İbrahim'in babasına 'bana senin bilmediğin bir ilim geldi, bana tabi ol' sözü, kendisine verilen ilme dayanarak babasına doğru yolu göstermesi ve onu bu yola davet etmesi olarak açıklanır. Bu davetin içeriği, kendisinden sapılmadıkça insanı yoldan çıkarmayacak dosdoğru yol olan Allah'ın dinidir.

يقول: أبصرك هدى الطريق المستوي الذي لا تضل فيه إن لزمته، وهو دين الله الذي لا اعوجاج فيه

Bu müfessire göre metindeki ilgili kelime hem ism-i mevsûl (وَمَا) hem de ism-i mevsuf/nekre olarak değerlendirilmeye müsaittir; her iki okuma da caiz görülmüştür. Ayrıca cümledeki 'fî' edatının, ilim/bilginin kendisinde yenilenip meydana geldiği mahal ile ilişkili olduğu belirtilmiştir.

يجوز أن تكون موصولة وموصوفة ، والمفعول في فيه تجدد العلم عنده

Bu müfessire göre ayette geçen ifade, kurtuluşu sağlayacak dosdoğru bir dine yönlendirme, irşad etme anlamına gelmektedir. Yani muhatap, kendisini felaha götürecek istikametli bir dine yöneltilmektedir.

أي أرشدك إلى دين مستقيم فيه النجاة

İbn Kesîr'e göre bu ifade, Hızır'ın (veya konuşan kişinin) Musa'ya, kendisinin oğlu/soyundan olup görünüşte ondan küçük olsa da, Allah tarafından kendisine öyle bir ilim verildiğini bildirdiğini ifade eder ki bu ilim Musa'ya ulaşmamıştır. Bu ilim, istenen şeye ulaştıran ve korkulan şeyden kurtaran doğru bir yoldur.

فأعلم أني قد أطلعت من العلم من الله على ما لم تعلمه أنت ولا أطلعت عليه ولا جاءك أي طريقا مستقيما موصلا إلى نيل المطلوب والنجاة من المرهوب

Beydâvî'ye göre İbrahim babasına hitap ederken onu cehaletle, kendisini de üstün bir ilimle nitelemek yerine, kendisini yolu daha iyi bilen bir yol arkadaşı gibi konumlandırmıştır. Ardından şeytana ibadeti sadece faydasız olmakla değil, doğrudan zararlı olmakla nitelendirmiş; çünkü şeytana itaat etmek, aslında onu emreden şeytana kulluk etmek demektir. Şeytanın Rahman'a âsî olması, ona itaat edenin de âsî sayılmasını ve âsî olanın nimetlerin geri alınıp cezalandırılmayı hak etmesini gerektirir.

ولم يسم أباه بالجهل المفرط ولا نفسه بالعلم الفائق، بل جعل نفسه كرفيق له في مسير يكون أعرف بالطريق، ثم ثبطه عما كان عليه بأنه مع خلوه عن النفع مستلزم للضر