Taberî, kul (köle) ile ilgili ayette geçen 'hayır' kelimesinin mal değil, kölede bulunan çalışma gücü, kazanma kabiliyeti, verdiği söze bağlılık ve doğruluk gibi vasıflar olduğunu savunur. Ayrıca vasiyet ayetinin miras ayetiyle neshedilip neshedilmediği konusunda alimlerin ihtilaf ettiğini, kendisinin bu ayetin muhkem (nesh edilmemiş) olduğu görüşüne yakın durduğunu, çünkü nesh iddiasının kesin bir delile dayanmadığını belirtir.

وأولى هذه الأقوال في معنى ذلك عندي قول من قال: معناه فكاتبوهم إن علمتم فيهم قوة على الاحتراف والاكتساب ، ووفاء بما أوجب على نفسه وألزمها، وصدق لهجة

Bu metinde Râzî, Bakara 180. ayetteki vasiyet hükmünün Âl-i İmrân 180'e ilişkin olarak zikredilen mirasçı gruplarının sıralanışındaki hikmeti açıklar; ayrıca ölüme yaklaşmanın tevbenin kabulüne engel olmadığını, vasiyetin vücûbunu ve 'hayr' kelimesinin mal anlamına geldiğini tartışır. Vasiyetin gerekli görüldüğü mal miktarı konusunda sahâbe ve tâbiînden farklı görüşler (700, 800, 1000, 1500 dirhem gibi) nakledilir ve bunun kesin bir sınırla mı yoksa duruma göre mi değiştiği tartışılır.

فإذا ثبت أن المراد ههنا من الخير المال الكثير ، فذاك المال هل هو مقدر بمقدار معين محدود أم لا فيه قولان : القول الأول : أنه مقدر بمقدار معين

Kurtubî bu ayette vasiyetin akrabaya yapılmasının yabancılara yapılmaktan daha evla olduğunu, hatta bazı âlimlere göre akraba dururken yabancıya vasiyet edilirse bu vasiyetin akrabaya döndürüleceğini aktarır. Ayrıca 'hayr' kelimesinin mal anlamına geldiğini, ancak vasiyet edilecek malın asgari miktarında ihtilaf bulunduğunu (bazılarına göre çok mal, bazılarına göre 500-1000 dinar arası) belirtir. Cumhur ise vasiyetin akraba dışına yapılmasının -akraba muhtaç bırakılmış olsa bile- kötü bir davranış olmakla birlikte geçerli ve nafiz olduğu görüşündedir; Kurtubî kendi tercihini de birinci görüşün (akrabaya evla olması) daha güzel olduğu yönünde belirtir.

قال قوم : الوصية للأقربين أولى من الأجانب لنص الله تعالى عليهم حتى قال الضحاك : إن أوصى لغير قرابته فقد ختم عمله بمعصية

İbn Kesîr, vasiyet ayetinin miras ayetiyle mensuh olduğunu, İbn Abbas ve diğer müfessirlerden gelen rivayetlerle aktarır. Vasiyetin sadece geride önemli miktarda mal bırakıldığında meşru olduğu görüşü nakledilir; alimler bu miktarın ne kadar olduğunda ihtilaf etmişlerdir. Ayrıca vasiyetin varislere zarar vermeyecek, aşırıya gitmeyen 'ma'ruf' bir şekilde yapılması gerektiği, Sa'd hadisine dayanarak üçte birin azami sınır olduğu belirtilir.

والمراد بالمعروف أن يوصى لأقربيه وصية لا تجحف بورثته من غير إسراف ولا تقتير

Beydâvî'ye göre 'hazır olduğunda' ifadesi ölüm sebeplerinin belirmesini, alametlerinin görünmesini ifade eder; 'hayır bıraktıysa' ise malı, hatta bazı rivayetlere göre çok malı kasteder. Vasiyet hükmünün başlangıçta anne-baba ve akrabalar için geçerli olduğunu, sonradan miras ayetiyle ve 'varise vasiyet yoktur' hadisiyle neshedildiğini aktarır; ancak bu neshi tartışmalı bulup miras ayetinin aslında vasiyeti öncelediğini, hadisin de haber-i vahid olduğunu belirterek bazı müfessirlerin bu çatışmadan kaçınmak için ayeti farklı yorumladığını nakleder.

وكان هذا الحكم في بدء الإسلام فنسخ بآية المواريث وبقوله عليه الصلاة والسلام «إن الله أعطى كل ذي حق حقه، ألا لا وصية لوارث» . وفيه نظر: لأن آية المواريث لا تعارضه بل تؤكده من حيث إنها تدل على تقديم الوصية مطلقا، والحديث من الآحاد

Bu müfessire göre 'şedîd' kelimesi burada 'cimri, malını tutan kişi' anlamına gelir; kişi mal sevgisi yüzünden infaktan kaçınan bir bahildir. Alternatif olarak 'şedîd' kelimesi 'kuvvetli' anlamına da gelebilir: kişi mal sevgisi ve dünya talebinde güçlü ve dayanıklıyken, Allah'a ibadet ve şükürde zayıf ve gevşektir. Ayrıca 'hayırlara karşı açık ve yayılmış değil, tersine sıkışmış/kapanık' olduğu yorumu da nakledilir.

والشديد : البخيل الممسك . يقال : فلان شديد ومتشدد