Taberî bu ayette Allah'ın at, katır ve merkebi binek ve süs olarak yarattığını belirtir; ayetin öncelikli anlamının bu hayvanların nimetlerini ve Allah'ın kudretine delaleti hatırlatmak olduğunu aktarır. Bazı âlimler bu ayetin at etinin haram kılınmasına delil olduğunu söylerken, Taberî'nin naklettiği ikinci grup âlimler bunun aksini, ayetin herhangi bir haramlığa delalet etmediğini, sadece Allah'ın kullarına nimetlerini ve hüccetlerini bildirdiğini savunur; Taberî bu ikinci görüşü tercih eder.

وكان جماعة غيرهم من أهل العلم يخالفونهم في هذا التأويل، ويرون أن ذلك غير دال على تحريم شيء، وأن الله جل ثناؤه إنما عرف عباده بهذه الآية وسائر ما في أوائل هذه السورة نعمه عليهم، ونبههم به على حججه عليهم، وأدلته على وحدانيته

Zemahşerî'ye göre bu ayet at, katır ve merkebin binmek ve süs (zînet) amacıyla yaratıldığını bildirir; hayvanlar zikredilirken yeme amacının belirtilmemesi, bunların etinin yenmesinin haram olduğuna delil olarak kullanılmıştır. Ayrıca 'zînet' kelimesinin nasb sebebini ve 'lâmu-tterkîb' ile bağlantısını dilbilimsel olarak açıklar. Son olarak ayetteki 'bilmediğimiz şeyleri yaratır' ifadesinin, Allah'ın kudretine delalet eden bilinmeyen mahlukatına işaret edebileceğini, hatta cennet ve cehennemde yaratılmış, kimsenin aklına gelmeyen şeylere de yorulabileceğini belirtir.

وقد احتج على حرمة أكل لحومهن بأن علل خلقها بالركوب والزينة ، ولم يذكر الأكل بعد ما ذكره في الأنعام

Bu müfessire göre ayet, insanın zorunlu ihtiyaçları için yarattığı hayvanlardan sonra, at, katır ve merkep gibi zorunlu olmayan faydalar için yaratılan hayvanları zikreder; bunların yaratılış amacı binmek ve süs olarak kullanılmaktır. Râzî'ye göre âyetteki lam-ı ta'lîl sadece binmeye dahil edilmiş, süslenmeye dahil edilmemiştir; bu da bu hayvanların etinin yenmesinin caiz olup olmadığı tartışmasına zemin oluşturur. Vâhidî'nin cevabına göre eğer ayet bu hayvanların etinin haram olduğuna delalet etseydi, bu haramlık Mekke'de bilinir olurdu; halbuki müfessirlerin ve muhaddislerin çoğunluğu ehli merkep etinin Hayber senesinde haram kılındığını söylemektedir.

فأدخل التعليل على الركوت ولم يدخله على الزنية

İbn Kesîr'e göre bu ayette geçen at, katır ve eşekler binmek amacıyla yaratılmıştır; bunların etlerinin yenmesi tartışmalı olmakla birlikte, Cabir b. Abdullah ve Esma bint Ebu Bekir'den gelen sahih rivayetler at etinin yenmesinin cumhur ulemaca (Mâlik, Şâfiî, Ahmed) helal görülmesine dayanak olmuştur. Halid b. Velid rivayeti at etinin haramlığına delil olarak öne sürülse de, Sahihayn'daki rivayetlerle çatıştığı için tercih edilmemiştir.

فهذه أدل وأقوى وأثبت وإلى ذلك صار جمهور العلماء مالك والشافعي وأحمد وأصحابهم وأكثر السلف والخلف والله أعلم

Beydâvî'ye göre 'binmeniz ve zinet için' ifadesindeki 'zinet' kelimesi 'litağkebûhâ' fiiline atfedilmiştir, yani hem binmek hem de onlarla süslenmek kastedilmiştir. Bazılarına göre ise 'zinet' aslında 'litağkebûhâ'nın mahalline atfedilmiştir, çünkü zinet Yaratıcı'nın fiili iken binme kulun fiilidir ve yaratılışın asıl amacı binmektir, süslenme ise ikincildir. Bu ayetten katır ve merkep etinin haram olduğu sonucu çıkarılmaya çalışılmış, fakat Beydâvî bunun kesin bir delil olmadığını, zira bir fiilin çoğunlukla kastedilen amaçla açıklanmasının başka amaçların tamamen dışlanmasını gerektirmediğini belirtir; ayrıca ayetin Mekkî olup ehl-i merkeplerin haram kılınmasının Hayber senesinde gerçekleştiği yönünde müfessir ve muhaddislerin çoğunluğunun görüşü buna delildir.

واستدل به على حرمة لحومها ولا دليل فيه إذ لا يلزم من تعليل الفعل بما يقصد منه غالبا أن لا يقصد منه غيره أصلا، ويدل عليه أن الآية مكية وعامة المفسرين والمحدثين على أن الحمر الأهلية حرمت عام خيبر