Taberî'ye göre Zülkarneyn, Ye'cûc ve Me'cûc'un inşa ettiği seddi ne aşabildiklerini ne de delebildiklerini görünce, bu seddin Rabbinden bir rahmet olduğunu, kendisine bu rahmetle yardım edildiğini ve onların şerrini bu ümmetten uzaklaştırdığını ifade etmiştir. Rabbinin vaadi geldiğinde ise seddin 'dekkâ' kılınacağı, yani düzleştirilip yerle bir edileceği anlatılır; bu durumun İsa'nın Deccal'i öldürmesinden sonra gerçekleşeceği rivayet edilir.

فإذا جاء وعد ربي الذي جعله ميقاتا لظهور هذه الأمة وخروجها من وراء هذا الردم لهم، جعله دكاء، يقول: سواه بالأرض، فألزقه بها، من قولهم: ناقة دكاء: مستوية الظهر لا سنام لها. وإنما معنى الكلام: جعله مدكوكا، فقيل: دكاء.

Zemahşerî'ye göre yeciç âyetinde geçen 'دكا' ifadesi, seddin kıyamet günü yaklaştığında dümdüz edilip yerle bir olacağını, yükseklikten sonra düzleşip yayılacağını anlatır. Bu anlamı desteklemek için deve hörgücünün düzleşmesi anlamına gelen 'الجمل الأدك' ifadesini örnek verir. Ayrıca 'دكاء' şeklindeki medli kıraatin de 'düz arazi' anlamına geldiğini belirtir ve bunun Zülkarneyn'in sözünün son kısmı olduğunu ifade eder.

أي مدكوكا مبسوطا مستوي بالأرض ، وكل ما انبسط من بعد ارتفاع فقد اندك . ومنه : الجمل الأدك : المنبسط السنام . وقرىء : ( دكاء ) بالمد : أي أرضا مستوية

Bu müfessire göre kıyametin gelişi yaklaştığında set/sedd dümdüz edilerek yerle bir olacak, yükseklikten sonra yayılıp düzleşen her şey 'indekk' etmiş sayılır. 'Dekkâ' kelimesi uzatmalı okunuşuyla (dekkâ') düz bir arazi anlamına gelir. Bu ifadeyle Zülkarneyn kıssasının hikayesi sona ermektedir.

فإذا دنا مجيء القيامة جعل السد دكا أي مدكوكا مسوى بالأرض . وكل ما انبسط بعد الارتفاع فقد اندك وقرىء دكاء بالمد أي أرضا مستوية

İbn Kesîr'e göre bu ayet, Allah'ın insanlarla Ye'cüc ve Me'cüc arasına bir engel koyarak onları yeryüzünde bozgunculuk ve fesat çıkarmaktan alıkoyduğunu anlatmaktadır. Ayrıca 'dekkâ' kelimesinin sırtı düz, hörgücü olmayan deveyi tanımlamak için Araplarca kullanıldığı belirtilerek, vaadin gerçekleşmesi anında setin yerle bir olup düzleşeceği ifade edilmektedir.

تقول العرب ناقة دكاء إذا كان ظهرها مستويا لا سنام لها

Bu müfessire göre 'vaad geldiğinde' ifadesi, Ye'cüc-Me'cüc'ün çıkışı vaktini veya kıyametin yaklaşması anlamına gelir; Allah o zaman seddi dümdüz yerle bir edecektir. 'Dekkâ' kelimesi 'yayılmış, düzleştirilmiş' anlamındadır ve mensur olan deve hörgücüne benzetilerek açıklanır. Kûfeliler bu kelimeyi medli okuyarak 'düz arazi' manasını vermiştir; bu, Zülkarneyn'in sözünün son kısmıdır.

فإذا جاء وعد ربي وقت وعده بخروج يأجوج ومأجوج، أو بقيام الساعة بأن شارف يوم القيامة. جعله دكا مدكوكا مبسوطا مسوى بالأرض، مصدر بمعنى مفعول ومنه جمل أدك لمنبسط السنام. وقرأ الكوفيون دكاء بالمد أي أرضا مستوية.

Bu müfessire göre metin, seddin yerle bir edilmesini ifade eden 'دكاء/دكا' kelimesinin kıraat farklarını ve anlamlarını tartışır; kimi kıraatlerde bu kelime dağın hörgücü gitmiş bir deveye (ناقة دكاء) benzetilerek düzleşmiş, yerle bir olmuş anlamı taşırken, kimi kıraatlerde ise 'دك' fiilinden mastar olarak yıkma ve ezme anlamı öne çıkar. Ayrıca bu olayın kıyamet günü mü yoksa Ye'cüc-Me'cüc'ün çıkış vakti mi gerçekleşeceği konusunda farklı görüşler nakledilir.

يقال : ناقة دكاء إذا ذهب سنامها