Taberî'ye göre İbrahim ve Yakub oğullarına, hayatları boyunca İslam dininden ayrılmamalarını vasiyet etmiştir; çünkü kimse ne zaman öleceğini bilemez, bu yüzden onlara Rablerine boyun eğip itaat etmelerini ve O'na ihlasla kulluk etmelerini söylemişlerdir. Ölüm ve hayatın Allah'ın elinde olması, ayetteki emri kişinin belli bir hal üzere ölmesini istemek şeklinde değil, dinden ayrılmamak şeklinde anlaşılmalıdır; çünkü ölüm ansızın gelebilir ve kişi dinden ayrılmış haldeyken yakalanabilir.

فلا تفارقوا هذا الدين وهو الإسلام أيام حياتكم؛ وذلك أن أحدا لا يدري متى تأتيه منيته، فلذلك قالا لهم: لربكم مذعنون له بالطاعة، مخلصون له الألوهية والعبادة

Zemahşerî'ye göre İbrahim'in oğullarına vasiyet ettiği şey tevhid kelimesidir; 'vasiyet' ifadesi burada 'zeyd'e amr'ı vasiyet ettim' örneğindeki gibi, o şeyi gözetip korumayı emretmek anlamındadır. Ayrıca 've cealehâ' ifadesinin failinin Allah olduğu görüşü de nakledilmiştir, ve 'kelime' kelimesinin hem şeddeli hem hafif okunuşları ile 'fî akıbihî' ifadesinin 'zürriyetinde, soyunda' anlamına geldiği belirtilmiştir.

وقولك : وصيت زيدا بعمرو ، معناه : وصيته بتعهد عمرو ومراعاته ونحو ذلك

Bu metin, Bakara 132. ayette Hz. Yakub'un oğullarına (torunlarına) hitaben 'babalarınızın dini' denilmesinden hareketle, dedenin gerçek anlamda 'baba' sayılıp sayılmayacağını tartışır. Râzî, birden fazla delil sıralayarak dedenin (ced) hakiki anlamda baba olmadığını, bu ismin ona ancak mecazi/geniş anlamda verilebileceğini savunur. Buna göre babası ölüp dedesi hayatta olan kimsenin 'babam yok' diyebilmesi, sahabenin dedenin mirası konusunda ihtilaf etmesi ve fakih ile dilcilerin dedeye 'baba' demeyi kabul etmemesi gibi hususlar bu görüşü desteklemektedir.

فلو كان الصاعد في الأبوة أبا لكان النازل في البنوة ابنا في الحقيقة ، فلما لم يكن كذلك ثبت أن الجد ليس بأب . وثانيها : لو كان الجد أبا على الحقيقة لما صح لمن مات أبوه وجده حي أن ينفي أن له أبا

Kurtubî'ye göre ayette geçen 'ed-dîn' kelimesindeki elif-lam ahd içindir, çünkü muhataplar bu dini zaten biliyorlardı. Ayetin ifadesi 'îcâz-ı belîğ' türündendir; anlam, İslam'a sımsıkı bağlanıp ölünceye kadar ondan ayrılmama emridir. Bu veciz lafız hem maksadı içerir hem de ölüm hatırlatması ve öğüt taşır, çünkü kişi öleceğini bilir ama ne zaman öleceğini bilmez; bu yüzden emir anından itibaren hitap sürekli ve bağlayıcı hale gelir.

إيجاز بليغ والمعنى : ألزموا الإسلام ودوموا عليه ولا تفارقوه حتى تموتوا فاتى بلفظ موجز يتضمن المقصود ويتضمن وعظا وتذكيرا بالموت

İbn Kesîr'e göre bu metin, işaret zamirinin ya İslam milletine (dinine) yani Allah'a teslimiyet dinine, ya da Yusuf'un daha önce söylediği söze (kelimeye) râci olabileceğini belirtir. Yani vasiyet edilen şeyin ya bu din/millet olduğu ya da öncesinde geçen kavlin kastedildiği ihtimali üzerinde durulmaktadır.

أي وصى بهذه الملة وهي الإسلام لله أو يعود الضمير على الكلمة وهي قوله وقال يوسف

Beydâvî'ye göre bu ayette İbrahim ve Yakup'un çocuklarına vasiyeti, dinde sebat etme ve İslam üzere sabit kalma emrini içerir; 'ölmeyin' ifadesi zahiren ölüm anında değil, hayat boyunca İslam dışı bir hal üzere olmamaya yönelik bir emirdir. Ayrıca 'vassâ' ve 'evsâ' okuyuşları arasındaki fark ve İbrahim ile Yakup'un oğullarının kimler olduğu üzerinde durulur. Yahudilerin Hz. Peygamber'e Yakup'un çocuklarına Yahudiliği vasiyet ettiğini söylemesi üzerine bu ayetin indiği rivayet edilir.

ظاهره النهي عن الموت على خلاف حال الإسلام، والمقصود هو النهي عن أن يكونوا على خلاف تلك الحال إذا ماتوا، والأمر بالثبات على الإسلام