Bu metinde Taberî, 'nesih' kavramının bir hükmü değiştirip yerine ondan hayırlı veya benzer bir şey koymak anlamına geldiğini; bunun helal-haram, emir-nehiy gibi hükümlerde olabileceğini, haberlerde nesih olmayacağını açıklar. 'ننسها' kelimesi hakkında ise iki görüş nakleder: biri unutturma (Peygamber'in ayeti unutması), diğeri hattının sabit kalıp hükmünün kaldırılması anlamıdır. Taberî bu iki kıraat ve tevil yönünü sahabe ve tabiin rivayetlerine dayandırarak sıralar.

وذلك أن يحول الحلال حراما والحرام حلالا، والمباح محظورا والمحظور مباحا، ولا يكون ذلك إلا في الأمر والنهي والحظر والإطلاق والمنع والإباحة، فأما الأخبار فلا يكون فيها ناسخ ولا منسوخ

Zemahşerî'ye göre bu ifade, Hz. Peygamber'in unutma korkusuyla Cebrail'in okumasını beklemeden vahyi acele okumaya çalışmasıyla ilgilidir; kendisine acele etmemesi, çünkü Cebrail'in vahyi ezberleyinceye kadar tekrar tekrar okumakla emrolunduğu bildirilmiştir. 'İstisna' ifadesi ('illâ mâ şâe'llâh') ise gerçek bir istisna değil, unutmayı kökten reddetmek için kullanılan bir söz kalıbıdır; bu, Arapların 'sen malımda ortağımsın, Allah'ın dilediği hariç' demesi gibi, aslında hiçbir şeyi istisna etmeyi kastetmeyen bir kullanımdır.

الغرض نفى النسيان رأسا كما يقول الرجل لصاحبه أنت سهيمي فيما أملك إلا فيما شاء الله ولا يقصد استثناء شيء وهو استعمال القلة في معنى النفي

Bu müfessire göre âyet, nesih ile ilgili çok yönlü bir tartışma zeminidir: 'ما ننسخ' ve 'ننسها' ifadeleri için hüküm ve tilavet açısından farklı ihtimaller (hükmün ve tilavetin birlikte kaldırılması, sadece hükmün kaldırılıp tilavetin kalması, inzalin ertelenmesi vb.) sıralanır. Ayrıca âyetin, gelecek olan hükmün öncekinden daha hayırlı veya ona eşit olması gerektiğini bildirdiği, Mu'tezile'nin bunu Kur'an'ın mahluk olduğuna delil getirmesine karşı Ehl-i Sünnet'in cevabı da aktarılır.

القول الرابع : ما ننسخ من آية ، وهي الآية التي صارت منسوخة في الحكم والتلاوة معا ، أو ننسها ، أي نتركها وهي الآية التي صارت منسوخة في الحكم ولكنها غير منسوخة في التلاوة

Kurtubî'ye göre bu ayet, Yahudilerin kıble değişikliğinden dolayı Müslümanları kıskanıp Kur'an'ın çelişkili olduğunu ileri sürmeleri üzerine nazil olmuştur; nesih konusu ahkam açısından son derece önemli ve ilim ehlinin bilmesi gereken temel bir bahistir. Metinde ننسها ve ننسأها kıraatleri ayrıntılı olarak ele alınır: birincisi 'unutturma/terk etme', ikincisi ise 'geciktirme' anlamına gelir. Ayrıca nesih kelimesinin Arapçada 'nakil' ve 'iptal/izale' olmak üzere iki anlamı bulunduğu, ayetteki kastın ikinci anlam olduğu belirtilir.

وسببها أن اليهود لما حسدوا المسلمين في التوجه إلى الكعبة وطعنوا في الأسلام بذلك وقالوا : إن محمدا يأمر أصحابه بشيء ثم ينهاهم عنه فما كان هذا القرآن إلا من جهته ولهذا يناقض بعضه بعضا فأنزل الله : وإذا بدلنا آية مكان آية

İbn Kesîr'e göre bu ayetteki nesh kelimesi iki farklı okuyuşla (ننسأها / ننسها) rivayet edilmiş olup, ilk okuyuş 'geciktirmek', ikinci okuyuş ise 'unutturmak' anlamına gelmektedir; nakledilen rivayetlerde Peygamber'in bazı vahyi unuttuğu ve Allah'ın bunu Kur'an'da dile getirdiği belirtilir. Ayrıca 'daha hayırlısını getirme' ifadesi, mükelleflerin menfaati bakımından değerlendirilmiş; bazı rivayetlerde bunun kolaylık, hafifletme, ruhsat, emir veya nehiy içeren bir ayet anlamına geldiği aktarılmıştır.

فأما من قرأها بفتح النون والهمزة بعد السين فمعناه نؤخرها قال علي بن أبي طلحة عن ابن عباس فقال عبد الرزاق عن معمر عن قتادة في قوله قال إن نبيكم صلى الله عليه وسلم قرأ قرآنا ثم نسيه

Beydâvî bu ayeti nesih meselesine dair temel bir ayet olarak okur; ayetin, Allah'ın bir hükmü kaldırıp yerine ondan daha hayırlı veya benzer bir hükmü getirmeye kadir olduğunu bildirdiğini belirtir. Nesih ile ayetin okunmasının veya ondan çıkan hükmün veya her ikisinin sona ermesinin kastedildiğini, insâ ile de ayetin kalplerden silinip gitmesinin kastedildiğini açıklar. Ayetin, nesih ve vahyin geciktirilmesinin cevazına delil olduğunu, çünkü hükümlerin kulların maslahatına göre değiştiğini vurgular.

ونسخ الآية بيان انتهاء التعبد بقراءتها، أو الحكم المستفاد منها، أو بهما جميعا. وإنساؤها إذهابها عن القلوب، وما شرطية جازمة لننسخ منتصبة به على المفعولية.