Taberî'ye göre ayette geçen ifadeler, hicret eden ve Allah yolunda kendilerine eziyet edilen kimseleri konu almaktadır; bunlar Hz. Peygamber'in ashabıdır ve Mekke müşriklerinin zulmüne uğrayıp yurtlarından çıkarılmışlardır. Allah onları dünyada Medine'ye yerleştirmiş, orayı hicret yurdu kılmış ve kendilerine mü'minlerden yardımcılar (ensar) vermiştir. Ayrıca 'lenübevviennehum/lenüsevviennehum' okuyuşlarının her ikisinin de meşhur ve doğru olduğu, aralarında anlam yakınlığı bulunduğu belirtilmektedir.

هؤلاء أصحاب محمد، ظلمهم أهل مكة، فأخرجوهم من ديارهم حتى لحق طوائف منهم بالحبشة، ثم بوأهم الله المدينة بعد ذلك فجعلها لهم دار هجرة، وجعل لهم أنصارا من المؤمنين

Bu kısa metin parçası, ayetteki 'لننزلنهم' fiilinin tek başına yer aldığı bir alıntıdan ibarettir; müfessirin bu ifade hakkındaki açıklayıcı yorumu verilen metinde bulunmamaktadır.

لننزلنهم

Râzî'ye göre ayetteki 'hasene' kelimesi için üç farklı yorum mümkündür: birincisi, tübûenin sıfatı olarak dünyada güzel bir şekilde iskân edilmeyi ifade eder; ikincisi, mekke ehli ve tüm Arap dünyasına galip gelmek anlamında dünyada güzel bir mevki sahibi olmayı ifade eder; üçüncüsü ise Hasan, Şa'bî ve Katâde'nin görüşü olarak Medine'yi (muhâcirlerin barındığı ve yardım gördüğü şehir) kastetmektedir.

الأول : أن قوله : { حسنة } صفة للمصدر من قوله : والتقدير : لنبوئنهم تبوئة حسنة ، وفي قراءة علي عليه السلام : ( لنبوئنهم إبواءة حسنة ) . الثاني : لننزلنهم في الدنيا منزلة حسنة وهي الغلبة على أهل مكة الذين ظلموهم

Kurtubî bu ayette hicretin, vatanı, ehli ve akrabaları Allah için veya Allah'ın dini için terk etmek olduğunu belirtir; ayrıca 'fî' harfinin 'lâm' anlamında olabileceğini ve ayetin Suheyb, Bilal, Habbab ve Ammar gibi işkence gören sahabiler hakkında indiğini aktarır. Dünyadaki 'hasene' (güzel karşılık) konusunda altı farklı görüş nakleder: Medine'ye yerleşme, güzel rızık, düşmana karşı zafer, iyi bir söz/ün, fetihler ve valilikler, dünyada kalan övgü ve evlatların şerefi. Âhiret ecrinin ise bunlardan daha büyük olduğunu, kişinin onu görmeden bilemeyeceğini vurgular.

قد تقدم في النساء معنى الهجرة وهي ترك الأوطان والأهل والقرابة في الله أو في دين الله وترك السيئات وقيل : في بمعنى اللام أي لله أي عذبوا في الله نزلت في صهيب وبلال وخباب وعمار عذبهم أهل مكة حتى قالوا لهم ما أرادوا فلما خلوهم هاجروا إلى المدينة قاله الكلبي

İbn Kesîr, ayette geçen 'hasene' kelimesinin İbn Abbas, Şa'bî ve Katâde'ye göre Medine, Mücahid'e göre ise güzel/helal rızık olduğunu nakleder ve bu iki görüşün birbiriyle çelişmediğini belirtir. Muhacirlerin evlerini ve mallarını terk etmeleri karşılığında Allah'ın dünyada onlara daha hayırlısını verdiğini, onları yeryüzünde egemen kılıp yöneticiler ve müttakîlere önder yaptığını açıklar. Ayrıca ahiretteki mükâfatın dünyada verilenden daha büyük olduğunu belirtir.

ولا منافاة بين القولين فإنهم تركوا مساكنهم وأموالهم فعوضهم الله خيرا منها في الدنيا فإن من ترك شيئا عوضه الله بما هو خير له منه

Beydâvî'ye göre 'Allah yolunda hicret edenler' ifadesi Hz. Peygamber ve muhacir ashabına işaret eder; bunlar Kureyş'in zulmüne uğrayıp bir kısmı Habeşistan'a sonra Medine'ye, bir kısmı doğrudan Medine'ye göç edenlerdir. Alternatif olarak bu ifadenin, Hz. Peygamber'in hicretinden sonra Mekke'de hapsedilip işkence gören Bilal, Suheyb, Habbab, Ammar, Âbis, Ebu Cendel ve Süheyl gibi kişileri kastettiği de belirtilir. Dünyada onlara güzel bir mekân (Medine) verileceği, ahiret ecrinin ise bundan daha büyük olduğu ifade edilir; 'lev kânû ya'lemûn' ifadesindeki zamirin kâfirlere ya da muhacirlerin kendilerine ait olabileceği açıklanır.

هم رسول الله صلى الله عليه وسلم وأصحابه المهاجرون ظلمهم قريش فهاجر بعضهم إلى الحبشة ثم إلى المدينة وبعضهم إلى المدينة، أو المحبوسون المعذبون بمكة بعد هجرة رسول الله صلى الله عليه وسلم وهم بلال وصهيب وخباب وعمار وعابس وأبو جندل وسهيل رضي الله تعالى عنهم