Bu metin parçası birden fazla ayetin tefsirini bir arada içermektedir. Öne çıkan konulardan biri, müşriklerin Hz. Peygamber'e ve müminlere 'bu vaad ne zamandır' diye sorması ve inkarcıların iddialarında doğru iseler delil getirmeleri gerektiği hususudur. Ayrıca Kur'an'ın benzerini getirme meydan okumasıyla ilgili olarak, buradaki 'misl' kelimesinin telif ve mana bakımından değil, beyan/dil açısından anlaşılması gerektiği belirtilmektedir.

وإنما عنى: ائتوا بسورة من مثله في البيان؛ لأن القرآن أنزله الله بلسان عربي

Zemahşerî bu ayette müşriklerin, kendilerine ne fayda ne zarar veremeyen varlıklara tapmalarının bir cehalet ve basiretsizlik hali olarak nitelendirildiğini belirtir. Ayet, taptıkları varlıklardan ilahlık vasıflarını (yaratıcılık, ölümsüzlük, gaybı bilme) nefyedip onlara mahlukiyet, ölümlülük ve gaybı bilmezlik gibi yaratılmışlık sıfatlarını ispat eder. Ayrıca 'Allah ile beraber bir ilah mı var?' ifadesinin, muhataplara bunun delilini sorma anlamı taşıdığını açıklar.

نفى عنهم خصائص الإلهية بنفي كونهم خالقين وأحياء لا يموتون وعالمين بوقت البعث ، وأثبت لهم صفات الخلق بأنهم مخلوقون وأنهم أموات وأنهم جاهلون بالغيب

Bu metinde Râzî, tahaddî (meydan okuma) ayetlerindeki 'min mislihî' zamirinin merciini tartışır; zamirin Kur'an'a mı yoksa Hz. Peygamber'e mi döndüğü meselesinde çoğunluğun görüşünü aktararak Kur'an'ın kendisine racî olmasını tercih eder. Ayrıca Kur'an'ın i'câzının, ya bizzat kendi fesahatinden ya da Allah'ın muarazadan alıkoyması (sarfe) yoluyla gerçekleştiğini iki ihtimal olarak sunar ve her iki takdirde de mucizenin sabit olduğunu belirtir.

والأول مروي عن عمر وابن مسعود وابن عباس والحسن وأكثر المحققين ، ويدل على الترجيح له وجوه : أحدها : أن ذلك مطابق لسائر الآيات الواردة في باب التحدي لا سيما ما ذكره في يونس فوجب صرف الضمير إليه

Kurtubî'ye göre bu ayet Kur'an'ın i'câzına meydan okuyan müşriklere hitap etmektedir; onlar Kur'an'ı işitince 'bu Allah kelamına benzemiyor, ondan şüphedeyiz' demişler ve bunun üzerine ayet inmiştir. Ayetin bir önceki ayetle bağlantısı, Allah'ın önce tevhid ve kudretine delil zikretmesi, ardından peygamberinin nübüvvetine ve getirdiğinin uydurma olmadığına delil zikretmesidir. 'Mislihi' zamiri cumhura göre Kur'an'a, bazılarına göre Tevrat-İncil'e, bazılarına göre ise Peygamber'e (ümmi oluşuna) racidir.

يعني القرآن والمراد المشركون الذين تحدوا فإنهم لما سمعوا القرآن قالوا : ما يشبه هذا كلام الله وإنا لفي شك منه فنزلت الآية

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Kur'an'a itiraz edenlere yönelik bir tehaddî (meydan okuma) ifadesidir; Hz. Muhammed'in Allah katından olmadığını iddia edenlerden, Allah dışında kim isterlerse ondan yardım alarak bir benzerini getirmeleri istenmiştir. Müfessir, tehaddînin sadece uzun surelerle değil Kevser ve Asr gibi kısa surelerle de gerçekleştiğini, dolayısıyla Kur'an'ın her suresinin -uzun kısa fark etmeksizin- i'câz vasfı taşıdığını belirtir. Ayrıca meleklerin Âdem kıssasındaki isimleri bilmemesiyle ilgili kısımda, İbn Abbas, Süddî ve İbn Mesud'dan nakledilen görüşleri aktararak meleklerin cehaletinin gaybı bilmemekten kaynaklandığını açıklar.

والصواب أن كل سورة من القرآن معجزة لا يستطيع البشر معارضتها طويلة كانت أو قصيرة قال الشافعي رحمه الله لو تدبر الناس هذه السورة لكفتهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, Allah'ın vahdaniyetinin ispatından sonra Hz. Muhammed'in nübüvvetinin delili olan Kur'an'ın i'câzına geçişi ifade eder; Arap hatiplerinin çokluğuna ve muhalefetteki ısrarlarına rağmen benzerini getirmekten aciz kalmaları, Kur'an'ın Allah katından geldiğinin kanıtıdır. Ayrıca 'mimma' ifadesinin kullanılması, Kur'an'ın olaylara göre parça parça (münecceman) inmesinden dolayı kâfirlerin şüphesini gidermek ve bu şekilde meydan okumanın (tahaddi) hüccet olarak tamamlanması içindir. 'Abdinâ' izafetinin de Hz. Peygamber'i şereflendirme ve O'nun Allah'a bağlılığını vurgulama amacı taşıdığı belirtilir.

لما قرر وحدانيته تعالى وبين الطريق الموصل إلى العلم بها، ذكر عقيبه ما هو الحجة على نبوة محمد صلى الله عليه وسلم، وهو القرآن المعجز بفصاحته التي بذت فصاحة كل منطيق وإفحامه