Taberî'ye göre âyetteki 'küll' ifadesi 'her millet ehli' anlamındadır ve 'ehl' kelimesi hazfedilmiştir; her dinin (Yahudilik, Hıristiyanlık, İslam) kendine has bir yönü/kıblesi vardır ve o topluluk yüzünü ona döndürür. Diğer bir görüşe göre ise bu, Hz. Peygamber'in önce Beytülmakdis'e, sonra Kâbe'ye yönelmesiyle ilgilidir. Taberî ayrıca 'vecihe' kelimesinin kıble anlamına geldiğini ve 'tevliye' fiilinin burada 'yönelme, karşı karşıya gelme' anlamında kullanıldığını açıklar.

يعني بقوله تعالى ذكره: {ولكل} ولكل أهل ملة، فحذف أهل الملة واكتفى بدلالة الكلام عليه

Bu metinde Râzî, 'her ümmetin bir yönü/kıblesi vardır' ifadesini birkaç açıdan yorumlar: bir görüşe göre bu her peygamber ve şeriat sahibinin kendine özgü bir yönelme yeri olduğunu, bir başka görüşe göre ise zamirin Allah'a raşit olup Beytü'l-Makdis ve Kâbe'nin ikisinin de Allah tarafından belirlenmiş yönler olduğunu ifade eder. Sonuçta müminlere emredilen şey, hangi kıble olursa olsun Allah'ın emrine itaatle hayırlarda yarışmaktır, çünkü herkesin dönüşü Allah'adır ve kıyamette amellerine göre ayırt edilecektir.

الأول : أن الله عرفنا أن كل واحدة من هاتين القبلتين اللتين هما بيت المقدس والكعبة جهة يوليها الله تعالى عباده ، إذا شاء يفعله على حسب ما يعلمه صلاحا فالجهتان من الله تعالى وهو الذي ولى وجوه عباده إليهما ، فاستبقوا الخيرات بالانقياد لأمر الله في الحالتين

Kurtubî bu ayeti öncelikle 'fe-stebiku'l-hayrât' emri üzerinden ele alarak, farzların vaktinde öne alınmasının tehir edilmesinden daha faziletli olduğunu, bunun namazın ilk vaktinde kılınması meselesiyle ilişkili olduğunu belirtir. Ayrıca 'külli vichetün' ifadesindeki zamirin kime döndüğü konusunda dilbilimsel açıklamalar yapar ve bunun her din/millet sahibinin kendi kıblesine yönelmesi anlamına geldiğini aktarır. Bu bağlamda namazı ilk vaktinde kılmanın fazileti hakkında Hz. Peygamber'den nakledilen çeşitli hadisleri ve mezhep imamlarının (Ebu Hanife, Şafiî, Mâlik) bu konudaki görüş ayrılıklarını zikreder.

أي سارعوا إلى الطاعات وهذا يدل على أن تقديم الواجبات أفضل من تأخيرها وذلك لا اختلاف فيه في العبادات كلها إلا في الصلاة في أول الوقت فإن أبا حنيفة يرى أن الأولى تأخيرها وعموم الآية دليل عليه

İbn Kesîr, 'her ümmetin bir yönü/kıblesi vardır ki ona döner' ifadesini, her din mensubunun rıza gösterdiği kendi kıblesine yönelmesi olarak açıklar. Yahudi ve Hristiyan için kendi yöneldikleri bir kıble vardır, mü'minler ise Allah'ın kendilerini yönelttiği asıl kıbleye hidayet edilmiştir. Bir başka rivayete göre ise bu ifade, her kavmin Kâbe'ye doğru namaz kılmakla emrolunmasını ifade eder; İbn Kesîr birinci görüşü daha açık (ezher) bulur.

وقال أبو العالية لليهودي وجهة هو موليها وللنصراني وجهة هو موليها وهداكم أنتم أيتها الأمة إلى القبلة التي هي القبلة

Beydâvî'ye göre 'her ümmetin bir kıblesi vardır' ifadesi ya her ümmete ait bir yön/kıble anlamına gelir ya da 'veliyha' ifadesindeki mef'ûllerden birinin hazfedilmiş olduğu belirtilir; kişinin kendisi o yöne yönelmiş olabileceği gibi Allah'ın onu o yöne yöneltmiş olması da mümkündür. Ayrıca 'ولكل وجهة' şeklindeki izafetli kıraat de nakledilir ve bu durumda mananın Allah'ın her yönü ehline yöneltmiş olması şeklinde olduğu, buradaki lam harfinin te'kid için ziyade olduğu açıklanır. İbn Âmir'in 'مولاها' kıraati ise Allah'ın o yönü önceden belirlemiş olması anlamına geldiği şeklinde yorumlanır.

وقرئ: «ولكل وجهة» بالإضافة، والمعنى وكل وجهة الله موليها أهلها، واللام مزيدة للتأكيد جبرا لضعف العامل