Bu müfessire göre ayetteki 'lein' kelimesi 'lev' anlamında kullanılmıştır ve kendisine 'lev' cevabı verilmiştir. Ehl-i kitabın kıblesine tabi olunmayacağının bildirilmesinin birkaç sebebi olabilir: neshin caiz olduğu ihtimalini def etmek, ehl-i kitabın Hz. Peygamber'in kendi kıblelerine döneceğine dair umutlarını kesmek, ya da Yahudi ve Hristiyanların kıbleleri kendi aralarında farklı olduğu için topluca onların kıblesine tabi olmanın zaten imkansız olduğunu göstermek. Ayrıca ehl-i kitap alimlerinin Hz. Peygamber'i ve getirdiklerini, kıble meselesi dahil, kendi çocukları gibi kesin olarak bildikleri; ancak 'ilim' kelimesinin burada bilginin kendisi değil, ona ulaştıran deliller, ayetler ve mucizeler anlamında müsteâr olarak kullanıldığı belirtilir.

المسألة السادسة : { لئن } بمعنى { لو } وأجيب بجواب لو وللعلماء فيه خلاف فقيل : إنهما لما تقاربا استعمل كل واحد منهما مكان الآخر

Bu müfessire göre ayet, Ehl-i Kitab'a (Yahudi ve Hristiyanlara) hangi delil/ayet getirilse de onların Peygamber'in kıblesine tabi olmayacaklarını, aynı şekilde Yahudilerin Hristiyanların kıblesine, Hristiyanların da Yahudilerin kıblesine tabi olmadığını haber vermektedir. Bu durum onların ihtilaflarına, birbirlerine sırt çevirmelerine ve sapkınlıklarına bir işarettir. Ayrıca metinde 'zalim' hitabının lafzen Peygamber'e yönelik olsa da gerçekte ümmetine ait olduğu, çünkü Peygamber'in masum olup böyle bir zulme düşmesinin mümkün olmadığı belirtilir.

ثم أخبر تعالى أن اليهود ليست متبعه قبلة النصارى ولا النصارى متبعة قبلة اليهود عن السدى وبن زيد فهذا إعلام باختلافهم وتدابرهم وضلالهم

Bu metne göre ayet, Hz. Peygamber'in Allah'ın emrine bağlılığının şiddetini haber vermektedir; Yahudiler kendi görüş ve hevalarına nasıl sıkı sıkıya bağlıysa, Peygamber de Allah'ın emrine, itaatine ve rızasına bağlıdır ve hiçbir halinde onların hevalarına tabi olmaz. Kıbleye yönelişi de Beytü'l-Makdis'in Yahudilerin kıblesi olmasından değil, sadece Allah'ın emrinden kaynaklanmaktadır. Ardından metin, ilmi bilen kişinin hakka aykırı olarak hevaya tabi olmaktan sakındırıldığını, çünkü âlim üzerindeki hüccetin daha güçlü olduğunu belirtir; hitap Peygamber'e olsa da muradın ümmet olduğu, Allah'ın şekavet yazdığı kimseye kimsenin yardımcı olamayacağı, saptırdığı kimseye de hiçbir hidayet ediciyi bulamayacağı, dolayısıyla Peygamber'in onlar için kendini üzüntüyle tüketmemesi, tebliği yapması, kabul edenin en büyük payı alacağı, yüz çevirenler için ise üzülmemesi gerektiği ifade edilir.

وقوله إخبار عن شدة متابعة الرسول صلى الله عليه وسلم لما أمره الله تعالى به وأنه كما هم مستمسكون بآرائهم وأهوائهم فهو أيضا مستمسك بأمر الله وطاعته واتباع مرضاته وأنه لا يتبع أهواءهم في جميع أحواله ولا كونه متوجها إلى بيت المقدس لكونها قبلة إليهود وإنما ذلك عن أمر الله تعالى

Beydâvî'ye göre bu ayet, Ehl-i Kitab'ın kıbleyi terk etmemesinin delil eksikliğinden değil, inat ve kibirden kaynaklandığını; Hz. Peygamber'in de onların kıblesine tabi olmayacağını, aynı şekilde onların da birbirlerinin kıblesine tabi olmadıklarını bildirir. Yahudi ve Hristiyanların kıbleleri farklı olsa da her ikisi de bâtıl ve haktan sapma noktasında birleşir. Ayetin sonundaki tehdit (eğer hevalarına uyarsan zalimlerden olursun) farazi bir ifade olup, yedi ayrı belağat unsuruyla pekiştirilmiştir.

والمعنى ما تركوا قبلتك لشبهة تزيلها بالحجة، وإنما خالفوك مكابرة وعنادا. وما أنت بتابع قبلتهم قطع لأطماعهم

Taberî'ye göre bu ayet, Hz. Peygamber ehl-i kitaba ne kadar açık delil ve mucize getirse de, kıblenin Kâbe'ye çevrilişindeki hakkaniyeti gösteren hüccete rağmen Yahudi ve Hristiyanların ona tabi olmayacağını bildirmektedir. Ayrıca Yahudilerin Hristiyanların kıblesine, Hristiyanların da Yahudilerin kıblesine tabi olmadığı, her grubun kendi milletinde sabit kaldığı belirtilir. Sonuç olarak Peygamber'e onların rızasını kazanmanın mümkün olmadığı, bunun yerine insanları İbrahim'in hanif dinine ve onun kıblesine davet etmesi gerektiği anlatılır.

وما اليهود بتابعة قبلة النصارى، ولا النصارى بتابعة قبلة اليهود