Zemahşerî'ye göre bu ayette Allah, çocukları yoksulluk (imlâk) korkusuyla öldürmeyi, özellikle kız çocuklarının diri diri toprağa gömülmesi (ve'd) âdetini yasaklamış ve rızıklarını üzerine aldığını bildirmiştir. Araplar meleklerin Allah'ın kızları olduğuna inandıkları için kızları Allah'a nispet edip erkek çocuklarına üstün tutmaları gerekirken tam tersine onları öldürüyorlardı; Zemahşerî ayrıca bu vahşi âdete karşı çıkan Sa'sa'a b. Nâciye örneğini ve Ferazdak'ın buna dair beytini zikreder.

قتلهم أولادهم : هو وأدهم بناتهم ، كانوا يئدونهن خشية الفاقة وهي الاملاق ، فنهاهم الله وضمن لهم أرزاقهم

Râzî bu ayeti çocuk öldürmenin (özellikle kız çocuklarının vahşice diri diri gömülmesinin) yasaklanması bağlamında ele alır. Araplar kızları ya kıskançlık, ya da fakirlik korkusuyla öldürüyorlardı; Allah bu ayette rızkın kendisine ait olduğunu hatırlatarak fakirlik gerekçesini geçersiz kılmakta ve çocuklara iyilik etmenin (bir) beşinci tür itaat olduğunu göstermektedir. Ayrıca kıyamet günü öldürülen kız çocuğuna günahının sorulmasının, katiline yönelik bir kınama (tebkît) olduğunu belirtir.

والمراد منه النهي عن الوأد ، إذ كانوا يدفنون البنات أحياء ، بعضهم للغيرة ، وبعضهم خوف الفقر ، وهو السبب الغالب ، فبين تعالى فساد هذه العلة بقوله

İbn Kesîr, çocukların rızkının önce zikredilmesini, ailelerin geçim kaygısını gidermeye yönelik bir vurgu olarak açıklar. Bir ayette rızık henüz gerçekleşmemişken 'nahnu nerzukuhum' denilerek fakirlikten korkma nedeniyle çocuk öldürmenin yasaklandığını, diğer ayette ise fakirlik zaten mevcut olduğu için sonradan fakir düşme korkusunun söz konusu olduğunu ve bu yüzden rızık kaygısının öne alındığını belirtir. Ayrıca 'seyyien' kelimesinin farklı kıraatlerine göre anlamının değiştiğini, mürsel okunuşta bunun Allah katında sevilmeyen büyük bir günah olduğunu, muzâf (izafetli) okunuşta ise önceki zikredilenlerin tümünü kapsadığını ifade eder.

فلما كان الفقر حاصلا قال أي خوف أن تفتقروا في ثاني الحال ولهذا قدم الإهتمام برزقهم

Beydâvî'ye göre bu ayet, cahiliye Araplarının fakirlik korkusuyla çocuklarını, özellikle kız çocuklarını (ve'd) öldürme âdetini yasaklamaktadır. Allah bu fiili nehyetmiş ve karşılığında hem çocukların hem ebeveynlerin rızkını üstlendiğini bildirmiştir. Bu öldürme fiili, neslin kesilmesine ve türün devamının kesintiye uğramasına sebep olduğu için 'büyük hata/günah' olarak nitelendirilmiştir.

وقتلهم أولادهم هو وأدهم بناتهم مخافة الفقر فنهاهم عنه وضمن لهم أرزاقهم فقال: نحن نرزقهم وإياكم إن قتلهم كان خطأ كبيرا ذنبا كبيرا لما فيه من قطع التناسل وانقطاع النوع

Taberî, çocuk öldürme âyetindeki 'خوف إقتار وفقر' ifadesinin Arapların cahiliyede kızlarını, onlara bakmanın getireceği fakirlik ve yoksulluk korkusuyla öldürmelerine işaret ettiğini belirtir. Ayrıca âyette geçen 'خطأ/خطئا' kelimesinin okunuşları arasındaki farkı tartışır ve bu öldürmenin kasıtlı işlendiğini, dolayısıyla kelimenin 'hata' değil 'günah/hatiyye' anlamında olduğunu savunur.

وقد كان أهل الجاهلية يقتلون أولادهم خشية الفاقة