير قلبه مقرا للعلم والوقار بعد أن لم يكن.